ο υπουργός Παιδείας για τα Aρχαία Eλληνικά

Μαθητικά "Συμβόλαια" τύπου μασονίας μέ ἀνελευθερία λόγου στίς προσφωνήσεις τῶν γονέων πρός τά παιδιά τους, καί ἄλλα συναφῆ!...

Καί σχόλια 

ἐκ τοῦ Ἱστολογίου ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ

 

Γονεῖς, θά βάλετε κουμανταδόρο στό στόμα σας 

τόν κ. Φίλη

γιά τό πῶς ἐλεύθερα θά προσφωνεῖτε τά παιδιά σας; 

Ο «Παιδαγωγικός Κώδικας Δημοκρατικού Ανθρωπισμού» εισάγεται στα σχολεία, στο πλαίσιο της αναδιάρθρωσης της δημόσιας εκπαίδευσης, όπως δηλώνει ότι φιλοδοξεί ο υπουργός Παιδείας Νίκος Φίλης. 

(Σχόλιο Ἱστολόγιον ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ: Οἱ "κώδικες" παραπέμπουν στίς μασονικοῦ τύπου μαθητικές καί φοιτητικές λέσχες (clubs) τῆς Ἀμερικῆς καί τῆς Ἀγγλίας κυρίως, οἱ ὁποῖες μυοῦν τά παιδιά ἀπό μικρά στήν ἀναφορά τους σέ μία ὁμάδα μέ δικούς της ὅρους ὡς πρός τά μέλη (στοές...)! Ἐνῶ, οἱ "δημοκρατικοί ἀνθρωπισμοί" ἐκβάλλουν Πίστη καί Πατρίδα ἀπό τίς ἀξίες τοῦ μαθητῆ καί τόν στρέφουν πρός τόν ἄθεο οὐμανισμό τῶν "πεφωτισμένων" τοῦ Διαφωτισμοῦ!).

Όπως γράφει η εφημερίδα «Πρώτο Θέμα» ο κώδικας προβλέπει και τη θέσπιση «Συμβολαίου Τιμής» που θα πρέπει να υπογράφουν τα παιδιά στο σχολείο!

(Σχόλιο Ἱστολόγιον ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ: "Συμβόλαια Τιμῆς" δέν ὑπογράφουν καί οἱ Μασόνοι στίς κρυφές Στοές τους;...).

Κατά την έναρξη της σχολικής χρονιάς οι γονείς για τα παιδιά Α’ – Γ΄ Δημοτικού και οι ίδιοι οι μαθητές για τις μεγαλύτερες τάξεις θα υπογράφουν ένα «Συμβόλαιο» στο οποίο θα αναφέρεται μεταξύ άλλων:«Δίνω τον λόγο της τιμής μου και υπόσχομαι ότι θα σέβομαι το σχολείο, τους δασκάλους και τους συμμαθητές μου, θα φέρομαι ιπποτικά σε όλουςκαι ιδιαίτερα στους πιο αδύναμους, και δεν επιτεθώ ποτέ σε αδύναμο αλλά θα τον υπερασπισθώ από επιθέσεις». 

(Σχόλιο Ἱστολόγιον ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ: Ἄν ὅλο αὐτό δέν εἶναι ἄθεη οὐμανιστική-μασονική μύηση, τότε τί εἶναι; Γιά ἀπόδοση τιμῆς σέ Θεό καί Πατρίδα, οὐδένας λόγος!).

Και ενώ μπορεί να πει κανείς ότι είναι όλα καλά μέχρι εδώ, στον Κώδικα επισημαίνεται σαφώς, όπως γράφει το «Πρώτο Θέμα», ότι ότι οι γονείς θα πρέπει να πάψουν να θεωρούν -και βεβαίως να προσφωνούν- τα παιδιά τους σαν «πριγκίπισσες» και «βασιλόπουλα»! 

(Σχόλιο Ἱστολόγιον ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ: Δέν γίνεται νά κρύβονται ἡ διολιότητα καί ἡ χειραγώγηση! Εἶναι ποτέ δυνατόν μέ τέτοιο προκλητικό τρόπο νά λογοκρίνονται οἱ γονεῖς στό πῶς θά προσφωνοῦν τά παιδιά τους καί νά ὑπογράφουν "Συμβόλαια"; Καί γιατί ἐπιλεκτικῶς "τούς ἀπαγορεύονται" ἀντισυνταγματικῶς καί νομικῶς παράνομα οἱ συγκεκριμένες προσφωνήσεις, "πριγκίπισσες" καί "βασιλόπουλα"; Μήπως, λέμε, γιατί "δέν ταιριάζουν" μέ τίς ὁμοφυλοφιλικές προτιμήσεις καί πρέπει τά παιδιά τους νά μυηθοῦν σύν τοῖς ἄλλοις καί στήν ἀφυλία;...).

  

Στον «Παιδαγωγικό Κώδικα Δημοκρατικού Ανθρωπισμού» αναφέρεται επίσης ότι «είναι ντροπή και γελοίο να κάνεις επίδειξη ότι έχεις χρήματα και πράγματα, όταν άλλα παιδάκια στερούνται και υποφέρουν» σε μια επίδειξη υποχρεωτικής «πολιτικής ορθότητας» η κατ’ άλλους «σοσιαλιστικού ρεαλισμού», που χρειάζεται προσοχή για να μην καταλήξει «σουρεαλισμός» στο τέλος.

(Σχόλιο Ἱστολόγιον ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ: Καί ἐφόσον εἶναι κακό ἕνα παιδάκι νά κάνει  "ἐπίδειξη" στά χρήματα καί στά πράγματά του, τότε εἶναι ντροπή καί γελοῖο ἡ ἐπίδειξη τῆς ἄνετης ζωῆς μέ τά πολλά χρήματα καί πράγματα πού ἔχουν οἱ πολιτικοί μας καί τά ὁποῖα χαίρονται χωρίς τύψεις, "πολιτική ὀρθότητα" καί "σοσιαλιστικό ρεαλισμό" εἰς βάρος ὁλόκληρου λαοῦ πού τόν ξεζουμίζουν καθημερινῶς καί τόν ὁδηγοῦν ἕως θανάτου στίς αὐτοκτονίες!).

Ειδικά μάλιστα όταν από την άλλη πλευρά απουσιάζει κάθε αναφορά σε εθνική και θρησκευτική ταυτότητα και προωθείται η κατάργηση προσευχών, παρελάσεων και άλλων στοιχείων της δημόσιας εκπαίδευσης, όπως είναι γνωστή μέχρι σήμερα… 

(Σχόλιο Ἱστολόγιον ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ: Ἀλήθεια, οἱ Μασόνοι δέν εἶναι ἀπάτριδες, θολῆς "θρησκευτικῆς" ταυτότητος καί κυνηγοί τοῦ ἀπολύτου ἐλέγχου τῶν πάντων; Γι' αὐτό καί τά "Συμβόλαια" καί οἱ "ὅρκοι Τιμῆς" πού κάνουν!  Πολλές ὁμοιότητες βρέ παιδιά...).

Πηγή: 

http://www.star.gr/Pages/Ellada.aspx?art=326458&artTitle=apagorevetai_epi_fili_i_prosfonisi_ton_paidion_san_prigkipissa_kai_vasilopoulo__
Συντάκτης Σχολίων:Ἱστολόγιον ΚΑΙΟΜΕΝΗ ΒΑΤΟΣ http://kaiomenivatos.blogspot.gr/ 

Τό ρωμαΐικον φιλότιμον ἒγινε δουλοπρέπεια!

πηγή

Ἀπό τό βιβλίο τοῦ π. Ἰωάννου Ρωμανίδου "Ρωμῃοσύνη"
Τό ρωμαΐικον φιλότιμον μετετράπῃ εἰς γραικυλιστικήν ἀφέλειαν ἐξ αίτίας τῆς ἐσφαλμένης ὑψηλῆς ἐκτιμήσεως καί τῆς ἀβασίμου ἐμπιστοσύνης τοῦ Γραικοῦ εἰς τόν δυτικόν πολιτισμόν. Ὁ νεοέλληνας μέ τήν ἐμπιστοσύνην του εἰς τό ἀνύπαρκτον φιλότιμον τῶν ξένων ἔχει τήν πνευματική δομή τοῦ προδότου. Ἀρκεῖ νά τοῦ δοθῆ ἡ εὐκαιρία νά συνάψῃ φιλίαν μέ «φιλότιμον φιλέλληνα». Ἀπό πατριωτικόν ἐνθουσιασμόν θα θελήσῃ νά ὠφελήσῃ καί νά σώσῃ τήν Ἑλλαδίτσα του καί νά ἐξασφαλίσῃ τήν ὑποστήριξιν τοῦ φιλέλληνος τούτου, τοῦ τά λέγει ὅλα. Ἀλλά ἀντί νά ἀποκτήσῃ ὄργανον, γίνεται ὄργανον. Δέν ἀρκεῖ τούτου, ἀλλά καί πιστεύει ἀκραδάντως ὅτι ἡ προδοσία του αὐτή εἶναι ὁ ὑψιστός πατριωτισμός. Οἱ ἔχοντες σχέσεις μέ τούς Γραικύλους Εὐρωπαῖοι καί Ἀμερικάνοι βλέπουν σαφῶς τό φιλότιμον, ἀλλά δυστυχῶς στη δουλοπρεπῆ του μορφή, καί.... τό ἐκλαμβάνουν ὀρθῶς ὡς δουλοπρέπεια ἀδυνάτου καί ὡς μορφήν φαινομενικῆς μεγαλοψυχίας. Εἰς τήν οὐσίαν ὁ Γραικός καί ὁ Ρωμῃός ἔχουν τόν ἴδιον φιλότιμον καί ἑπομένως τόν ἰδιον ἡρωισμόν καί τήν ἰδιαν ἀνδρείαν. Ἡ διαφορά μεταξύ των εἶναι ὅτι ὁ Γραικός ἔχει αἰσθήματα κατωτερότητος ἔναντι τῶν Εὐρωπαίων καί Ἀμερικάνων, διότι ὑπεδουλώθη πολιτιστικῶς δεχόμενος τόν Γραικισμόν, ἐνῶ ὁ Ρωμῃός τοὐναντίον γνωρίζει τήν ἀνωτερότητα τῆς Ρωμῃοσύνης του καί οὐδέποτε ἐδέχθῃ νά γίνῃ ὁ Γραικύλος ξένου πολιτισμοῦ.'

Παράδοξες «θέσεις» ενός ταπεινού επισκόπου

 Ἀρχιεπίσκοπος Κρήτης Είρηναῖος: Γιατὶ ἡ Σύνοδος δὲν εἶναι Οἰκουμενική!!!

(Τετάρτη. 1/6/2016 22:40-23:20 ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ CRETA. Ἐκπομπή:

Ἐκτακτη Ἐπικαιρότητα. Ἀπομαγνητοφωνημένο ἀπόσπασμα)

 
Δημοσιογρ:- Ἔχουν καταγραφεῖ ἱστορικὲς Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι στὴν πορεία τῶν αἰώνων. Ἡ προσεχὴς δὲν εἶναι Οἰκουμενική...

Σεβ. Εἰρηναῖος:- Ναί! Ναί! Διότι δὲν μετέχουν οἱ ἄλλες ἐκκλησίες. Μετέχει μόνο ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Καὶ μεῖς ἔχομε τὴν Ἁγία καὶ Μεγάλη Σύνοδο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας. Δὲν ἔχει ἡ Σύνοδος καμμιὰ σχέσι μὲ τὴ Ρωμαιοκαθολικὴ ἐκκλησία ἤ μὲ ὁποιονδήποτε ἄλλον.

Δημοσιογρ:- Γι᾿ αὐτὸ τὸ λόγο δὲν ὁρίστηκε Οἰκουμενική; Ἀπὸ ἀνησυχία στὴν ἱεραρχία, μήπως ὑπάρξουν ἀντιδράσεις;

Σεβ. Εἰρηναῖος:- Ὄχι. Μόνο γιὰ τὸ λόγο ὅτι οἱ Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι παληὰ εἶχαν τὴν συμμετοχὴ ὅλων τῶν Χριστιανῶν, ὅλων τῶν ἐκκλησιῶν. Μετὰ τὸ 1054, ποὺ ἔγινε τὸ σχίσμα, δὲν συμπορευόμαστε ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μὲ τὴ Ρωμαιοκαθολική. Γι’ αὐτὸ τὸ λόγο ἡ Σύνοδος ἡ δική μας, ποὺ θὰ γίνει σὲ λίγο, εἶναι σύνοδος μόνο τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, γι’ αὐτὸ δὲν εἶναι Οἰκουμενική.

(Σχόλιο: Τόσο ἁπλὰ καὶ καθαρά. Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία εἶναι μία ἀπὸ τὶς πολλὲς ἐκκλησίες. Ἄρα δὲν μπορεῖ νὰ κάνει Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Προφανῶς, σύμφωνα μὲ αὐτὴ τὴν ἄποψι, τὸ «Μία, Ἀγία Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία» τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, θὰ ἦταν ρεαλιστικώτερο νὰ ἐπαναδιατυπωθεῖ «Μία ἀπὸ τὶς πολλές».

    Ἐπίσης τὰ ὅσα ἐπαναλαμβάνονται στὸ κείμενο: «Σχέσεις τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρὸς τὸν ὑπόλοιπο χριστιανικὸ κόσμο» περὶ πολλῶν ἐκκλησιῶν -καὶ γιὰ τὴν προσπάθεια ἑνότητός τους (καὶ ὄχι γιὰ ἐπιστροφὴ τῶν ἀπομακρυνθέντων στὴν Ἐκκλησία, ἐφ᾿ ὅσον τὸ θέλουν)- δὲν εἶναι διατυπώσεις γιὰ νὰ «περιγράψουν» τὰ αἱρετικὰ μορφώματα καὶ τὰ λένε συγκαταβατικῶς «ἐκκλησίες», ἀλλὰ εἶναι ἔκφρασις τοῦ τί πιστεύουν καὶ φρονοῦν γιὰ  τὴν Ἐκκλησία καὶ τοὺς αἱρετικοὺς οἱ συγκεκριμένοι Ποιμένες μας. Τὶς θεωροῦν κανονικὲς ἐκκλησίες ποὺ ὅλες μαζὶ συναποτελοῦν τὴν Οἰκουμενικὴ Ἐκκλησία γι’ αὐτὸ καὶ ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία δὲν μπορεῖ νὰ κάνει Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, διότι δὲν «μετέχουν» καὶ οἱ ἄλλες ἐκκλησίες, ὅπως λέγει ὁ Σεβασμιώτατος!!!)

Γ.Κ.Τζανάκης

Ἀκρωτήρι Χανίων

ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΑΛΕΞΙΟΣ ΓΚΝΕΟΥΣΕΒ

 

Επί τη ιερά μνήμη της κοιμήσεως αυτού ( 21η Απριλίου 1848).

«Αυτός ό άνθρωπος με τις προσευχές του μοιάζει σαν μια λαμπάδα αναμμένη μπροστά στον θρόνο του Θεού».
(Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ)

ΠΟΛΛΑ χρόνια πριν, σε ένα χωριό ονομαζόμενο Μπορτσουρμάνι στην περιοχή του Κουρμύς, στην επαρχία του Σιμπίρσκ, νυν του Νίζγκοροντ, ζούσε ένας ενάρετος Στάρετς Ιερέας, ό Αλέξιος. Άπ' όλες τις γωνιές έτρεχαν σ' αυτόν πολλοί άνθρωποι και ή φήμη του ενάρετου βίου του και της χάρης του στον Θεό ξαπλώθηκε παντού. Τον επισκέπτονταν άνθρωποι όχι μόνο από την ενορία του και την περιφέρεια του, άλλα και από τις γύρω περιοχές και επαρχίες και ακόμα από την Μόσχα. Κα! αυτός υποδεχόταν με χαρά οποιονδήποτε που τον επισκεπτόταν.
Οι πόρτες του σπιτιού του ήσαν πάντοτε ανοιχτές και για τους πλούσιους και για τους φτωχούς. Έρχονταν σ' αυτόν ασθενείς και πάσχοντες και όσοι βαραίνοντας από λύπη, δυστυχία και ανάγκη και κανείς από αυτούς δεν έφευγε χωρίς βοήθεια και παρηγοριά.
Όλη του ή ζωή ήταν αφιερωμένη στον Θεό και τον πλησίον του. Ζούσε μια ζωή γεμάτη μόχθο και αγιότητα. Δαπανούσε τον χρόνο του σε ακατάπαυστη προσευχή και αγαθοεργίες, προσευχόμενος ακούραστα νύχτα και μέρα μέχρι τα πρόθυρα τού θανάτου του. Πρόσφερε την ζωή του στους αδερφούς του Χριστιανούς, προσευχόμενος γι` αυτούς και διδάσκοντας τους με τα λόγια του, άλλα προπαντός με το παράδειγμα της άγιας αυστηρής ζωής του.
Για την ενάρετη ζωή του έλαβε μεγάλα χαρίσματα από τον Θεό. Έλαβε το προορατικό χάρισμα και την χάρη της θεραπείας. Τον τιμούσαν όλοι οι άνθρωποι όχι μόνο οι απλοϊκοί, άλλα ακόμη και αυτός ό Άγιος Σεραφείμ, ό θαυματουργός τού Σάρωφ, μίλησε για την δύναμη της προσευχής τού π. Αλεξίου και τον θεωρούσε έναν μεγάλο Ασκητή και αγαπημένο τού Θεού.
Ό "Άγιος Σεραφείμ δεν συνάντησε ποτέ τον π. Αλέξιο, αλλά τον γνώριζε καλά με το προορατικό του χάρισμα και είπε τα έξης γι` αυτόν:
«Αυτός ό άνθρωπος με τις προσευχές του μοιάζει σαν μια λαμπάδα αναμμένη μπροστά στον θρόνο του Θεού. Κοιτάξτε έναν πού, χωρίς να έχει δώσει μοναχικούς όρκους, στέκεται ψηλότερα από πολλούς ασκητές- που χύνει το φως του σαν ένα αστέρι στον ορίζοντα της χριστιανοσύνης».


Αν κάποιος από την περιοχή τού π. Αλεξίου ερχόταν στον Άγιο Σεραφείμ, αυτός τον έστελνε πίσω στον τόπο του, λέγοντας του ότι έχουν εκεί τον άνθρωπο της θερμής προσευχής.

Ό π. Αλέξιος δεν επηρεάστηκε καθόλου από τις τιμές πού τού πρόσφεραν, αλλά παράμεινε πολύ ταπεινός. Θεωρούσε τον εαυτό του τον πρώτο και μεγαλύτερο αμαρτωλό. Όπως όλοι οι Άγιοι τού Θεού, έτσι και αυτός θεωρούσε τον εαυτό του πολύ ανάξιο ενώπιον τού Θεού και λυπόταν διαρκώς για τα αμαρτήματα του.
ΟΛΟΙ οι άνθρωποι έκλαψαν πικρά και πένθησαν για τον θάνατο του. Προτού όμως να κοιμηθεί τους παρηγόρησε, λέγοντας τους να μη λυπούνται γι` αυτόν, γιατί τούς υποσχέθηκε ότι δεν θα τους εγκαταλείψει. «Αυτόν πού θα με μνημονεύσει», είπε, «δεν θα τον ξεχάσω». Οι άνθρωποι όμως δεν κατάλαβαν αυτά τα λόγια και κανείς δεν ήταν σε θέση να τα ερμηνεύσει. Αλλά πολύ σύντομα μετά τον θάνατο του έγιναν καταληπτά.

Δύο γυναίκες ήρθαν στο Μπορτσουρμάνι. Ή σύζυγος ενός μεγαλέμπορα και ή κόρη της. Ή κόρη είπε, ότι είχε φέρει την άρρωστη μητέρα της στον π. Αλέξιο να προσευχηθεί για την θεραπεία της. Ή μητέρα της ήταν σχιζοφρενής. Οι γυναίκες αυτές έμεναν μακριά από το Μπορτσουρμάνι, αλλά και στο μέρος τους έφτασε ή φήμη, ότι πολλοί άρρωστοι και βασανισμένοι έρχονταν από παντού στον π. Αλέξιο και με τις προσευχές του γίνονταν καλά.
Έτσι και ή κόρη τού μεγαλέμπορα πήρε την άρρωστη μητέρα της και ξεκίνησαν για τον π. Αλέξιο. Φτάνοντας όμως στο Μπορτσουρμάνι, έμαθε ή κόρη ότι ό π. Αλέξιος πέθανε πριν από λίγες μέρες.


Τότε έκλαψε και θρήνησε για την δυστυχία της, λέγοντας ότι δεν υπήρχε πια τίποτε να βοηθήσει την μητέρα της και θα έμενε πια τρελή για πάντα. Έκλαιε συνέχεια ή κόρη χύνοντας πικρά δάκρυα, ενώ ή μητέρα της μαινόταν, ούρλιαζε, ξεφώνιζε αισχρολογίες και έβριζε τον π. Αλέξιο. Ή κόρη στην απελπισία της, παρακάλεσε μερικούς καλούς ανθρώπους να προσέξουν την μητέρα της μην πάθει κανένα κακό και ή ίδια πήγε μόνη της στον τάφο τού πατρός Αλεξίου, να ξαλαφρώσει κάπως την ψυχή της χύνοντας τα δάκρυα της πάνω στον τάφο του Αγίου Ιερέα. Εκεί αύτη προσευχήθηκε θερμά και έπειτα επέστρεψε στην μητέρα της. Όταν την αντίκρισε, την είδε να κάθεται ειρηνικά σε έναν πάγκο, συζητώντας πολύ λογικά με τούς άλλους ανθρώπους, φαινόταν σαν να μην είχε αρρωστήσει ποτέ. Ή κόρη πέταξε από χαρά για το μεγάλο θαύμα πού έγινε. Αφού πέρασαν την νύχτα στο χωριό, ή κόρη οδήγησε την μητέρα της στο σπίτι τους εντελώς θεραπευμένη.

Μόνο τότε οι άνθρωποι κατάλαβαν τί σήμαιναν τα λόγια πού είπε ό π. Αλέξιος πριν από τον θάνατο του: «Αυτόν πού θα με μνημονεύσει δεν θα τον ξεχάσω». Άρχισαν έπειτα να πηγαίνουν όλοι στον τάφο τού π. Αλεξίου, όπως πήγαιναν σ' αυτόν και κατά την διάρκεια της ζωής του. Και συνέβαιναν πολλά θαύματα σ' αυτούς πού προσκυνούσαν και προσεύχονταν στον τάφο του.


Βιβλ. ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΥ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ ΟΡΛΩΦΣΥ. ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΟΜΟΛΟΓΗΤΕΣ ΚΑΙ ΑΣΚΗΤΕΣ ΤΗΣ ΡΩΣΙΚΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ. ΤΟΥ Κ ΑΙΩΝΟΣ. ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΜΠΟΥΛΑΤ. ΤΒΕΡ 1992. ΚΑΙ ΑΛΛΟΥ.

«Δεν καταλαβαίνω γιατί επιμένουμε να έχουμε τόσα πολλά φωνήεντα» δηλώνει ο Ν. Φίλης

 

Έχουμε τόσα φωνήεντα ηλίθιε γιατί είναι το φως στις λέξεις μας..
Έχουμε τόσα φωνήεντα ηλίθιε γιατί κάθε ένα από αυτά κάτι σημαίνει..
Έχουμε τόσα φωνήεντα ηλίθιε και τόσους διφθόγγους γιατί άλλο ο τΟΙχος και άλλο τα τΕΙχη..

ΕΔΩ