Ευχαριστία στην Αγιασμένη μου Αθήνα

Γράφει ο Ανδρέας Χριστοφόρου - συνεργάτης του Ι. Ν. Αγ. Θεράποντος
Ευχαριστούμε που μας φιλοξενείς τόσα χρόνια και μας κάνεις μετόχους της Ζωής των Αγίων σου! 
Αθήνα του Αγίου Νεκταρίου!
Eκεί στο Αρεταίειο είναι ακόμα το κρεββάτι που άφησε η Αγιασμένη ψυχή του Αγίου Νεκταρίου το πονεμένο σώμα για να ανέβει στον Βασιλέα των Ουρανών! 

Εκεί κάπου στο Κουκάκι ήταν το φτωχικό σπίτι που έμενε κυνηγημένος από τους συκοφάντες, μη έχοντας να πληρώσει το νοίκι.
Εκεί τον είδε η αγανακτισμένη απλήρωτη σπιτονοικοκυρά όταν άνοιξε απότομα το δωμάτιό του, και έκπληκτη τον είδε αρπαγμένο στην προσευχή διάπυρο, με σηκωμένα τα χέρια στον Θεό!
Εκεί στη λεωφόρο Βουλιαγμένης ο Άγιος Νικόλαος ο Πλανάς λειτούργαγε και μοίραζε « Ζωήν Αιώνιον»!
Εκεί στο «Λοιμωδών Νόσων» στο Αιγάλεω, δίπλα στην Ιερά Οδό ένας Λεπρός, ο Όσιος Νικηφόρος άφηνε με το Μαρτύριο της Λέπρας, «οσμήν ευωδίας Πνευματικής» και διάδοχο Μέγα τον π. Ευμένιο Σαριδάκη με τις ατέλειωτες ακολουθίες και την ατέρμονη Μετάνοια.
Εκεί στον τόπο της αποφυγής μια μυστική ομάδα ανωνύμων λεπρών σε αγίαζε καθημερινά Αθήνα μου!
Ενώ έφευγε ο γέρων Ευμένιος από το Λοιμωδών Νόσων για τον Ευαγγελισμό για την τελευταία νοσηλεία του, στο δρόμο ευλογούσε την Αθήνα κι έλεγε: «Ωραία που είναι η Αθήνα! Ευλογημένη Αθήνα!» Ευλογούσε τους δρόμους, την Ομόνοια, την Αγορά, την Μητρόπολη, την Βουλή, όλη τη πόλη!
Τι άλλο άραγε να έβλεπε ο Άγιος Γέροντας στην Αθήνα, παρά την σφραγίδα της Αγιότητας που άφησαν στην πορεία τους τόσοι Άγιοι της, φανεροί και κρυφοί, παλαιοί και σύγχρονοι;
Στον Ερυθρό Σταυρό, ακούραστος διάκονος πάντων ο θαυμαστός π. Ελπίδιος, αδελφός του Αγίου Φιλουμένου του Αγιοταφίτου, έδωσε την μαρτυρία του στους ασθενείς και στους ανήμπορους!
Θαμμένος, αγιάζει την Ροδόπολη της Σταμάτας μαζί με τον πρόσφατα εκταφέντα άγιο Πατέρα Αθανάσιο Χαμακιώτη!
Γέμισε ο αέρας της Αθήνας ευωδία τον 20ο Αιώνα!
Και να, προβάλλει η ρωμαλέα μορφή του αγιασμένου π. Σίμωνα του Αρβανίτη και του διαδόχου του, καταξιωμένου λεβίτη, του έμπρακτου τηρητή του Ευαγγελίου, του Κήρυκα των Εντολών του Θεού, του ταπεινού, πράου και μειλίχιου π. Μαρκου Μανώλη! Ποιος τον εγνώρισε και δεν ένοιωσε την Αγιότητα του; Άνθρωπος ολονύκτιας και διαρκούς Μετανοίας και προσευχής, διακονίας μυστικής αλλά και έμπρακτης;
Ποιός άραγε γνώριζε τον μυστικό Άγιο Πατέρα Αντώνιο Γκίκιζα που συκοφαντημένος καθαγίασε τη λεωφόρο Αλεξάνδρας, στην καρδιά της κίνησης στο ημιυπόγειο διαμέρισμα; Ποιός γνώριζε ότι αυτός ήταν η ανάπαυση του Αγίου Πορφυρίου;
Ποιος θα φανταζόταν οτι στην καρδιά της Αθήνας όπου το εμπόριο, η πορνεία, οι παράνομες συναλλαγές, το χρηματιστήριο, η κεντρική Αγορά, το πάρε δώσε και το σούρτα φέρτα, θα αγιαζότανε μια τεράστια μορφή Αγιότητας, ένας αγράμματος παντογνώστης, ένας ακάματος Λειτουργός, σ’ ένα μικρό εκκλησάκι του Αγίου Γερασίμου, ο Άγιος Πορφύριος;
Ω Αθήνα μου Αγιασμένη! Ω πολύβουη Αγία Έρημος Αθήνα!
Ω Αρχοντική Αθήνα, ταπεινή, που ενω έβγαλες τόσους μεγάλους σύγχρονους Αγίους που συνέχισαν την Αγιότητα της Αγίας Φιλοθέης, έμεινες Άγνωστη σαν τόπος Αγιασμού του 20ου και του 21ου Αιώνα!
Όλοι τρέχουν να προσκυνήσουν!
Που πάτε; Πήγατε στο Αρεταίειο;
Πήγατε στον Αγ. Γεράσιμο στην Πολυκλινική;
Πήγατε στον Άγιο Ιωάννη στη Λεωφ. Βουλιαγμένης;
Πήγατε στο Ναό των Αγίων Αναργύρων του Νοσ. Λοιμωδών Νόσων στους Αιγάλεω; Πήγατε στην Ροδόπολη; Πήγατε στον Διόνυσο στο Ναό του Αγ Γεωργίου στον τάφο του π. Μάρκου;
Αγία ταπεινή αρχόντισσα Αθήνα! Μυρίσατε τον Αέρα τον Ευωδιαστό αυτών και πολλών αγνώστων Αγίων που είναι θαμμένοι στα σπλάχνα της; Πολλούς Αγίους ανέθρεψες Αθήνα μου και έχεις στα σωθικά σου!
Η Παράδοση συνεχίζεται. Άνοιξε την πόρτα του 20ου Αιώνα ο Άγιος Νεκτάριος, την περπάτησαν όλοι οι πιο πάνω και ακόμη περισσότεροι μυστικοί. Την περπατούν και σήμερα μυστικοί διάδοχοι του Αγίου Πνεύματος. Βουή, χαμός, κίνηση, πορείες, αυτοκίνητα, πεζοί, φανάρια, τρόλευ και λεωφορεία όλα κινούνται ασταμάτητα. Κι όμως υπάρχουν διαμερίσματα -κελιά κι ησυχαστήρια- σε πολυκατοικίες που γνέθουν μυστικά τις νύχτες το νήμα της Ζωής, αθέατοι ησυχαστές, άνδρες και γυναίκες, που αναπαύουν τον Θεό όντας «πτωχοί τω Πνεύματι» και υπήκοοι της Βασιλείας των Ουρανών!
Όλοι αγωνιούν για την Κρίση για τον επερχόμενο μεγάλο πόλεμο που θα ταράξει το παγκόσμιο, ελάχιστοι όμως ξέρουν οτι την πορεία του κόσμου την καθορίζουν οι ελάχιστοι κρυμμένοι «ασήμαντοι» εργάτες της Μετάνοιας που αλλάζουν με τα δάκρυα της δικής τους μετανοίας την οργή του Θεού για την ξέφρενη ακολασία, σε Έλεος και Πρόνοια για όλο τον κόσμο.

Όσο βλέπει ο Θεός την Μετάνοια των ελαχίστων, παραβλέπει την αμαρτία των πολλών και η ζωή συνεχίζεται, ο πόλεμος αναβάλλεται, γιατί νέοι άνθρωποι μετανοούν και μπαίνουν στην Εκκλησία!
Παράτεινον το Έλεος σου τοις γινώσκουσι Σε!
Αθήνα μου περιφρονημένη, ήσουν η πιο όμορφη, ασκήμηνες και ταπεινώθηκες και είσαι γεμάτη Αγίους παλιούς και σύγχρονους!
Αθήνα μου, ευχαριστώ!

Ένας Μετανάστης στην Αθήνα για 39 χρόνια.!

πηγή

Ιδού γιατί οι Οικουμενιστές απαγόρευσαν στον πατέρα Νικόλαο Μανώλη να Ομ...

Η δημιουργία του ανθρώπου κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση Θεού

π. Ιωάννη Ρωμανίδη

Ο άνθρωπος είναι το τελειότερο δημιούργημα του Θεού, που έγινε την έκτη ημέρα της δημιουργίας, κατά την διήγηση του θεόπτου Μωυσέως.

Είναι η περίληψη όλης της δημιουργίας, γιατί αποτελείται από ψυχή και σώμα και έχει και το νοερό, που συγγενεύει με τους αγγέλους, και το αισθητό που συνδέεται με την κτίση. Συγχρόνως, ο πρώτος άνθρωπος είχε και στα δύο στοιχεία την Χάρη και ενέργεια του Θεού, δηλαδή το πνεύμα. Αυτή η δισύνθετη ύπαρξη του ανθρώπου, πέραν του ότι είναι αποκαλυπτική αλήθεια που δόθηκε από τον Θεό, δια του Μωυσέως και δια του Χριστού, συγχρόνως είναι και προσωπική εμπειρία του θεουμένου ανθρώπου.

Η διήγηση του βιβλίου της Γενέσεως μας περιγράφει τον τρόπο δημιουργίας του ανθρώπου, αλλά ακόμη και πριν γραφή το βιβλίο από τον θεόπτη Μωυσή, οι θεόπτες γνώριζαν ότι ο άνθρωπος αποτελείται από ψυχή και σώμα. Για το σώμα είχαν και έχουν την επιβεβαίωση των αισθήσεων και της υπάρξεώς του σε ιδιαίτερο χώρο και χρόνο, αλλά για την ύπαρξη της ψυχής απέκτησαν την βεβαιότητα με την γνώση του εαυτού τους εν Χάριτι. Αισθάνονταν την κίνηση της ψυχής που ενεργοποιούσε τις δυνάμεις του σώματος, είχαν εμπειρία της ενέργειας του νου στην καρδιά, γνώριζαν εκ πείρας την έλευση του Αγίου Πνεύματος μέσα στην ψυχή, αλλά και την άρση της ενεργείας του Θεού από την ψυχή, οπότε η ίδια βιώνει τον πνευματικό θάνατο.

Στην συνέχεια θα δούμε τα σχετικά με την δημιουργία του ανθρώπου και την λειτουργία της ψυχοσωματικής υπάρξεώς του, μέσα από την εμπειρική διδασκαλία των Πατέρων της Εκκλησίας.

Ο άνθρωπος είναι το τελειότερο δημιούργημα του Θεού και δημιουργήθηκε την έκτη ημέρα της δημιουργίας μετά τους αγγέλους και την κτίση. «Και είπεν ο Θεός ποιήσωμεν άνθρωπον κατ’ εικόνα ημετέραν και καθ’ ομοίωσιν, και αρχέτωσαν των ιχθύων της θαλάσσης και των πετεινών του ουρανού και των κτηνών και πάσης της γης και πάντων των ερπετών των ερπόντων επί της γης. Και εποίησεν ο Θεός τον άνθρωπον, κατ’ εικόνα Θεού εποίησεν αυτόν, άρσεν και θήλυ εποίησεν αυτούς, και ευλόγησεν αυτούς ο Θεός… » (Γεν. α', 26-28).

Η διδασκαλία ότι ο άνθρωπος είναι δημιουργημένος κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση Θεού είναι βασική σε όλη την βιβλικοπατερική παράδοση, ήτοι στην διδασκαλία των θεουμένων. Αυτή την αλήθεια την βλέπουν οι Θεούμενοι μέσα από την αγιοπνευματική τους εμπειρία.

Υφίσταται διαφορά μεταξύ των εκφράσεων «εικών Θεού» και «κατ’ εικόνα Θεού». Η πραγματική εικών του Θεού Πατρός είναι ο Λόγος, το Δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος κατά τον Απόστολο Παύλο: «ος (ο Χριστός) εστίν εικών του Θεού» (Β΄ Κορινθίους δ', 4) · «ος εστίν εικών του Θεού του αοράτου, πρωτότοκος πάσης κτίσεως» (Κολοσσαείς α', 15). Ο άνθρωπος που δημιουργήθηκε υπό του Πατρός δια του Υιού εν Πνεύματι Αγίω είναι κατ’ εικόνα του Λόγου και πρέπει να φθάση στο καθ’ ομοίωση.

«Οι Πατέρες τονίζουν ότι ο άνθρωπος δεν είναι εικόνα του Θεού. Εικόνα του Θεού απαράλλακτος είναι μόνον ο Λόγος, ο Υιός. Ο Λόγος είναι η εικών του Πατρός. Γι' αυτό, επειδή ο Λόγος είναι η εικών του Πατρός, ο Χριστός (ο ενανθρωπήσας) είναι η εικόνα του Πατρός ως Λόγος. Άλλα και από την αντίδοση των ιδιωμάτων και ο σαρκωμένος Λόγος, δηλαδή η ανθρώπινη φύση του Χριστού είναι και αυτή η εικών του Πατρός. Δηλαδή, και η ανθρώπινη φύση του Χριστού είναι εικόνα του Πατρός εξ αίτιας της ενανθρωπήσεως.

Ο άνθρωπος δεν είναι εικόνα του Θεού. Λέγεται, βέβαια, ο άνθρωπος εικόνα του Θεού, καταχρηστικώς όμως. Κυριολεκτικώς ο άνθρωπος είναι κατ’ εικόνα Θεού πλασμένος και όχι εικόνα του Θεού».

Ο άνθρωπος από το κατ’ εικόνα έπρεπε να φθάση στο καθ’ ομοίωση, δηλαδή στην θέωση, με την ενέργεια του Θεού και την δική του συνέργεια. Ο άγιος Ειρηναίος Επίσκοπος Λουγδούνου (Λυώνος) γράφει: «Δια ταύτης… της τάξεως, και των τοιούτων ρυθμών, και της τοιαύτης αγωγής, ο γεννητός και πεπλασμένος άνθρωπος κατ’ εικόνα και ομοίωσιν του αγεννήτου γίνεται Θεού· του μεν Πατρός ευδοκούντος και κελεύοντος, του δε Υιού πράσσοντος και δημιουργούντος, του δε Πνεύματος τρέφοντος και αύξοντος, του δε ανθρώπου ήρεμα προκόπτοντος, και προς τέλειον ανερχομένου. Τέλειος γαρ ο αγέννητος ούτος δε εστί Θεός».

Μέσα στον άνθρωπο υπήρχε μια «ορμή» για να οδηγηθή από το κατ’ εικόνα στο καθ’ ομοίωση, όπως λέγει πάλιν ο άγιος Ειρηναίος: «Έδει δε τον άνθρωπον πρώτον γενέσθαι, και γενόμενον αυξήσαι, και αυξήσαντα ανδρωθήναι, και ανδρωθέντα πληθυνθήναι, και πληθυθέντα ενισχύσαι, και ενισχύσαντα δοξασθήναι, και δοξασθέντα ιδείν τον εαυτού Δεσπότην. Θεός γαρ ο μέλλων οράσθαι· όρασις δε Θεού περιποιητική αφθαρσίας».

Ο άνθρωπος που δημιουργήθηκε κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση Θεού έχει πνοή ζωής που τον έκανε ψυχικό άνθρωπο, αλλά και πνεύμα ζωοποιούν που τον έκανε πνευματικό. Ο άγιος Ειρηναίος γράφει: «Έτερον εστί πνοή ζωής, η και ψυχικόν απεργαζομένη τον άνθρωπον· και έτερον πνεύμα ζωοποιούν, το και πνευματικόν αυτόν αποτελούν… Η ουν πνοή πρόσκαιρος, το δε πνεύμα αένναον».

Έτσι πνευματικός άνθρωπος είναι αυτός που μέσα του έχει την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος.

«Ο κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν του Θεού πνευματικός άνθρωπος δεν είναι εκείνος που ζη με το φυσικό άυλο στοιχείο της φύσεώς του, δηλαδή την ψυχή, αλλά εκείνος που ζη σύμφωνα με το Άγιον Πνεύμα που τον ζωοποιεί και αφθαρτοποιεί και έτσι μετέχει της θείας αθανασίας».

Ο άνθρωπος μετά την δημιουργία του είχε ψυχή και σώμα, αλλά μετείχε και του Αγίου Πνεύματος.

«Μόνον ο άνθρωπος εκείνος που είναι ναός του Πνεύματος είναι εικών και ομοίωση Θεού».

Βεβαίως, «οι Πρωτόπλαστοι εκτίσθηκαν νήπιοι ώστε να αυξηθούν, ανδρωθούν και γίνουν τέλειοι σωματικώς και ψυχικώς».

«Η ζωοποιός ενέργεια του Πνεύματος δεν δίνεται στον άνθρωπο κατά αυτόματο και μαγικό τρόπο. Απαιτείται η συνεργός προσπάθεια του ανθρώπου να ζήση δια της πίστεως και αγάπης σύμφωνα με τον αρχικό και τελικό προορισμό του. Όταν όμως ο άνθρωπος δεν ακολουθεί το Πνεύμα, στερείται της ζωοποιού ενεργείας του Θεού και καθίσταται ψυχικός».

Η αληθής έννοια της φράσεως «κατ’ εικόνα» και «καθ’ ομοίωση» αποκαλύφθηκε πλήρως με την ενανθρώπηση του Χριστού και βιώνεται από τους θεουμένους. Επομένως δεν είναι μία φιλοσοφική και διανοητική διδασκαλία.

«Το τι ακριβώς είναι το κατ’ εικόνα του Θεού, που αναφέρεται στην Αγία Γραφή ότι επλάσθη ο άνθρωπος, απεκαλύφθη πλήρως μόνον στην ενσάρκωση. Διότι ο προορισμός του ανθρώπου ήταν απ’ αρχής να γίνη σαν τον Χριστό, δηλαδή έπρεπε να γίνη κατά Χάριν Θεός. Να φθάση στο καθ’ ομοίωση. Ενεργεία το κατ’ εικόνα σημαίνει ομοίωση με τον Χριστό κατά την ευσπλαγχνία. Οπότε, ο άνθρωπος ως μιμητής πλέον του Χριστού γίνεται και εκείνος εικόνα του Πατρός κατά Χάριν μετέχων της δόξης του Χριστού. Έτσι, όταν κάποιος φθάση στην θέωση (δηλαδή στο καθ’ ομοίωση), τότε γίνεται κατά Χάριν Χριστός, δηλαδή κατά Χάριν Θεός».

Η ανθρωπολογία των Αγίων Πατέρων στηρίζεται στην βιβλική διδασκαλία περί της κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση δημιουργίας του ανθρώπου και όχι σε κάποια φιλοσοφική διδασκαλία περί προσώπου. Και όταν κάποτε στους Πατέρες γίνεται αναφορά στον άνθρωπο ως πρόσωπο, εννοείται το κατ’ εικόνα και, κυρίως, το καθ’ ομοίωση Θεού.

Είναι χαρακτηριστικός ο λόγος του Αγίου Μαξίμου του ομολογητού: «Πρόσωπον, ήτοι υπόστασις· φύσις, ήτοι ουσία. Ουσία γαρ, το κατ’ εικόνα, ο λόγος, το καθ’ ομοίωσιν δε ο βίος, υπόστασίς εστίν, εξ ων αμφοτέρων η αρετή συμπεπλήρωται». Έτσι, το κατ’ εικόνα είναι η ουσία, ήτοι ο λόγος, ενώ το καθ’ ομοίωση είναι η υπόσταση, ήτοι ο βίος, η θέωση. Μέσα σε αυτήν την προοπτική πρέπει να ερμηνευθή ο λόγος του Αποστόλου Παύλου: «μέτοχοι γαρ γεγόναμεν του Χριστού, εάνπερ την αρχήν της υποστάσεως μέχρι τέλους βεβαίαν κατάσχωμεν» (Εβραίους Γ', 14).

Οι Πρωτόπλαστοι, ο Αδάμ και η Εύα, είχαν ψυχή και σώμα, αλλά και την Χάρη του Αγίου Πνεύματος, η οποία χαρίτωνε τον όλο άνθρωπο. Με αυτό δεν εννοείται κάποιο τρισύνθετο, αφού το Άγιον Πνεύμα φώτιζε την ψυχή και το σώμα και έτσι ο άνθρωπος ήταν πνευματικός. Αυτό το γνωρίζουν επαρκώς οι Θεούμενοι, που βλέπουν εκ πείρας την διαφορά μεταξύ ψυχικού και πνευματικού ανθρώπου.

Πηγή: "Εμπειρική Δογματική τής Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας κατά τις προφορικές παραδόσεις τού π. Ι. Ρωμανίδη" Τόμος Β΄.  Τού σεβ. Μητρ. Ναυπάκτου και αγ. Βλασίου Ιεροθέου.

ΚΙΝΔΥΝΟΣ ΠΑΝΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΧΙΣΜΑΤΟΣ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΤΗΣ ΠΡΟΤΑΣΗΣ ΣΥΝΕΟΡΤΑΣΜΟΥ ΤΟΥ ΠΑΣΧΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ

Του Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ

Τό θέμα τοῦ κοινοῦ ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα μεταξύ Ὀρθοδόξων καί ἑτεροδόξων, πού πρόκειται νά ἐξετάσει ἡ Μεγάλη Σύνοδος, εἶναι κολοσσιαίας σημασίας διότι μία σύνοδος, ὅπως τήν προσδιορίζει ὁ Παναγιώτατος, μέ οἰκουμενιστικές προδιαγραφές καί προϋποθέσεις, δέν μπορεῖ ν’ἀλλάξει ἀπόφαση Οἰκουμενικῆς Συνόδου καί συγκεκριμένως τῆς Ἁγίας Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου τῶν ἁγίων 318 Θεοφόρων Πατέρων. Ἄν αὐτό συμβεῖ, τότε νά προετοιμαζόμεθα γιά νέο παλαιοημερολογητικό σχίσμα πού θά ἔχει δυστυχῶς καί κανονική θεμελίωση.

Χαίροις πάτερ Νικόλαε

 

Χαῖρε, πατὴρ ὀρφανῶν καὶ ρύστα χαῖρε, δοῦλε Κυρίου καὶ μύστα.
Χαῖρε, ποιμὴν προβάτων τῆς χάριτος χαῖρε, λιμὴν πλεόντων ἀχείμαστος.
Χαῖρε, τέλειον δώρημα παρά Κυρίου σου λαβών χαῖρε, σεβάσμιον καύχημα ἱερέων ευλαβῶν.
Χαῖρε, ἀστὴρ τῶν ἐν θαλάσσῃ πλεόντων χαῖρε, φωστὴρ τῶν ἐν σκότει κειμένων.
Χαῖρε, πτωχοὺς διαθρέψας ἐν χρήμασι χαῖρε, αὐχμοὺς διαλύσας ἐν χάριτι.
Χαῖρε, σοφὲ πρὸς Θεὸν παρρησία χαῖρε, ψυχῆς τῆς ἐμῆς θυμηδία.
Χαίροις πάτερ Νικόλαε.

Γόρτυνος Ιερεμίας: Όταν η Δύση προσχώρησε στην αίρεση του παπισμού, τότε σταμάτησε το Μύρο να τρέχει από το λείψανο του Αγίου Νικολάου

Κυριακάτικο εγκύκλιο κήρυγμα του Μητροπολίτου Γόρτυνος Ιερεμία 
Ο ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ
ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΠΙΣΤΗΣ
1. Σήμερα, αγαπητοί μου χριστιανοί, η αγία μας Εκκλησία εορτάζει την μνήμη του Αγίου Νικολάου, Αρχιεπισκόπου Μύρων της Λυκίας. Είναι άγιος πολύ αγαπητός στην πατρίδα μας και αυτό φαίνεται από το ότι πολλοί Ναοί σε πόλεις και χωριά είναι αφιερωμένοι σ᾽ αυτόν και πολλοί χριστιανοί, άνδρες και γυναίκες, φέρουν το όνομά του.

Άλλοτε σας μίλησα για τον θαυμαστό βίο του αγίου, ότι ζούσε ασκητικά, ότι κήρυττε την ορθόδοξη πίστη, ότι ήταν πολύ φιλάνθρωπος και μάλιστα κατά κρυφό τρόπο, γιατί ήταν πολύ ταπεινός και δεν ήθελε να διαφημίζεται το όνομά του.
2. Στο σημερινό μου κήρυγμα για τον Άγιο Νικόλαο, αδελφοί, θέλω να σας αναφέρω δύο περιστατικά, στα οποία ο άγιος παρουσιάζεται ως υπερασπιστής της ορθόδοξης πίστης. Πραγματικά, ο άγιος Νικόλαος ήταν δυνατός ομολογητής της Ορθόδοξης πίστης. Το ένα περιστατικό, που θα αναφέρω για να φανεί αυτό, ήταν όταν ζούσε ο άγιος, το δε άλλο ήταν μετά τον θάνατό του. Ακούστε χριστιανοί:
Στα χρόνια του αγίου Νικολάου ζούσε ο αιρετικός και βλάσφημος Άρειος. Αυτός αρνείτο ότι ο Ιησούς Χριστός ήταν Θεός όμοιος - ομοούσιος με τον Πατέρα και τον παρουσίαζε απλώς ως θεοθέντα άνθρωπο. ῾Η πλανεμένη αυτή διδασκαλία του Αρείου έφερε σύγχυση και ταραχή στην Εκκλησία και γι᾽ αυτό ο βασιλεύς, ο άγιος Κωνσταντίνος, συνεκάλεσε στην Νίκαια της Βιθυνίας το έτος 325 την Α´ Οικουμενική Σύνοδο, στην οποία συμμετείχαν 318 άγιοι Πατέρες. Μεταξύ αυτών ήταν και ο άγιος Σπυρίδων, ως αρχιερεύς Τριμυθούντος, και ο άγιος Αθανάσιος, ως διάκονος, βοηθός του Πατριάρχου Αλεξανδρείας Αλεξάνδρου. Μεταξύ αυτών πάλι ήταν και ο άγιος Νικόλαος, που εορτάζουμε σήμερα, ο Αρχιεπίσκοπος Μύρων της Λυκίας. Βλέποντας ο άγιος Νικόλαος στην Σύνοδο ότι ο Άρειος προσπαθούσε να αποστομώσει όλους τους Αρχιερείς και να φαίνεται ότι υπερισχύει η δική του πλάνη, από θείο ζήλο κινούμενος, σηκώθηκε από την θέση του και έδωσε σ᾽ αυτόν, στον αιρετικό Άρειο, ένα δυνατό ράπισμα, ένα χαστούκι, ενώπιον μάλιστα του βασιλέως και αυτοκράτορος Κωνσταντίνου. Δεν γνωρίζουμε αν είναι ιστορικό γεγονός η αναφορά αυτή στο ιερό Συναξάριο· γιατί μερικά από τα αναφερόμενα στα Συναξάρια είναι συγκεχυμένα και προέρχονται από νόθες παραδόσεις. Γιά να αναφερθεί όμως στον άγιο Νικόλαο ένα τέτοιο περιστατικό, ότι χαστούκισε τον Άρειο, αυτό σημαίνει ότι ο άγιος εθεωρείτο ως πολύ ζηλωτής των ορθοδόξων δογμάτων και μάλιστα ήταν επιθετικός κατά των αιρετικών διδασκαλιών. Αλλά πρέπει να είναι αληθινή η αναφορά αυτή στον άγιο Νικόλαο, ότι δηλαδή εράπισε τον Άρειο, γιατί στην συνέχεια έχουμε την φυλάκιση του αγίου Νικολάου, που δικαιολογείται ακριβώς από την πράξη του αυτή. Στην φυλακή δε ο άγιος που πήγε για την ομολογία της πίστης μας είχε θεοφάνεια. Γιατί του παρουσιάστηκε ο Χριστός και η Παναγία, η Οποία του πρόσφερε ένα Ωμοφόριο, όπως το βλέπουμε και στην Εικόνα του. Αυτό υποδηλώνει ότι η Παναγία ανακηρύττει ως καλόν Αρχιερέα εκείνον που ζεί ασκητικά – σαν τον άγιο Νικόλαο – και ομολογεί την Ορθόδοξη πίστη, αλλά και πάσχει γι᾽ αυτήν, σαν τον άγιο Νικόλαο, που φυλακίστηκε για την πίστη.
3. Αλλά έχουμε και άλλο ομολογιακό γεγονός της ορθόδοξης πίστης από τον άγιο Νικόλαο, μετά τον θάνατο όμως το γεγονός αυτό. Ακούστε: Το Λείψανο του αγίου Νικολάου βρισκόταν στα Μύρα της Λυκίας, εκεί που ήταν το ποίμνιό του. Αλλά κατά το έτος 1080 μ.Χ. έγινε μεγάλη επιδρομή των Ισμαηλιτών κατά των Ρωμαίων και υπήρχε κίνδυνος το Λείψανο του αγίου να πέσει στα χέρια αυτών των απίστων και να πεταχθεί. Γι᾽ αυτό και παρουσιάστηκε σε οπτασία ο άγιος Νικόλαος σε ένα ευλαβή ιερέα στην πόλη Μπάρι της Ιταλίας.
Παρουσιάστηκε και του είπε να πεί στον Αρχιερέα της πόλης και σε όλη την Εκκλησία να πάνε στα Μύρα της Λυκίας, για να παραλάβουν από εκεί το Λείψανό του και να το φέρουν στο Μπάρι της Ιταλίας. Έτσι και έγινε, αδελφοί! Ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, που διηγείται την μετακομιδή αυτή των Λειψάνων του Αγίου Νικολάου, λέγει και για την μεγαλοπρεπή και ευλαβέστατη υποδοχή που έκαναν οι χριστιανοί του Μπάρι στον άγιο, την 9η Μαίου 1081 μ.Χ., Επίσκοποι, ιερείς και μοναχοί και όλοι οι χριστιανοί, άνδρες, γυναίκες, γέροντες και παιδιά, όλο το πλήθος του λαού βγήκαν με λαμπάδες και θυμιάματα, ψάλλοντες ύμνους και ωδές στον Χριστό και τον Ιεράρχη Του τον Νικόλαο, για να υποδεχθούν αυτόν τον πολύτιμο θησαυρό, που ήρθε στην πόλη τους. Πρέπει όμως να πούμε ότι οι χριστιανοί τότε στο Μπάρι και στην Ιταλία και σ᾽ όλη την Δύση ήταν ορθόδοξοι και ήταν ενωμένοι με την Ανατολική Εκκλησία, γιατι δεν είχαν πέσει ακόμη στην αίρεση και στην κακοδοξία των μετέπειτα Παπικών.
4. Ακούστε χριστιανοί. Στο Μπάρι της Ιταλίας, όπου βρισκόταν τώρα το άγιο Λείψανο του αγίου Νικολάου, κάθε χρόνο στις 9 Μαίου, που έγινε η ανακομιδή του, γινόταν πανηγυρική θεία Λειτουργία. Καί συνέβαινε κάθε χρόνο θαυμαστό και υπερφυσικό γεγονός: Όταν ο ιερέας άρχιζε την θεία Λειτουργία αυτή, τότε άρχιζε και το άγιο Λείψανο να τρέχει Μύρο απο τις δύο πτέρνες των ποδών Του. Καί ήταν τόσο πολύ το Μύρο, ώστε φαινόταν ότι τρέχουν δύο βρύσες. Γι᾽ αυτό και έβαζαν μεγάλα αγγεία και κάδους, για να το συλλέγουν. Γιατί το έστελναν παντού για θεραπεία ασθενούντων. Όταν όμως τελείωνε η θεία Λειτουργία, σταματούσε και η ροή του Μύρου. Γι᾽ αυτό και οι ιερείς, που τελούσαν την θεία Λειτουργία,την τελούσαν αργά-αργά, ώστε να συλλέγουν περισσότερο Μύρο!
Αλλά ακούστε: Όταν η Δύση και το Μπάρι, λοιπόν, προσχώρησε στην αίρεση του παπισμού, τότε σταμάτησε το Μύρο να τρέχει. Τελούσε βέβαια και ο παπικός παπάς την Λειτουργία, αλλά δεν ανέβλυζε το Μύρο. Όταν όμως καλούσαν ορθόδοξο ιερέα για να τελέσει την θεία Λειτουργία, τότε το άγιο Λείψανο του αγίου ανέβλυζε Μύρο, όπως πρώτα. Τι σας λέει αυτό, χριστιανοί μου; Ναί! Αυτό το σημείο μας λέει ότι η ορθόδοξη πίστη μας είναι αληθινή, ενώ η πίστη των παπικών είναι ψεύτικη, είναι αιρετική πλάνη.
5. Με δύο σημεία, λοιπόν, δυνατά σημεία, αδελφοί, ο άγιος Νικόλαος ομολόγησε την ορθόδοξη πίστη. Το δεύτερο όμως σημείο, το μετά τον θάνατό του, ήταν πιο δυνατό από το πρώτο, από το ράπισμα στον βλάσφημο Άρειο. Βλέπετε, χριστιανοί μου, οι άγιοί μας και μετά τον θάνατό τους κηρύττουν την πίστη που έζησαν και θαυματουργούν αποδεικνύοντας έτσι δυνατά την αλήθειά της.
Ας γνωρίσουμε, λοιπόν, και ας σπουδάσουμε την ορθόδοξη πίστη μας, ας την ζήσουμε εφαρμόζοντάς την στην ζωή μας και ας την παραδώσουμε σαν ιερή προίκα και κληρονομιά στην νέα γενεά, τα αγαπητά μας χρυσά παιδιά.
Με πολλές ευχές
† Ο Μητροπολίτης Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως Ιερεμίας

Οἱ Αἱρετικοί, οἱ ἀθεράπευτοι «θεραπευτές»

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Γεωργίου ∆. Μεταλληνοῦ

Ἡ αἵρεση δὲν εἶναι ἁπλὰ λογικὸ λάθος, οὔτε οἱ αἱρετικοὶ ἁπλῶς ἀστοχοῦν στὴν εὕρεση τῆς ἀλήθειας. Στὴν περίπτωσή τους συµβαίνει κάτι βαθύτερο καὶ οὐσιαστικότερο. Κατὰ τὸ γράµµα γνωρίζουν τὴν Γραφή, κατὰ τρόπο -πολλὲς φορὲς- ἐκπληκτικό. Τοὺς λείπει ὅµως κάτι οὐσιαστικὸ, καὶ ἡ ἔλλειψή του τοὺς διαφοροποιεῖ ριζικὰ ἀπὸ τοὺς Πατέρες. Τοὺς λείπει ἡ ἁγιοπνευµατικὴ ἐµπειρία τῶν Πατέρων. Ὁ ἐσωτερικὸς φωτισµὸς τοῦ Πνεύµατος. Γιατί δὲν ἔχουν περάσει τὴν θεραπεία τῆς Ἐκκλησίας. Μπορεῖ ἠθικὰ νὰ εἶναι (ἐξωτερικὰ) ἀνεπίληπτοι. ∆ὲν ἔχουν ὅµως µέσα τους τὸ Πνεῦµα. ∆ὲν βλέπουν, λοιπόν, ὅσα βλέπουν ἐν Πνεύµατι οἱ Πατέρες. Μπορεῖ διανοητικὰ νὰ εἶναι ἐκπληκτικὰ ἀνεπτυγµένοι. Εἶναι πράγµατι γεγονός, ὅτι ὅλοι οἱ µεγάλοι αἱρετικοὶ ἐντυπωσιάζουν µὲ τὴν πολυγνωσία καὶ «σοφία» τους! Ἀκόµη καὶ σήµερα… ∆ὲν ἔχουν ὅµως καθαρὴ τὴν καρδιά, οὔτε ἔχουν µεταβληθεῖ σὲ ναοὺς τοῦ Ἁγίου Πνεύµατος. Ἡ αἵρεση προϋποθέτει κακὴ ἢ ἀνύπαρκτη θεραπεία. Γι’ αὐτὸ γιὰ τοὺς αἱρετικοὺς ἡ Θεολογία εἶναι διανοητικὴ – ἐπιστηµονικὴ ὑπόθεση, λογικὸ καὶ συλλογιστικὸ παιχνίδι. Ἡ ἐµπειρία τῆς θεώσεως, ποὺ καταξιώνει τοὺς Πατέρες, εἶναι αὐτό, ποὺ τοὺς λείπει. Γι’ αὐτὸ ὁ αἱρετικὸς δὲν µπορεῖ νὰ διακρίνει στὸ κρίσιµο σηµεῖο τὴν ἀλήθεια ἀπὸ τὴν πλάνη. Γιατί δὲν βλέπει µέσα του τὴν ἀλήθεια, δὲν τὴν γνωρίζει στὴν καρδιά του. ∆ὲν ἔχει τὸ ὄχηµα τῆς «νοερᾶς προσευχῆς» καὶ γι’ αὐτὸ δὲν µπορεῖ νὰ φτάσει στὸν «δοξασµό», ποὺ εἶναι ἡ ἀποκάλυψη τῆς «πάσης ἀληθείας» ἀπὸ τὸ Ἅγιον Πνεῦµα.

Ἐδῶ ἀκριβῶς ἀποκαλύπτεται καὶ ἡ τραγικότητα ὅλων τῶν αἱρετικῶν, καὶ πρὸ πάντων τῶν αἱρεσιαρχῶν. Ἀφώτιστοι οἱ ἴδιοι, ζητοῦν νὰ φωτίσουν. Ἀθεράπευτοι οἱ ἴδιοι, ζητοῦν νὰ θεραπεύσουν. Ἄθεοι οἱ ἴδιοι (δηλαδὴ χωρὶς τὸν ἀληθινὸ Θεό), ζητοῦν νὰ θεολογήσουν. Θὰ µπορούσαµε νὰ παροµοιάσουµε τοὺς αἱρετικοὺς µὲ ψευτογιατροὺς καὶ τσαρλατάνους, ποὺ ἀπατοῦν. Ἀλλ’ εἶναι κάτι χειρότερο: εἶναι γιατροί, ποὺ προσφέρουν δολοφονικὴ θεραπεία, ποὺ σκοτώνει τὸν ἄνθρωπο αἰώνια. Εἶναι φαρµακοποιοί, ποὺ κυκλοφοροῦν φάρµακα δηλητηριασµένα – ἀλλοιωµένα, ποὺ εἶναι ἐπικίνδυνα γιὰ τὴν δηµόσια ὑγεία, καὶ ὄχι τὴν σωµατική, ἀλλὰ τὴν πνευµατικὴ καὶ αἰώνια.