Τι απαιτούν οι ήρωες του ’40-’41

  Του Σαράντου Καργάκου

Ο Δημοσθένης που δεν ήταν ιδιαίτερα θωπευτικός έναντι των Αθηναίων πολιτών, τους λέγει σε μια αποστροφή λόγου κάτι, που και για τους τωρινούς Ελληνες είναι ιδιαίτερα διδακτικό: «Νομίζετε τους προγόνους ημών αναθείναι τα τρόπαια, ουχ ίνα θαυμάζητε αυτά θεωρούντες, αλλ’ ίνα μιμήσθε τας εκείνων αρετάς». Με απλά λόγια: Να έχετε υπόψη σας ότι οι πρόγονοί μας έστησαν τα τρόπαια όχι για να τα θαυμάζετε και να τα χαζεύετε αλλά για να μιμείσθε τις πράξεις της παλικαριάς τους.

ΟΙ ΗΡΩΕΣ του ’40-’41 έχουν ακούσει -θ’ακούσουν και φέτος- εγκώμια πολλά. Για πολλούς έχουν στηθεί μνημεία λαμπρά. Αλλά πόσο είμαστε διατεθειμένοι να μιμηθούμε «τας εκείνων αρετάς»; Εκείνοι βρέθηκαν μέσα στη δίνη του μεγαλύτερου και πιο ανθρωποβόρου πολέμου της Ιστορίας. Στο πιο περίπλοκο διπλωματικό γαϊτανάκι. Πέρα από τη χρονία οικονομική αφαίμαξη λόγω του Διεθνούς Οικονομικού Ελέγχου που είχε επιβληθεί από το 1897, ήσαν αντιμέτωποι μιας δολίας πολιτικής απειλής, με αναπόφευκτη κατάληξη την πολεμική εμπλοκή.

ΠΩΣ την αντιμετώπισαν τότε, όταν την 28η Οκτωβρίου 1940 ήχησε η σάλπιγγα της Ιστορίας; Πάντως, όχι διχασμένοι, όχι με σκυμμένο το κεφάλι. Η επωδός «με το χαμόγελο στα χείλη» δεν είναι μια τραγουδιστική υπερβολή. Εχει αποτυπωθεί στη μνήμη μας, σε χιλιάδες φωτογραφίες και σε δεκάδες κινηματογραφικές ταινίες. Δεν θα υποστηρίξουμε ότι χάρη σ’εμάς οι Σύμμαχοι, Δυτικοί και Ανατολικοί, κέρδισαν τη νίκη, παρόλο που τότε, όταν χρειάζονταν το αίμα μας, το είχαν υποστηρίξει. Πολύ απλά θα υποστηρίξουμε ότι, ενώ οι πάντες στην Ευρώπη είχαν γονατίσει, η Ελλάς προσέφερε στους Δυτικούς την πρώτη νίκη. Εξουθένωσε και γελοιοποίησε τη μία Αξονική δύναμη. Ο Μουσολίνι έπαυσε πια να θεωρείται φόβητρο.

ΜΠΟΡΕΙ κάποιοι αλλοδαποί ιστορικοί, που έχουν μάλιστα τιμηθεί από δικές μας πανεπιστημιακές σχολές, να αμφισβητούν το ότι η Μάχη των Οχυρών και της Κρήτης προκάλεσε τη μοιραία επιβράδυνση των 6 εβδομάδων, μια επιβράδυνση σωστική για τη Μόσχα και το Λένινγκραντ, αλλά για να γίνουν πιστευτοί δεν αρκεί μια σοφιστική επιχειρηματολογία. Πρέπει να διαψεύσουν τον Γκουντέριαν, τον Μανστάιν, τον Κάιτελ και πάνω απ’ όλα το Χίτλερ.

ΣΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ των έξι μηνών, που κράτησε ο πόλεμος κατά δύο αυτοκρατοριών, έγιναν πράξεις ηρωισμού πρωτοφανείς. Οι Ευρωπαίοι έχουν λόγους να τα ξεχνούν αυτά, γιατί οι περισσότεροι υπέκυψαν γελοιοποιητικά ή για λόγους υστεροβουλίας. Αλλ’ εμείς; Από πού θα πάρουμε θάρρος τούτη τη στιγμή; Οι καλύτεροι σύμμαχοί μας είναι οι νεκροί μας. Οι νεκροί μπορεί να μην είναι παρόντες, δεν είναι όμως και απόντες. Μπορεί κάτω από το σφυροκόπημα των Γερμανοβουλγάρων να γονατίσαμε, αλλά δεν προσκυνήσαμε. Σκύψαμε, χωρίς να χαμηλώσουμε το κεφάλι. Σήμερα, για να βγούμε από την κρίση, δεν αρκεί η πολιτική της ζητιανιάς, δεν αρκούν τα νέα δανεικά, που θα είναι πρόσθετα δεσμά. Χρειάζεται στην ψυχή των νέων παιδιών να «φυτέψουμε» ένα Καλπάκι, ένα Ιστίμπεη, ένα Ρούπελ, μια Κάνδανο. Ετσι θα φύγει από πάνω μας η κακομοιριά, που μας τρώει σαν αρχαία σκουριά. Ας μην ελπίζουμε από τους ξένους πολλά. Η Σοφία Βέμπο το είχε πει προφητικά:

«Εμείς που τόσο αίμα χύσαμε
θα έλθει μια στιγμή
που θα μας κάτσουν στο σκαμνί
γιατί νικήσαμε...»!

ΔΕΝ ΘΑ ΠΩ ότι δεν αμαρτήσαμε κατά τα τελευταία χρόνια. Οντως κάναμε πολιτική συβαριτισμού. Πρωτοφανούς σπατάλης και πολυτέλειας. Αλλά, αν οι περισσότεροι Ευρωπαίοι μάς λοιδορούν ή μας απειλούν, είναι γιατί εμείς τότε πολεμήσαμε, ενώ αυτοί δεν πολέμησαν ή -το χειρότερο- συμπολέμησαν με τους ναζί. Η πολιτική των ναζί ζει και αυτή είναι που διέλυσε τη Γιουγκοσλαβία που είχε τη μεγαλύτερη αντιναζιστική παρτιζάνικη δράση. Ας είμαστε, λοιπόν, προσεκτικοί τούτη την κρίσιμη στιγμή για να μην πάθουμε το ίδιο κι εμείς.

Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ απότιση φόρου τιμής για τους ήρωες του ’40-’41 είναι ο εξοστρακισμός της διχόνοιας και η επάνοδος στην πολιτική μας ζωή της ομόνοιας. Παρά τις όποιες διαφορές μας...

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΕΠΕΝΕΒΗ Ο ΕΙΣΑΓΓΕΛΕΑΣ ΣΤΟ ΠΡΟΜΠΟΝΑ!!!

Ο εισαγγελέας - ανακριτής κάλεσε σε απολογία τους κυρίους του κληροδοτήματος Προμπονά, απαγγέλωντάς τους κατηγορίες για 20 αδικήματα. Ένα από αυτά είναι και το σφράγισμα του ιστορικού παρεκκλησίου του Αγίου Γεωργίου.

Ο παππάς τους ετέθει σε αργία από τον επίσκοπό του και ο δήμος Αθηναίων τον έχει καταγγείλει για παράνομη τοποθέτηση λουκέτου στην κεντρική πύλη του άλσους Προμπονά και για την καταστροφή πινακίδων του άλσους.

ΠΡΟΜΠΟΝΙΩΤΕΣ - ΠΑΤΗΣΙΩΤΕΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΘΕΙΤΕ ΝΑ ΔΙΩΞΟΥΜΕ         ΤΗΝ ΜΑΦΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΡΟΜΠΟΝΑ

ΕΙΣΤΕ ΟΛΟΙ ΜΑΡΚΟΙ ΕΦΕΣΟΥ ΕΥΓΕΝΙΚΟΙ;

ΕΙΣΤΕ ΟΛΟΙ ΜΑΡΚΟΙ ΕΦΕΣΟΥ ΕΥΓΕΝΙΚΟΙ;

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

=====

Στην απέλπιδα προσπάθειά τους να πείσουν τους παραδοσιακούς πιστούς να μην ενδιαφέρονται για τα θέματα της πίστεως για να μένουν οι ίδιοι στο απυρόβλητο, οι Οικουμενιστές υποβάλλουν το εξής διάτρητο ερώτημα: Είστε όλοι Μάρκοι Εφέσου Ευγενικοί και ξεσπαθώνετε για τα θέματα της πίστεως; Εκείνος ήταν επίσκοπος εσείς πρόβατα! Βάσει ποιας λογικής ή εκκλησιολογίας τον μιμείσθε;

Αλλά θα ήταν τουλάχιστον εωσφορικό να θεωρεί κάποιος τον εαυτό του Μάρκο Εφέσου τον Ευγενικό. Μας λείπει η αγιότητα και η καταπληκτική πατερική συγκρότηση του Αγίου και ασφαλώς δεν είμαστε επίσκοποι.

Αλλά “ο φύλαξ της πίστεως” δεν είναι ο λαός του Θεού σύμφωνα με τη διδασκαλία της Εκκλησίας μας όπως την διατύπωσε η σύνοδος του 1848 των Πατριαρχών της Ανατολής;

Δεν έχουμε όλοι υποχρέωση να υπακούσουμε στην αυτόλεκτη εντολή του Κυρίου όχι απλά να γνοιαζόμαστε για τα θέματα της πίστεως αλλά και να Τον ομολογούμε ενώπιον των ανθρώπων και των αγγέλων και η προθυμία μας αυτή για ομολογία δεν πρέπει να φτάνει -όποτε χρειαστεί- μέχρι και το μαρτύριο;

Αλλά ας επιμείνουμε στο παράδειγμα του Αγίου Μάρκου Εφέσου του Ευγενικού. Ο Άγιος Μάρκος είχε το επισκοπικό αξίωμα, την πατερική συγκρότηση, τον θεολογικό νου και πάνω από όλα την αγιότητα του βίου για να είναι ο αρχηγός της αντίστασης εναντίον των αιρετικών Παπικών. Αλλά δεν ήταν μόνος του σ’ αυτό τον αγώνα. Οταν επέστρεψε από τη σύνοδο της Φερράρας-Φλωρεντίας ο πιστός λαός του Θεού τον υποδέχτηκε ως ομολογητή και ως ήρωα της πίστεως. 

Το αντίθετο συνέβηκε με τους επισκόπους και τους άλλους ορθόδοξους αντιπροσώπους. Τους απεδοκίμασε έντονα και τους εξανάγκασε να ανακαλέσουν την υπογραφή τους με τη γνωστή ρήση: “Αυτό το χέρι υπέγραψε την ένωση; Ας κοπεί! Αυτή η γλώσσα έκανε την κακή ομολογία; Ας εκριζωθεί.”

Ας μη σπεύδουν, λοιπόν, οι Οικουμενιστές να θωρακιστούν πίσω από τον διάτρητο θώρακα της εκκλησιολογίας των προβάτων η οποία δεν θέλει να κατανοήσει ότι όλοι έχουμε ευθύνη -και μάλιστα μέχρι μαρτυρίου- για την πίστη μας. Ιδιαίτερα όταν ζούμε στους πονηρούς καιρούς που στην τράπεζα της Ιεζάβελ του συγκρητιστικού Οικουμενισμού ευωχούνται Πατριάρχες, Αρχιεπίσκοποι, Μητροπολίτες, πρεσβύτεροι, διάκονοι, μοναχοί, και λαικοί με αξιόλογες ακαδημαικές περγαμηνές.

Δημήτριος Νατσιός, Μακεδονία: ό,τι κερδήθηκε με αίμα, δεν ξεπουλιέται με το μελάνι μιας υπογραφής

Μακεδονία: ό,τι κερδήθηκε με αίμα, δεν ξεπουλιέται με το μελάνι μιας υπογραφής

Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος - Κιλκίς

«Είδα τότε ότι ό,τι κάμομε θα το κάμομε μοναχοί και δεν έχομε ελπίδα καμμιά από τους ξένους». Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

Νυχτώνοντας ακούστηκε ένας πυροβολισμός και η φωνή του Παύλου: «στη μέση με πήρε παιδιά». Μπήκε στο σπίτι και φώναξε τον καπετάν Πύρζα. Ο Νίκος Πύρζας έτρξε κοντά του. Ο Παύλος έβγαλε από το λαιμό του τον σταυρό που φορούσε πάντοτε και του λέει: «το σταυρό να τον δώσεις στη γυναίκα μου. Και το ντουφέκι του Μίκη. Και να τους πεις ότι έκαμα το καθήκον μου...». Και ζήτησε να τον σκοτώσουν τα παλικάρια του για να μην τον βρούνε οι Τούρκοι ζωντανό. Σε λίγο όμως ξεψύχησε. Ήταν Τετάρτη 13 Οκτωβρίου 1904. «Και οι Έλληνες ξύπνησαν», γράφει ο Ίων Δραγούμης, «γιατί ξύπνησαν τώρα μόνο; Επειδή είναι τυφλοί οι άνθρωποι. Και οι περισσότεροι γεννήθηκαν για να είναι μικροί. Σπίθες κοντές είναι οι στιγμές που ξυπνούν και νιώθουν τη μετριότητα που βαραίνει επάνω τους... Τέτοια σπίθα τους άναψε ο Παύλος Μελάς. Όσοι συνηθίζουν να συλλογίζονται, ας στοχασθούν πόσο μεγαλύτερος από τους άλλους Έλληνες έπρεπε να είναι Παύλος Μελάς, για να καταφέρει να την ανάψει. Και με την σπίθα που άναψε στον καθένα πολλοί ήταν τυφλοί ως τον είδαν. Έτριψαν τα μάτια τους κάπως ξιπασμένοι και είπαν μέσα τους, γιατί ντρέπονταν να το διαλαλήσουν: Ώστε υπάρχει Μακεδονία, αφού πήγε ο Παύλος Μελάς και σκοτώθηκε γι’ αυτή! Και άλλοι συμπέραναν: Ώστε βρίσκονται ακόμα, μετά το 1897, αξιωματικοί στο στρατό και ζωή στο Έθνος!» (Ίων Δραγούμης)

Σε καιρούς σακάτικους σαν τους τωρινούς που μας περιζώνει η χαμέρπεια και πιάνουμε τις μύτες μας από τις παντοειδείς αναθυμιάσεις, παρηγοριά μονάχη, κάτι σαν υποσυνείδητη ώθηση, είναι η ενασχόληση με την εθνική μας ιστορία. Όπως έλεγε θυμόσοφα κάποιος καθηγητής μου στο Πανεπιστήμιο «αφήστε τα υποκείμενα και καταπιαστείτε με τα κείμενα», εννοώντας πως η εντρύφηση με την ιστορία προσφέρει τον αναζητούμενο ανασασμό. Ας μην λησμονούμε και την πασίγνωστη προγονική ρήση «όλβιος όστις της ιστορίας έσχεν μάθησιν», ευτυχής ο γνώστης της ιστορίας. Η ιστορία δίνει στον άνθρωπο που συνηθίζει να σκέφτεται-και όχι να σκέφτονται άλλοι γι’ αυτόν, όπως συμβαίνει στα κομματικά ποιμνιοστάσια-πολύ πιο βαθύτερη και πλούσια εμπειρία, ώστε να τον προετοιμάζει για κάθε γεγονός ατομικό ή και γενικό (του έθνους, της ανθρωπότητας) και να μην καταπλήσσεται για όσα συμβαίνουν. Ο ανιστόρητος, ο αμύητος παρουσιάζει αντιδράσεις πρωτόγονου στα διάφορα γεγονότα της ζωής. Ο ιστορικά μορφωμένος-κατά το δυνατόν-δεν χάσκει ενώπιον των «ραγδαίων εξελίξεων», όπως κάθε βράδυ «τσιρίζουν και κοάζουν» οι όλο κόρδωμα και έπαρση επιβήτορες της εξουσίας.

Ένα μνημόσυνο για τον ήρωα Παύλο Μελά δεν είναι ούτε ανεπίκαιρο ούτε αναιτιολόγητο. Βεβαίως, νυχθημερόν τα συφοριασμένα κοπροκάναλα μπορεί να μας απειλούν με την επερχόμενη φοροδοτική λαίλαπα-η γνωστή τακτική του πανικού των μαζών-όμως όλη αυτή η πλεκτάνη των μνημονίων ευνοεί αυτούς που σκευωρούν εις βάρος της Πατρίδας μας.

Το θέμα της Μακεδονίας παραμένει πληγή πυορρέουσα και πολύ φοβάμαι μήπως τώρα που ο λαός έχει πλήρως αποπροσανατολιστεί και αποσβολωθεί με την οικονομική δυσωδία, «περάσει στα μουλωχτά» όπως λέγεται, καμμιά δυσώνυμη λύση. Η φτώχεια και ο συνοδός πανικός όπως προείπα, αφοπλίζουν, καθηλώνουν αντανακλαστικά, οδηγούν σε αίσθημα παραίτησης και αδιαφορίας. Οι μεγάλες τραγωδίες τότε συμβαίνουν. Πάντοτε μιας εθνικής κατάρρευσης προηγείται μια πνευματικής ήττας. Το 1897, το 1922, το 1974, έτη μεγάλων καταστροφών και τραγωδιών του Ελληνισμού, ήταν τα επίχειρα άθλιων γεγονότων. Το 1897 προηγήθηκε το «δυστυχώς επτωχεύσαμεν», το 1922 ο «ολέθριος διχασμός», το 1974 «ο γύψος της επταετίας».

Εδώ και έξι χρόνια βιώνουμε την «λέπρα» των μνημονίων. Οι πολιτικοί νάνοι και αρλεκίνοι υπογράφουν με χέρια και ποδάρια ό,τι τους σερβίρει το Βερολίνο. Θυσιάζουν την πατρίδα για μία φωτογραφία στα έδρανα της Βουλής. Το καρκίνωμα της πατρίδας μας τούτη την εποχή είναι ο πολιτικός και παραπολιτικός συρφετός. Αυτοί δεν επιτρέπουν στον λαό να αναπνεύσει. Αυτοί και οι θυμηδιογόνες κοκορομαχίες τους αποτρέπουν την ευλογημένη ομόνοια, τόσο απαραίτητη στις μέρες μας «Έλληνας ομοφρονέοντας... χαλεπούς είναι περιγίγνεσθαι» έγραφε ο Ηρόδοτος (ιστορία ΙΧ,2), είναι ανίκητοι ενωμένοι οι Έλληνες.

Διάβαζα πρόσφατα ένα βιβλίο για την Αγιά-Σοφιά. («Η Αγιά Σοφιά στην ιστορία και τον θρύλο», του Παναγ. Σπυρόπουλου, εκδ. «Καρδαμίτσα, Αθήνα 1988).

Σημείωσα κάτι. Τον Μάιο του 1346, καταστροφικός σεισμός κατακρημνίζει μέρος του ναού, την ανατολική αψίδα. Διαβάζω: «Όταν πρωί-πρωί εκυκλοφόρησε στην Πόλη, η θλιβερά είδηση», σημειώνει ο Γρηγοράς, «βοή και θρήνος ηγείρετο μείζων». Άδειασαν αμέσως οικίες και η αγορά και όλοι έτρεξαν να ιδούν το θλιβερό συμβάν... όλοι εβάλθηκαν να απομακρύνουν τα συντρίμμια και «ουδ’ην εκεί διακρίνειν πλούσιον εκ πενήτων, ουδ’ αδόξων ένδοξον (δηλ. Δεν μπορούσε κανείς να ξεχωρίσει επιφανείς πολίτες από τους άσημους), ουδ’ εκ δεσπότου δούλον...», αλλά όλοι είχαν ένα σκοπό... και, καθώς οι γυναίκες είναι πιο επιρρεπείς στα δάκρυα, «πλούσιοι, δάκρυσι ραίνουσι τας τε πλίνθους και πέτρας», τις έπαιρναν κατόπιν στους ώμους τους, χωρίς να νοιάζονται για τα τυχόν πολυτελή φορέματά τους, που εσχίζοντο και εσκονίζοντο... Αυτό συνεχίστηκε επί τριάντα ολόκληρα μερόνυχτα». (σελ. 40). Ο ναός της του Θεού Αγίας Σοφίας αποκατεστάθη. Λέω πολλές φορές στους μαθητές μου. Ο Ιουστινιανός στους 40 κίονες που στήριζαν τον ναό έβαλε λείψανα αγίων. «Εν παντί κιόνι των άνω και των κάτω, εν έκαστον λείψανον έχει ενθρονισμένον». Στην Κωνσταντινούπολη συνέβησαν καταστρεπτικοί σεισμοί στο διάβα των αιώνων. Όμως ο ναός ποτέ δεν καταστράφηκε ολοσχερώς. Γιατί; Διότι στους πανέμορφους κίονές του υπάρχουν «ενθρονισμένα» λείψανα αγίων. Έτσι είναι τους λέω και η πατρίδα μας. Κατάσπαρτη από λείψανα και οστά αγίων. Η Ελλάδα είναι η Αγιά-Σοφιά της οικουμένης. Δεν πρόκειται ποτέ να πέσει και να χαθεί. «Η Ρωμηοσύνη θα χαθεί όντας ο κόσμος λείψει». Τώρα που κάποια κομμάτια της γκρεμίστηκαν και «ηκρωτηρίασται το κάλλος της», όλοι μαζί-«είμαστε στο εμείς»-ένδοξοι και άδοξοι να σπεύσουμε να την αναστυλώσουμε, όπως έπραξαν τότε οι Ρωμηοί πρόγονοί μας.

Αυτό δεν έγινε και στην Μακεδονία την περίοδο του Αγώνα; Απ’ όλη την Ελλάδα έσπευσαν αγωνιστές, μαζί τους και ο μεγαλομάρτυρας του Γένους Παύλος Μελάς και έσωσαν την Μακεδονία. Και τα λάβαρα του αγώνα τα κρατούσαν οι ηρωικοί δεσποτάδες. Διαβάζω:

«Στις 30 Αυγούστου του 1907 ο Μακεδονικός λαός αποχαιρετούσε τον ποιμενάρχη του στο σιδηροδρομικό σταθμό της Δράμας. Χιλιάδες κόσμος είχε συνωστισθεί στην αποβάθρα του σταθμού. Μπροστά απ’ όλους είχαν παραταχθεί τα παιδιά κρατώντας λουλούδια. Ήταν η γενιά, που θα συνέχιζε αύριο το έργο του. Στάθηκε ο Ιεράρχης, χάϊδεψε με το πατρικό του βλέμμα τα παιδιά, αγνάντεψε με στοργή το ποίμνιό του. Αναταράχτηκαν τα στήθη του. Έγινε σιωπή. Ο δημογέροντας Νίκας, προσφωνώντας τον με απερίγραπτη συγκίνηση, ύψωσε κάποια στιγμή τη φωνή του, όρθωσε τη λεβέντικη κορμοστασιά του, ανάπνευσε βαθιά, κάρφωσε το βλέμμα στον απερχόμενο ποιμενάρχη και του φώναξε:

“Δέσποτα, μας παρέλαβες λαγούς και μας έκαμες λιοντάρια. Μείνε ήσυχος. Θα γίνει το θέλημά σου”.

Κι έγινε!... Μετά από δεκαπέντε χρόνια εξορίας συναντούμε το Χρυσόστομο Μητροπολίτη στη Σμύρνη, να προσφέρει τον εαυτό του ιερό σφάγιο στο βωμό του Έθνους. Όμως η φωτιά, έγινε πυρκαϊά. Η Μακεδονία, χάρη στους λιονταρόψυχους αγωνιστές της-παιδιά εκείνου του δεσπότη-ανάπνεε ανάπνεε κιόλας το ζείδωρο αέρα της ελευθερίας». (Μ.Βασιλειάδη, «για την Ελευθερία», σελ. 265).

Ας το χωνέψουν οι τωρινοί κρυφοδαγκανιάρηδες εκκλησιομάχοι, που προσπαθούν να περιορίσουν την εκκλησία στα όρια ενός φιλανθρωπικού ιδρύματος. Η εκκλησία στάθηκε πάντοτε ελληνοσώτειρα.

Ο Παύλος Μελάς, του οποίου η γνώμη είναι βαρύτερη από του κάθε γελοίου υμνητή της πολυπολιτισμικότητας, έγραφε στην αγαπημένη του Ναταλία, περί του 1904 από τη χειμαζόμενη Μακεδονία: «Και τώρα έβλεπα όλας τας δυσκολίας ορθουμένας εμπρός μου. Ούτε ανθρώπους είχα ούτε χρήματα ούτε συνεννόησιν... Τότε τους είπα τα εξής: επειδή πάντοτε κατά τους αγώνας του έθνους μας προΐσταντο η Εκκλησία, έτσι τώρα πρo πάντων ότε κατ’ αυτής στρέφονται αι επιθέσεις των εχθρών μας, πρέπει και πάλιν η Εκκλησία να προστατεύσει τον αγώνα διά την συνεννόησιν των κοινοτήτων προς αλλήλας και την αλληλοβοήθειαν». Θα πουν οι διάφοροι «ναιναίκοι»: οι καιροί άλλαξαν, οι άνθρωποι ξύπνησαν, το ράσο είναι σκοτάδι, οι καλόγεροι καλοπερνούν, οι λαοί δεν έχουν να χωρίσουν τίποτε και λοιπές χαζοχαρούμενες ανοησίες. Αυτά έλεγαν και στον Παύλο Μελά οι παραλυμένοι της εποχής του. Ήταν όμως από εκείνους τους «τρελούς», όπως ονόμαζε ο Κολοκοτρώνης τους αγωνιστές, τους «οπισθοδρομικούς», τους «εθνικιστές». Δεν τους άκουσε. Θυσιάστηκε για τη γη μας ο αντρειωμένος. Μαζί του και μία πλειάδα Μητροπολίτες της Μακεδονίας. Πολιτικάντης κανείς. «Το χάλκεον χέρι του φόβου» ήταν βαρύτατο γι’ αυτούς. Και όλοι οι Μακεδονομάχοι ήταν πιστοί χριστιανοί. Κάτι «προοδευτικοί» της εποχής του «ηλίθιοι καρνάβαλοι» (Κόντογλου) ασχολούνταν και συζητούσαν για τον ίσκιο του γαϊδάρου και την ευρωπαϊκή μας προοπτική. Σαν τους σημερινούς καρνάβαλους.

Η ΕΚΚΛΗΣΙΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΠΡΟΒΑΤΩΝ ή ΠΩΣ ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΜΕΝΟΥΝ ΣΤΟ ΑΠΥΡΟΒΛΗΤΟ

Του Παναγιώτη Τελεβάντου

Οι οικουμενιστές προβάλλουν το εξής αστήρικτο επιχείρημα για να αποτρέψουν τους πιστούς να διαμαρτύρονται για τις οικουμενιστικές ασχημίες που παρατηρούνται: Εσείς είστε πρόβατα, μας λένε. Το ποίμνιο. Πώς τολμάτε να ελέγχετε Πατριάρχες και Συνόδους για την πολιτεία τους;

Ας σταθούμε καταρχήν στην αναλογία. Αλλά και τα πρόβατα βελάζουν τρομαγμένα όταν δουν τον λύκο να μπαίνει στη στάνη και ενώ ο τσοπάνης  τους ανοίγει την πόρτα για να μπουν ή σφυρίζει αδιάφορα με τον αυλό του.

Αν οι ποιμένες είναι αληθινοί φρουροί-επίσκοποι για θέματα πίστεως  οι διαμαρτυρίες του ποιμνίου για θέματα πίστεως δεν θα ήταν επιβεβλημένες. Όταν όμως οι ποιμένες ανοίγουν την πόρτα της στάνης για να εισορμήσουν οι λύκοι τότε πώς να σιωπήσουν τα πρόβατα;

Όποιος αρνηθεί να ομολογήσει τον Κύριο ενώπιον των ανθρώπων θα είναι απόβλητος από τη Βασιλεία των Ουρανών.

Η ομολογία της πίστεως είναι αναπόσπαστο μέρος του αγώνα της μετανοίας των χριστιανών. Όπως είναι επιβεβλημένο καθήκον των πιστών να μετανοούν για τις αμαρτίες τους και να αγωνίζονται να μην παραβαίνουν τον ευαγγελικό νόμο, έτσι είναι είναι επίσης απαραίτητο να ομολογούν τον Χριστό με τη ζωή τους και με την ομολογία τους.

Το ερώτημα δεν είναι για ποιο λόγο τα πρόβατα βελάζουν τρομαγμένα όταν βλέπουν τον λύκο να επέρχεται, αλλά η σιωπή των ποιμένων ή και η απροκάλυπτη συνέργειά τους με τους λύκους.

Ένα παράδειγμα που αποδεικνύνει πόσο επιβεβλημένες είναι οι διαμαρτυρίες των πιστών για τις οικουμενιστικές ασχημίες που συμβαίνουν:

Έγινε προσπάθεια να καθιερωθούν από την Εκκλησία της Ελλάδος η σύνοδος του 879-880 που δικαίωσε τον Μέγα Φώτιο και η Σύνοδος του 1351 που δικαίωσε τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά ως οικουμενικές. (Μια πρόταση που υποβλήθηκε πρόσφατα αρμοδίως στην προπαρασκευαστική επιτροπή για την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο και σε όλες τις Ορθόδοξες Εκκλησίες από το Πατριαρχείο  Σερβίας).

Τι έγινε στη Σύνοδο της Ιεραρχίας τη Εκκλησίας της Ελλάδος; Η συντριπτική πλειοψηφία των ιεραρχών αρνήθηκε να προχωρήσει στην υιοθέτηση της πρότασης.

Φταίνε, λοιπόν, τα πρόβατα που βελάζουν τρομαγμένα όταν βλέπουν τους λύκους του Οικουμενισμού να εισορμούν στη στάνη της Εκκλησίας την ώρα που οι επίσκοποι με ελάχιστες επαινετές εξαιρέσεις καθεύδουν τον βαρούχειο;

Εμβατήριο Παύλου Μελά

Τα γεγονότα της Πόλης θα προλάβουν την νέα ταυτότητα