Γιατί οι άθεοι θέλουν ένα τζαμί;

Γιατί οι άθεοι θέλουν ένα τζαμί; 

Διακριτική αντανάκλαση

Η οπισθοδρομική Τουρκία

Πιστοποιημένη ανικανότητα 

Νίκος Λυγερός 

Γιατί οι άθεοι θέλουν ένα τζαμί;

Επειδή έχουμε ακούσει από όλα όσον αφορά στο θέμα του τζαμιού στην Αθήνα, θα θέλαμε να το εξετάσουμε πιο σφαιρικά και να θέσουμε μερικά ερωτήματα που απασχολούν τους πάντες δίχως όμως να τα εκθέσουν ανοιχτά διότι φοβούνται να μην εκτεθούν. Έτσι το πρώτο σημείο είναι το εξής.

Γιατί δίνεται η εντύπωση ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχουν τζαμιά; Ενώ ξέρουμε ότι υπάρχουν περιοχές που κυριαρχούν λόγω γεωπολιτικής κι όχι θρησκείας.

• Γιατί δεν λέμε ότι έχουν καταστραφεί εκκλησίες για να γίνουν τζαμιά;

Γιατί δεν εξηγούμε στους δικούς μας ότι αν υπάρχουν τόσες εκκλησίες αφιερωμένες στον Άγιο Γεώργιο δεν οφείλεται στην τεράστια σημασία του Αγίου για την Ελλάδα αλλά στο γεγονός ότι οι δικοί μας λόγω τουρκοκρατίας άλλαζαν τα ονόματα των εκκλησιών για να μην τις πειράζουν οι κατακτητές επειδή σεβόντουσαν και φοβόντουσαν ειδικά αυτόν τον Άγιο; Διότι το θέμα της τουρκοκρατίας δεν φαίνεται να ενσωματώνεται στις συζητήσεις, λες και δεν υπήρξαν τα χρόνια κατοχής, λες και δεν υπάρχουν στη Θράκη και ειδικά στην Κωνσταντινούπολη.

Επίσης γιατί να παρθεί μια απόφαση που αφορά καθαρά θρησκευτικά θέματα από αρμόδιους που δηλώνουν ανοιχτά ότι δεν τους ενδιαφέρει η θρησκεία αφού είναι το όπιο του λαού; Δηλαδή η φρασεολογία του Μαρξ δεν αφορούσε τα τζαμιά; Ήταν μόνο και μόνο μια κριτική για τις εκκλησίες; Μήπως οι αρμόδιοι δεν θεωρούν θρησκεία το Ισλάμ και έτσι το τζαμί είναι απλώς ένα πολιτιστικό κτήριο; Εκτός αν η ιδέα είναι να φανούν φιλελεύθερα άτομα το οποία πιστεύουν σε μια ιδεολογία που διέπραξε μια γενοκτονία κατά της Ανθρωπότητας και απαγόρευσε για δεκαετίες οποιαδήποτε μορφή θρησκείας, θεωρώντας ότι απελευθερώνει τον λαό από ένα ζυγό;

Σε κάθε περίπτωση υπάρχει πρόβλημα συνοχής της σκέψης, αλλά αυτό δεν είναι καινοτομία, αφού προωθείς ένα θρησκευτικό θέμα ενώ θεωρείς ότι είναι απαράδεκτο.

Κι επίσης λες ότι το κάνεις για να σεβαστείς τον λαό ενώ ξεχνάς όλους τους αγώνες του για να μπορέσει να ζήσει ελεύθερος.

• Έτσι το κυριότερο ερώτημα παραμένει ανοιχτό και αυτό είναι η ουσία: γιατί οι άθεοι θέλουν ένα τζαμί; Απλώς λόγω ραγιαδισμού. Αλλιώς ο Θεός να μας φυλάει.

The Tzisdaraki mosque in Monastiraki

Διακριτική αντανάκλαση

Ποιος πρόσεχε τη διακριτική αντανάκλαση
πάνω στο τζάμι που δεν ήταν καθρέφτης;

Όλοι κοίταζαν μαζί τον εαυτό τους
περιμένοντας κάτι.

Κι όμως ο Βλαντιμίρ κι ο Εστραγκόν
τους είχαν πει την αλήθεια κανείς δεν θα ερχόταν.

Δεν τους πίστεψαν γιατί ήταν ζητιάνοι
δίχως να καταλάβουν ότι αναζητούσαν
μόνο ανθρωπιά.

Η οπισθοδρομική Τουρκία

Όσοι προσπαθούν να μας πείσουν, με τον ραγιαδισμό που τους χαρακτηρίζει, ότι η Τουρκία, με το καθεστώς που έχει, προοδεύει, και πάλι θα αμφισβητηθούν από την ίδια.

Με το πρόσχημα της αντεπίθεσης για την αναγνώριση της γενοκτονίας, από το γερμανικό κοινοβούλιο, αποφάσισε ως εκδίκηση να διαβάσει το Κοράνι στην Αγία Σοφιά στην Κωνσταντινούπολη, ενώ πρόκειται για ένα μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς που δεν λειτουργεί ως τζαμί.

Ο καθένας μπορεί να δει την εξέλιξη αυτού του κράτους με τέτοιες αποφάσεις όταν επίσημα επιδιώκει να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Βέβαια αν την εξετάζουν άτομα σαν αυτά που δεν ξέρουν τι τους γίνεται κι εργάζονται στο Υπουργείο Εξωτερικών, το οποίο πήρε μια ξεκάθαρη θέση, τότε είναι λογικό το παράλογο.

Ταυτόχρονα όμως η αξιοπιστία αυτού του κράτους που συνεχίζει να μην αποδέχεται την ύπαρξη της γενοκτονίας, όλο και περισσότερο γελοιοποιείται.

Έτσι ενώ θα έπρεπε ν’ αντιστέκεται σοβαρά στις διεκδικήσεις του Κουρδιστάν και της Δυτικής Αρμενίας, διότι σιγά σιγά υλοποιείται το όραμα της Συνθήκης Σεβρών, προσπαθεί να κερδίσει τις εντυπώσεις του μουσουλμανικού λαού με το ραμαζάνι, δίχως να αντιλαμβάνεται ότι ούτε αυτός δεν εκτιμά τις παράλογες προσπάθειές του.

Σε κάθε περίπτωση, λόγω αντίδρασης και βέβαια άγνοιας, δείχνει το αληθινό της πρόσωπο, αφού παραμένει ένα απόλυτο καθεστώς που καταπατεί τα θρησκευτικά και πολιτισμικά δικαιώματα των πιστών.

Πιστοποιημένη ανικανότητα

Όσοι πίστευαν ότι ο Πρόεδρος της Τουρκίας είχε κάποια αξία είναι υποχρεωμένοι τώρα να αποδεχθούν ότι η ανικανότητά του είναι πιστοποιημένη.

Τα λεγόμενά του περί Συνθήκης Λωζάνης* δείχνουν ότι δεν έχει ούτε ιστορικές γνώσεις ούτε στρατηγικές.

Άβυσσος το βάθος των στρατηγικών λαθών του. Δεν ξέρει ότι η Συνθήκη Λωζάνης δεν εμπεριέχει καν την έννοια των συνόρων για το Αιγαίο, ούτε βέβαια ότι τα νησιά παραχωρήθηκαν στην Ιταλία κι όχι στην Ελλάδα αφού έπρεπε να περιμένουμε την Συνθήκη Παρισίων του 1947 για την απελευθέρωσή τους.

Ξεχνά επίσης ότι η Τουρκία βρίσκεται τόσο κοντά στα νησιά μας είναι αποκλειστικά λόγω γενοκτονίας και εγκλημάτων κατά της Ανθρωπότητας.

Κι όσο αφορά στα τζαμιά δεν είναι ενδείξεις πολιτισμού αλλά γεωπολιτικής καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των αυτόχθονων λαών που δεν είχαν αυτή τη θρησκεία που τους επιβλήθηκε για να χαθούν τεχνητά οι ρίζες τους.

Επίσης ξεχνά όλους τους ναούς και τις εκκλησίες που βρίσκονται στο έδαφος που θεωρεί ότι είναι δικό του, ενώ είναι απλώς κατεχόμενα.

Η ανικανότητά του τον αναγκάζει να θέλει να έχει ένα μεγάλο κράτος, όπως άλλοι χρειάζονται ένα μεγάλο αυτοκίνητο.

Όμως το χοντρό καραβόσκοινο που του λείπει στον τομέα της στρατηγικής είναι ακριβώς αυτό που θα πάρει για να φύγει οριστικά από την εξουσία της βαρβαρότητας που προσποιείται ότι πρόκειται για μια δημοκρατία, ενώ είναι ένα εκφυλισμένο χαλιφάτο.

Επιμέλεια Σοφία Ντρέκου
*Η Συνθήκη της Λωζάνης ήταν συνθήκη ειρήνης που έθεσε τα όρια της σύγχρονης Τουρκίας. Υπογράφηκε στη Λωζάνη της Ελβετίας στις 24 Ιουλίου 1923 από την Ελλάδα, την Τουρκία και τις άλλες χώρες που πολέμησαν στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και την Μικρασιατική εκστρατεία (1919-1922) και συμμετείχαν στην Συνθήκη των Σεβρών συμπεριλαμβανομένης και της ΕΣΣΔ (που δεν συμμετείχε στην προηγούμενη συνθήκη). Η Συνθήκη της Λωζάνης

Η (ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΗ) ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑ ΤΟΥ ΡΑΜΑ

 
Πώς ο φιλότουρκος πρωθυπουργός της Αλβανίας αποσταθεροποιεί τα Βαλκάνια
Σ ε πλήρη σύμπνοια και πιθανότατα σε συνεννόηση με τον Τούρκο πρόεδρο Ερντογάν, ο Αλβανός πρωθυπουργός Εντι Ράμα διεκδικεί με πονηρό χαμόγελο τα πάντα για τη χώρα του. Ακύρωσε με τουρκική υπόδειξη τη συμφωνία Κώστα Καραμανλή και Σαλί Μπερίσα για την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών. Καταπιέζει με διάφορους τρόπους την ελληνική εθνική κοινότητα στην Αλβανία, με πρόσφατο παράδειγμα την κατεδάφιση ελληνικών οικιών στη Χειμάρρα. Ενθαρρύνει την ανθελληνική προπαγάνδα των Τσάμηδων, απογόνων των εγκληματιών πολέμου του 1941-44, και μέσω του Τσάμικου ζητήματος διεκδικεί ως αλβανική τη Θεσπρωτία. Ανακαλύπτει ανύπαρκτες μειονότητες στην Ελλάδα, συγχέοντας σκοπίμως τους Αλβανούς με τους αρβανιτόφωνους Ελληνες, τους υπερήφανους Αρβανίτες.

Στέλνει υπαλλήλους του υπουργείου Εξωτερικών με χάρτες της Μεγάλης Αλβανίας, για να μοιραστούν στα Αλβανόπουλα που φοιτούν σε ελληνικά σχολεία. Αμφισβητεί τώρα και την ελληνική δικαιοδοσία στο Ιόνιο, όπου η χώρα μας διεξάγει έρευνες για υδρογονάνθρακες. Ενθαρρύνει τον εθνικισμό των Αλβανών του Κοσσυφοπεδίου, όπου έχουν υποστεί επιθέσεις και καταστροφές πολλά ορθόδοξα σερβικά μοναστήρια. Υποδαυλίζει τις αυτονομιστικές τάσεις των αλβανικών μειονοτήτων στα Σκόπια, στη Σερβία και στο Μαυροβούνιο. Δηλώνει με υποκριτική ευγένεια ότι δεν επιδιώκει τη Μεγάλη ή Φυσική Αλβανία, αλλά συνεχάρη τους Αλβανούς ποδοσφαιριστές, οι οποίοι περιέφεραν μπαλόνι με σχετικό χάρτη μέσα στο Βελιγράδι. Ο χάρτης αυτός της Μεγάλης Αλβανίας περιλάμβανε ελληνικά εδάφη και συγκεκριμένα την Ηπειρο, τη Δυτική Μακεδονία και την Κέρκυρα.
Ταυτοχρόνως, έχει την απαίτηση η Ελλάς να υποστηρίξει την ένταξη της Αλβανίας ως πλήρους μέλους στην Ευρ. Ενωση. Με όλα αυτά φέρνει σε δύσκολη θέση τους συμπατριώτες του, οι οποίοι ζουν στη χώρα μας. Οι περισσότεροι εξ αυτών εργάζονται φιλότιμα και προσαρμόζονται στους νόμους και στα ήθη της πατρίδας μας. Η Ελλάς πρέπει να δηλώσει ρητά και κατηγορηματικά ότι:

Α) Δεν πρόκειται να στηρίξει την ενταξιακή πορεία της Αλβανίας, αν δεν παύσει η καταπίεση των Βορειοηπειρωτών και αν δεν αποσυρθεί η προσφυγή των Τσάμηδων στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης.
Β) Θα καταγγείλει σε όλα τα διεθνή βήματα τις διώξεις κατά του Ελληνισμού, ο οποίος έχει πανάρχαιες ρίζες στη Βόρειο Ηπειρο.
Γ) Το θέμα των εξισλαμισμένων Τσάμηδων έχει λήξει με τις αποφάσεις του Δικαστηρίου Δωσιλόγων Ιωαννίνων το 1945. Ουδεμία περαιτέρω συζήτηση πρόκειται να γίνει από ελληνικής πλευράς.

Επίσης, το ελληνικό υπουργείο Εθνικής Αμύνης πρέπει να ενισχύσει τις στρατιωτικές μονάδες στην ελληνοαλβανική μεθόριο. Είμαι βέβαιος ότι τα σωματεία των Ελλήνων Αρβανιτών θα αντιμετωπίσουν με ιστορικά στοιχεία την ανιστόρητη προπαγάνδα του Ράμα. Μπορούν να αξιοποιήσουν και να διαδώσουν τα σχετικά μελετήματα του βαλκανιολόγου Αχιλλέως Λαζάρου και του ιστορικού ερευνητή Κώστα Καραστάθη για την ελληνική καταγωγή των Αρβανιτών.

Κωνσταντίνος Χολέβας
* Πολιτικός επιστήμων

 Ελάχιστοι γνωρίζουν ότι οι Αλβανοί, -όχι οι Αρβανίτες-, είναι ένα Ασιατικό φύλο, -συγγενείς των Τούρκων-,που το εγκατέστησαν στον σημερινό γεωγραφικό χωρο.

"Η Ρωμηοσύνη είναι ζυμωμένη με την Ορθοδοξία, γι’ αυτό Χριστιανός κ’ Έλληνας ήτανε το ίδιο. Από τότε που γινήκανε χριστιανοί οι Έλληνες, πήρανε στα χέρια τους τη σημαία του Χριστού και την κάνανε σημαία δική τους: Πίστις και Πατρίς! Ποτάμια ελληνικό αίμα χυθήκανε για την πίστη του Χριστού, από τα χρόνια του Νέρωνα και του Διοκλητιανού, έως τα 1838, που μαρτύρησε ο άγιος Γεώργιος ο εξ Ιωαννίνων. Ποια άλλη φυλή υπόφερε τόσα μαρτύρια για το Χριστό; Αυτό το ακατάλυτο έθνος που έπρεπε να πληθύνει και να καπλαντίσει τον κόσμο, απόμεινε ολιγάνθρωπο γιατί αποδεκατίσθηκε επί χίλια οχτακόσια χρόνια από φυλές Χριστιανομάχες" -

Φώτης Κόντογλου

Μεγάλη ἡ ὠφέλεια ἀπὸ τὰ Σαρανταλείτουργα

Τοῦ Γέροντος Δανιὴλ Κατουνακιώτου  (1846-1929)

Τὸ ἀξιοπρόσεκτο γεγονὸς ποὺ ἀκολουθεῖ σὲ ἐλαφρὰ διασκευὴ τῆς γλώσσης τὸ ἀναφέρει ὁ διακριτικότατος ἀσκητὴς Δανιὴλ Κατουνακιώτης σὲ ἐπιστολή του πρὸς τὸν Ἀλέξανδρον Μωραϊτίδην. Ἔχει δὲ ὡς ἑξῆς:

Ἕνας γνωστός του καὶ ἐνάρετος οἰκογενιάρχης ἀπὸ τὴν Σμύρνη, ποὺ τὸν ἔλεγαν Δημήτριο, ἀφοῦ κατάλαβε τὸ τέλος του κάλεσε τὸν υἱόν του Γεώργιο, ὁ μόνος εὐσεβῆς, διότι τὰ ἄλλα τρία του παιδιὰ καὶ ἡ γυναίκα του ζοῦσαν μὲ κοσμικότητα, καὶ τοῦ ἀπεκάλυψε ὅσα ἀκολουθοῦν, καὶ τὰ ὁποῖα ὁ υἱός του ὁ πιστὸς φανέρωσε εἰς τὸν π. Δανιήλ. Ἀφοῦ ὁ πατέρας μου ἔφθασε εἰς τὸ τέλος αὐτῆς τῆς ζωῆς καὶ ἐγνώρισε τὴν ἡμέρα τοῦ θανάτου του, ἐκείνην τὴν ἡμέρα ἐκάλεσε ἕνα σεβάσμιο ἱερέα, ποὺ τὸν ἔλεγαν Δημήτριον, ἄνθρωπον πολὺ ἁπλὸν καὶ ἐνάρετον, εἰς τὸν ὁποῖον μὲ πολλὴ εὐλάβεια εἶπε· «ἐγὼ πνευματικέ μου πάτερ, σήμερα πεθαίνω, καὶ παρακαλῶ ὁδήγησέ με σὲ αὐτὴν τὴν κρίσιμη στιγμὴ τί ὀφείλω νὰ πράξω;» ὁ δὲ ἱερεὺς γνωρίζοντας τὴν θεάρεστον ζωὴν τοῦ πατέρα μου καὶ ὅτι...

ἦταν σὲ ὅλα ἕτοιμος, διότι εἶχαν προηγηθῆ τὰ πραγματικὰ ἐφόδια, δηλαδὴ ἐξομολόγησις, εὐχέλαιο, συχνὲς ἱερὲς μεταλήψεις, ἐπειδὴ ἕνεκα ποὺ διετέλεσε πολλὲς ἡμέρες ἄρρωστος μεταλάμβανε συνεχῶς ἀπὸ τὰ ἄχραντα μυστήρια τοῦ Χριστοῦ, τὸν ὑπέδειξε ἕνα ἀκόμη νὰ κάμη· «ἐὰν ἦταν εὔκολο νὰ δώσης ἐντολὴ νὰ σοῦ κάμουν μετὰ τὸν Θάνατό σου ἕνα τακτικὸν 40λείτουργον στὸ ὄνομά σου, τὸ ὁποῖο νὰ ἐκτέλεση κάποιος ἱερεὺς μακρὰν τῆς πόλεως» ἐγὼ δὲ ἂν καὶ ἄπορος ἔδωσα ὕποσχεσι, ὅτι μὲ πολὺ προθυμία θὰ ἐκτελέσω αὐτό, ἀρκεῖ μόνον νὰ λάβω τὴν εὐχή του, τὴν ὁποία καὶ ἐπῆρα.

Αὐτὰ ἀφοῦ ἄκουσε καὶ εὐχαριστηθεὶς ὁ πατέρας μου μὲ προσκάλεσε μὲ πολλὴ συγκίνησι καὶ δάκρυα, καὶ μὲ παρεκάλεσε νὰ τὸν κάμω μετὰ τὸν θάνατό του ἕνα 40λείτουργον.

Μετὰ ἀπὸ διάστημα δυὸ ὡρῶν ἀπέθανε ὁ ἀείμνηστος πατέρας μου καὶ ἀμέσως προσκάλεσα τὸν ἱερέα Δημήτριον, χωρὶς νὰ γνωρίζω ὅτι ὁ ἴδιος εἶχε ὑποβάλλει τὸ ζήτημα τοῦ 40λείτουργου εἰς τὸν πατέρα μου, καὶ λέγω εἰς αὐτόν. Ἐπειδὴ ὁ πατέρας μου μοῦ ἔδωσε ἐντολὴ νὰ τὸν κάμω ἕνα τακτικὸ 40λείτουργο ἔξω τῆς πόλεως καὶ ἐπειδὴ ἡ αἰδεσιμότης σου ἡσυχάζεις εἰς τὸν ἔξω τῆς πόλεως ναΐσκο τῶν Ἅγιων Ἀποστόλων, δι᾿ αὐτὸ σὲ παρακαλῶ νὰ λάβης τὸν κόπον καὶ νὰ φροντίσης τὴν ἐκτέλεσι αὐτοῦ καὶ ἐγὼ θὰ πληρώσω τὸν κόπον σου καὶ τὰ σχετικὰ μὲ τὰ ἔξοδα τοῦ ἱεροῦ Ναοῦ. Ὁ ἱερεὺς ὅταν ἄκουσε αὐτὰ μοῦ ἀπάντησε μὲ δάκρυα στὰ μάτια. Ἐγώ, ἀγαπητέ μου Γεώργιε, ἔχω δώσει σήμερα στὸν πατέρα σου τὴν γνώμη αὐτή, καὶ ὀφείλω ὅσο ζῶ νὰ τὸν μνημονεύω πάντοτε.

Ἐγὼ δὲ γνωρίσας τὴν πολλὴ εὐλάβεια τοῦ ἱερέως καὶ τὴν ἐκτίμησι τὴν ὁποίαν εἶχε πρὸς τὸν πατέρα μου ἐπέμενα παρακαλώντας καὶ ἔτσι τὸν ἔπεισα νὰ δεχθῆ τὴν πρότασί μου, καὶ ἐπῆγε στὸ σπίτι του, πρὸς τὴν πρεσβυτέρα καὶ τὶς κόρες του καὶ λέγει πρὸς αὐτὲς «ἐγὼ ἐπειδὴ θὰ κάνω τακτικὸν 40λείτουργον στὸ ὄνομα τοῦ καλοῦ ἐκείνου εὐεργέτου μου Δημητρίου, δι᾿ αὐτὸ ἐπὶ 40 ἡμέρες νὰ μὴ μὲ περιμένετε ἐδῶ, διότι θὰ ἡσυχάζω συνέχεια εἰς τὸν ἱερὸν Ναὸν τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, γιὰ νὰ ἐξακολουθῶ τακτικώτατα τὸ 40λείτουργο», καὶ ἔτσι ἐπῆγε καὶ ἄρχισε μὲ εὐλάβεια καὶ προθυμία τὸ 40λείτουργον. Ἔγιναν 39 Θεῖες Λειτουργίες καλῶς, τὴν παραμονὴ δὲ τῆς τελευταίας, Σάββατο βράδυ, ξαφνικὰ παρουσιάστηκε σφοδρὸς πονόδοντος στὸν ἱερέα καὶ ἀναγκάστηκε τὴν νύκτα νὰ ἔλθη μὲ πόνους στὸ σπίτι του, καὶ προσκάλεσε ἡ πρεσβυτέρα τὸν κουρέα καὶ τοῦ ἔβγαλε τὸ σάπιο δόντι καὶ ἔτσι ἔγλυτωσε ἀπὸ τοὺς πόνους. Λόγω ὅμως ποὺ ἔτρεχε αἷμα ἀπεφάσισε νὰ συμπλήρωση τὴν τελευταία Θεία Λειτουργία τὴν ἑπομένη.

Ὁ Γεώργιος ὅμως μὴ γνωρίζοντας τὴν πάθησι τοῦ ἱερέως τὴν παραμονὴν ἐκείνη ἑτοίμασε, μὲ δάνειο, τὸ ὀφειλόμενον ποσόν, γιὰ τὸν κόπον τοῦ ἱερέως μὲ σκοπὸ νὰ τὸ ἐπιδώση τὴν ἑπομένη. Κατὰ τὰ μεσάνυκτα ὅμως ἐκείνου τοῦ Σαββάτου, ἐσηκώθηκα νὰ προσευχηθῶ. Προσευχόμενος δὲ μὲ πολλὴ κατάνυξι καὶ ἀφοῦ κουράστηκα ἐκάθησα στὸ κρεββάτι καὶ ἄρχισα νὰ ἐνθυμοῦμαι τὶς ἀρετὲς τοῦ πατέρα μου καὶ τὶς παρεκτροπὲς καὶ παιδικές μου παρακοὲς ποὺ εἶχα κάνει κατὰ καιρούς, καὶ συνάμα ἔλεγα στὸν ἑαυτό μου, ἄραγε ὠφελεῖ τὸ 40λείτουργον τὴν ψυχὴν τοῦ κεκοιμημένου ἢ χάριν μικρῆς ἀνακουφίσεως ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ αὐτὸ ἔχει συστήσει;

Αὐτὰ σκεπτόμενος μὲ πόνο ψυχῆς καὶ δάκρυα, καὶ ἐκζητώντας τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, μοῦ φάνηκε ὅτι κοιμήθηκα λίγο, καὶ ἀμέσως βρέθηκα σὲ μιὰ πεδιάδα ὡραιότατη, τῆς ὁποίας ἡ ὀμορφιὰ ἦταν ἀπερίγραπτος, μὴ ἔχουσα σύγκρισι μὲ τὰ εὐχάριστα τοῦ κόσμου. Ἐνῶ εὑρισκόμουν ἐκεῖ μοῦ ἐπῆλθε φόβος πολύς, ποὺ ὑπαγορευόταν ἀπὸ τὴν συνείδησί μου, ἐπειδὴ ἐγνώρισα τὸν ἑαυτό μου ἀκατάλληλον διὰ τὴν ἐκεῖ ἀπόλαυσι. Καὶ ἐνῶ διατελοῦσα κάτω ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἀμηχανία, μὲ ἦλθε θάρρος καὶ εἶπα εἰς τὸν ἑαυτόν μου, μιὰ καὶ ὁ Πανάγαθος Θεὸς ἠθέλησε νὰ μὲ φέρη ἐδῶ ἴσως ἡ ἀγαθότητά Του μὲ ἐλεήση καὶ στὴν συνέχεια μετανοήσω, διότι ὅπως βλέπω εὑρίσκομαι μαζὶ μὲ τὸ σῶμα μου.

Αὐτὰ συζητώντας μὲ τὸν ἑαυτό μου καὶ παρηγορηθείς, εἶδα μικρὸ φῶς διαυγέστατο, καὶ ἀφοῦ ἐπῆγα πρὸς τὸ μέρος ἐκεῖνο, εἶδα μὲ ἀνέκφραστη ἔκπληξι τὴν ἀπερίγραπτη ἐκείνη ὡραιότητα τοῦ ἀπέραντου δάσους, ποὺ ἀπόπνεε ἄρρητη εὐωδία. Ὢ ποία μακαριότης ἀναμένει ἐκείνους ποῦ ζοῦν ἐνάρετα εἰς τὸν κόσμον;

Ἀναθεωρώντας δὲ μὲ μεγάλη ἔκπληξι καὶ χαρὰ τὴν ὑπερκόσμια ἐκείνη ὡραιότητα εἶδα ἕνα ὡραιότατο παλάτι... ὅταν δὲ πλησίασα κοντὰ βλέπω μὲ πολλὴ ἀγαλλίαση τὸν πατέρα μου Δημήτριον, λαμπροφόρο καὶ γεμάτον ὅλο φῶς, ὁ ὁποῖος ἐστέκετο μπροστὰ σὲ ἐκείνη τὴν πόρτα τοῦ παλατιοῦ, καὶ ἀφοῦ μὲ ἀτένισε μὲ πατρικὴ στοργὴ καὶ τὴν γνωστή του ἐπιείκεια καὶ πραότητα, μοῦ εἶπε: «πῶς ἦλθες ἐδῶ παιδί μου;» ἐγὼ δὲ τὸν ἀπήντησα, «καὶ ἐγὼ, πατέρα μου, ἀπορῶ, διότι ὅπως βλέπω δὲν εἶμαι ἄξιος διὰ τὸν τόπο. Ἀλλὰ πές μου, πατέρα μου, πῶς εὑρίσκεσαι ἐδῶ καὶ σὲ ποιὸν ἀνήκει τὸ παλάτι αὐτό;». Ἐκεῖνος δὲ μὲ πολλὴ φαιδρότητα μοῦ εἶπε: «Ἡ ἄκρα τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν ἀγαθότης διὰ πρεσβειῶν τῆς Κυρίας ἡμῶν Θεοτόκου, εἰς τὴν ὁποίαν εἶχα, ὅπως εἶναι γνωστόν, μεγίστην εὐλάβειαν, μὲ ἠξίωσε νὰ καταταχθῶ εἰς τὸ μέρος αὐτό. Εἰς αὐτὸ δὲ τὸ παλάτι ἤθελον εἴσελθη σήμερον, ἀλλ᾿ ἐπειδὴ ὁ οἰκοδόμος αὐτοῦ ἔβγαλε σήμερον τὸ δόντι του καὶ δὲν ἐτελείωσαν αἱ 40ντα ἡμέραι τῆς οἰκοδομῆς αὐτοῦ, δι᾿ αὐτὸ αὔριο θὰ εἰσέλθω».

Ὅταν εἶδα καὶ ἄκουσα αὐτὰ ἐγὼ ὁ ἐλάχιστος ἐξύπνησα μὲ ἔκπληξι καὶ γεμάτος δάκρυα ἐθαύμαζα δι᾿ ὅλα ὅσα εἶδα. Ὅλη ἐκείνη τὴν νύκτα ἔμεινα ἄυπνος εὐχαριστῶν καὶ δοξολογῶν τὸν Πανάγαθον Θεόν... Τὴν ἑπόμενη ἡμέρα ἐπῆγα εἰς τὸν ἱερέα Δημήτριον καὶ τὸν εὑρῆκα νὰ κάθεται, ὁ ὁποῖος ἀφοῦ μὲ ἐδέχθηκε μὲ χαρὰ μοῦ εἶπε· «νὰ καὶ ἐγὼ πρὸ ὀλίγου ἐβγῆκα ἀπὸ τὴν λειτουργία, τελειώσας εὐτυχῶς τὸ 40λείτουργον». Αὐτὸ δὲ εἶπε διὰ νὰ μὴ μὲ λυπήση, διότι ἐμποδίστηκε μία ἡμέρα ἡ λειτουργία, τὴν ὁποίαν βέβαια ἤθελε πρόσθεση τὴν ἑπομένη. Τότε ἐγὼ ἄρχισα νὰ διηγοῦμαι εἰς τὸν ἱερέα τὰ ὅσα εἶδα μὲ λεπτομέρεια καὶ πολλὴ συγκίνησι, καὶ ὅταν ἔφθασα εἰς τὴν ἐξαγωγὴ τοῦ δοντιοῦ καὶ ὅτι τὴν ἑπομένη θὰ τελειωθῆ ἡ οἰκοδομὴ καὶ θὰ εἰσέλθη ὁ πατέρας μου εἰς τὸ παλάτι, τότε ὁ ἱερεὺς κατεληφθεὶς ἀπὸ θαυμασμὸ ἐβόησε· «ἐγώ, ἀγαπητέ μου Γεώργιε, εἶμαι ὁ οἰκοδόμος ἐκεῖνος»...

Αὐτὰ ὁ πατὴρ Δανιὴλ τὰ ἐβεβαίωσε καὶ ἀπὸ τὸν πατέρα Δημήτριον τὸν ὁποῖον ἐπεσκέφθη, ὁ ὁποῖος π. Δημήτριος μὲ παρεκάλεσε ὅπως γράψω ἀκριβῶς τὴν ὠφελιμωτάτην αὐτὴν διήγησιν. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἔλαβε χῶραν ἀρχὰς τοῦ 20ου αἰῶνος.

«Η Ελλάδα θα βγει από την κρίση Νικηφόρα» μοναχός Φίλιππος Μικραγιαννανί...

Όσο ήταν στην πείνα ο κύριος Καθηγητής εδήλωνε και Ορθοδοξώτατος. Μόλις λίγδωσαν κάποιοι το εντεράκι του, άλλαξαν τα πάντα άρδην.

Το πλήρωμα της Εκκλησίας, με αφορμή την Σύνοδο της Ιεραρχίας, αγρυπνεί και αγωνίζεται.

Το πλήρωμα της Εκκλησίας,

με αφορμή την Σύνοδο της Ιεραρχίας,

αγρυπνεί και αγωνίζεται.

Με αφορμή την έκτακτη Σύνοδο της Ιεραρχίας, που θα ασχολείτο με τις αποφάσεις της Συνόδου της Κρήτης, διακόσιες οικογένειες από την αγιοτόκο επαρχία της Ι. Μ. Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης, με ενυπόγραφο κείμενο, που επιδόθηκε μέσω πενταμελούς εκπροσώπησης, ζητήσαμε από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη μας κ.κ. Ιωάννη, ως γνήσιο τέκνο του μακαριστού Παντελεήμονος του Β’ και διάδοχος στον θρόνο του Αγίου Δαμασκηνού του Στουδίτου:

1^ον.  Να υπερασπιστεί με όλες του τις δυνάμεις την ακεραιότητα της Εκκλησιολογικής και Δογματικής μας συνείδησης, έτσι όπως ορίζεται από τις Αποφάσεις των Οικουμενικών Συνόδων, από τους Ιερούς Κανόνες και από την Πατερική μας Παράδοση και

2^ον. Να μεταφέρει στην Σύνοδο της Ιεραρχίας καθαρή την φωνή του ποιμνίου του, που δεν είναι άλλη από την φωνή των Αγίων μας Πατέρων. 

Από την πλευρά μας δεσμευθήκαμε, για την ενίσχυση και τον φωτισμό του Επισκόπου μας,  ιδιαίτερα στο διήμερο 23-24/11, να προσευχηθούμε θερμά.

Τα πρώτα μηνύματα από την Σύνοδο της Ιεραρχίας δείχνουν, ότι οι προσδοκίες μας, προς ώρας, διεψεύσθησαν. Γι’ αυτό και ο Αγώνας μας ο πνευματικός, όπως ορίζουν οι Πατέρες, συνεχίζεται τώρα με θερμότερο ζήλο και μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στο Θέλημα του Θεού. 

Θα αποστείλει ο Κύριός μας Κριτές και Προφήτες, για να μας δείξουν τον δρόμο, να δώσουν το παράγγελμα για το επόμενο βήμα. 

‘’Γνώρισόν μοι, Κύριε, οδόν, εν η πορεύσομαι, ότι προς σε ήρα την ψυχήν μου...’’

ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΟΜΟΛΟΓΙΑΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ

ΤΗΣ Ι.Μ. ΛΑΓΚΑΔΑ, ΛΗΤΗΣ ΚΑΙ ΡΕΝΤΙΝΗΣ

ΕΝ ΟΨΕΙ ΤΗΣ ΠΡΟΣΕΧΟΥΣ  ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ

Λαγκαδάς, 18/11/2016

Ανακοινώθηκε, ότι στις 23 και 24 Νοεμβρίου θα συνέλθει η Ιεραρχία της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, για να ασχοληθεί με τα αποτελέσματα της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου. 

Οι σεπτοί μας Ιεράρχες θα κληθούν να καταθέσουν την βιωματική τους αντίληψη πάνω σε αποφάσεις της Συνόδου της Κρήτης, οι οποίες αποφάσεις δεν έχουν απλάκαι μόνον διοικητικό χαρακτήρα, αλλά σχετίζονται απόλυτα με την πνευματική μας ζωή και την δυνατότητα σωτηρίας μας. 

Γι’ αυτό και η ευθύνη είναι τεράστια, όχι μονάχα για τούς Επισκόπους, αλλά και για το πλήρωμα της Εκκλησίας, διότι ‘’έσχατος κριτής της ορθότητας και της εγκυρότητας των αποφάσεων των Συνόδων είναι το πλήρωμα της Εκκλησίας, οι κληρικοί, οι μοναχοί και ο πιστός λαός του Θεού’’.

Οι παρακάτω υπογράφοντες, θέλοντας να διευκολύνουμε την ενεργό συμμετοχή του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου μας στην προσεχή Ιεραρχία, παράλληλα με τις προσευχές μας, παραδίδουμε εις χείρας του και το παρόν έγγραφο. Ένα απλό κείμενο γραμμένο με πόνο και ζυμωμένο με της καρδιάς μας το δάκρυ,προσφερόμενο ως ελάχιστη εκ μέρους μας Ομολογία Πίστεως αφ’ ενός και αφ’ ετέρου ως έκφραση της καλής μας ανησυχίας για τις αναμενόμενες αποφάσεις της προσεχούς Ιεραρχίας.  

Χωρίςπεριστροφές και αγαπώντες εν Αληθεία, δηλώνουμε, ότι για την εν Χριστώ παιδαγωγία και διαμόρφωση της εκκλησιολογικής και δογματικής μας συνείδησης, επικαλούμαστε αποκλειστικά και μόνον τις Γραφές, τις Αποφάσεις των Οικουμενικών μας Συνόδων (συμπεριλαμβανομένων και εκείνων επί Αγίου Γρηγορίου Παλαμά και Μεγάλου Φωτίου), τους Κανόνες της Εκκλησίας και τις αγιοπνευματικές διδαχές των Ιερών μας Πατέρων.

Συνεπώς, προσδοκία μας είναι, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας, ως διάδοχος  στον θρόνο του Αγίου Δαμασκηνού του Στουδίτη, παμμεγίστου θεολόγου και πολεμίου της πλάνης των παπικών, να μεταφέρει στην Σύνοδο της Ιεραρχίας καθαρή την φωνή του ποιμνίου του, που δεν είναι άλλη από την φωνή των Αγίων μας Πατέρων, ιδιαιτέρως μάλιστα των συγχρόνων Αγίων, όπως για παράδειγμα του οσίου Πορφυρίου, του αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου, του αγίας μνήμης γέροντος Ιακώβου Τσαλίκη, του αειμνήστου γέροντος ΕυμενίουΣαριδάκη, του Αγιορείτη μας παππού Γαβριήλ Διονυσιάτη, του διορατικού πατρός ΕφραίμΚατουνακιώτη, του αγίου πατρός ΦιλοθέουΖερβάκου, του αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, του πολιού Εφραίμ του Φιλοθεΐτη, του γέροντος Θεοκλήτου Διονυσιάτη, του μακαριστού πατρός Επιφανίου Θεοδωρόπουλου, του αγίου και ομολογητού Ιουστίνου Πόποβιτς και του αγίου Νεκταρίου.

Με αυτούς συντασσόμεθα και αυτούς ακολουθούμε. Αυτούς παραδεχόμαστε ως ανόθευτους και γνησίους γνώμονες σε ζητήματα σύγχρονου εκκλησιολογικού και δογματικού προβληματισμού. Αυτούς εμπιστευόμαστε και όλους τους Αγίους μας,  ενώ ταυτόχρονα απορρίπτουμε κάθε απόπειρα θρησκευτικού συγκρητισμού και περιφρόνησης της Ορθοδόξου Πατερικής μας Παραδόσεως.

Παρακάτω προσφέρεται ένα μικρό απάνθισμα από την θεόπνευστη διδασκαλία των προαναφερθέντων Αγίων και θεοφόρων Πατέρων μας, μέσω του οποίου δίνονται θεολογικές και κανονικές απαντήσεις σε ζητήματα, που προέκυψαν από την σύνοδο της Κρήτης, όπως είναι για παράδειγμα οι σχέσεις μας με τους ετεροδόξους, οι λεγόμενοι διαχριστιανικοί διάλογοι, ο ρόλος του λεγομένου παγκοσμίου συμβουλίου εκκλησιών, οι συμπροσευχές, η παναίρεση του οικουμενισμού, οι μεικτοί γάμοι κ.α. 

Συμπληρωματικά παρατίθεται και μικρό δείγμα από σύγχρονα κείμενα γνωστών δοκίμων συγγραφέων, που αναφέρονται στα ίδια θέματα. 

1) Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης:

- Όπως φαίνεται, ο πατέρας μας αγάπησε μίαν άλλην γυναίκα μοντέρνα, που λέγεται Παπική Εκκλησία, διότι η Ορθόδοξος Μητέρα μας δεν του κάμνει καμίαν εντύπωση, επειδή είναι πολύ σεμνή (Επιστολή προς τον Πατριάρχη Αθηναγόρα).

- ‘’Μία θρησκεία ‘’, σου λένε, ‘’να υπάρχει’’, και τα ισοπεδώνουν όλα. Ρωτήστε έναν χρυσοχόο: ‘’Κάνει να ανακατέψουμε την σαβούρα με τον χρυσό;’’ 

Οι Άγιοι Πατέρες κάτι ήξεραν και απαγόρευσαν τις σχέσεις με αιρετικό. 

 -Για το παγκόσμιο συμβούλιο εκκλησιών έλεγε, ότι είναι ‘’η κουρελού του διαβόλου’’.

2) Όσιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης.

- Οι διαθέσεις του Πάπα ανέκαθεν ήταν να υποτάξει την Ορθόδοξη Εκκλησία και θα έλθει ημέρα, που ο διάλογος θα ματαιωθεί. Τίποτε δεν πρόκειται να γίνει.

3) Πατήρ Ιάκωβος Τσαλίκης:

- (Χαρακτηριστικό περιστατικό από την αγία του βιωτή)

Όταν έμεινε για διανυκτέρευση στο μοναστήρι ένας παπικός, ο Γέροντας του φέρθηκε με αγάπη. Στην ώρα του φαγητού ο Γέροντας κάθισε, είπε και στους άλλους να καθίσουν, έκανε τον σταυρό του και άρχισε να τρώει. Ο παπικός παίρνει τον λόγο και λέει στον Γέροντα: ‘’Γέροντα, δεν θα κάνουμε προσευχή;’’ Και ο Γέροντας ήρεμα του απαντά: ‘’Καλύτερα να κάνουμε σιωπή’’. Και συνέχισε το φαγητό του.

Επ’ αυτού σχολιάζει ο Νεόφυτος Μόρφου: Ας κατανοήσουν το πνεύμα του Αγίου Γέροντος, όσοι επιμένουν στις συμπροσευχές με τους ετεροδόξους. 

4)Γέρων ΕυμένιοςΣαριδάκης, πνευματικὸν τέκνον του οσίου Νικηφόρου του Λεπρού.

- Περιγράφει ως αυτήκοος μάρτυς, ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος: Ο Γέροντάς μας, π. ΕυμένιοςΣαριδάκης, μου εκμυστηρεύθηκε, ότι μνημόνευσε στην Πρόθεση τον Ευρωπαίο γνωστό ανθρωπιστή ΡαούλΦολλερώ, παπικό στο δόγμα, επειδή είχε ευεργετήσει το Λεπροκομείο και ήταν πολύ καλός άνθρωπος. Τότε, άγγελος Κυρίου, του πέταξε την μερίδα από το άγιο Δισκάριο τρείς φορές. Την τρίτη φορά, του εμφανίσθηκε λέγοντάς του, ότι εκεί (στην Πρόθεση) έχουν θέση μόνον τα μέλη της Εκκλησίας. Του εξήγησε, ότι στην Ευχαριστιακή Αναφορά, μόνον τους Ορθοδόξους μπορεί να βάλει, γιατί αυτοί αποτελούν τα μέλη της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας. 

5) Άγιος Ανατόλιος της Όπτινα: 

-Ο εχθρός του ανθρωπίνου γένους θα ενεργεί με πονηρία, με σκοπό να ελκύσει εντός της αιρέσεως, εάν ήτο δυνατόν, ακόμη και τους εκλεκτούς.
Θα αρχίσει ανεπαίσθητα να διαστρεβλώνει τις διδασκαλίες και τους θεσμούς της Εκκλησίας και το πραγματικό νόημά τους, όπως μας παρεδόθησαν από τους Αγίους Πατέρες εν ΑγίωΠνεύματι. 

- Οι αιρετικοί θα πάρουν την εξουσία της Εκκλησίας και θα τοποθετήσουν ιδικούς τους υπηρέτες παντού, οι δε πιστοί θα καταφρονούνται. Να αναγνωρίζεις αυτούς τους λύκους με ένδυμα προβάτου, από τις υπερήφανες διαθέσεις τους και από την αγάπη τους για εξουσία. 

6)Γέρων Φιλόθεος Ζερβάκος

 - Η ταπεινή μου γνώμη, αναφορικώς με το ενωτικόν πνεύμα προς την παναίρεσιν του Οικουμενισμού, το οποίον διακατέχει το Οικουμ. Πατριαρχείον, είναι, ότι οφείλομεν ως ορθόδοξοι Χριστιανοί και μάλιστα ως μοναχοί, να ακολουθήσωμεν όχι την γνώμην την ιδικήν μας, αλλά την γνώμην των Αγίων Πατέρων μας, Προφητών, Αποστόλων, Διδασκάλων και κηρύκων της αληθούς πίστεως ημών.

-Ο παπισμός είναι πρόδρομος του Αντιχρίστου. 

7)Γέρων Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος

(Απευθυνόμενος προς τον Πατριάρχη Αθηναγόρα)

- Παναγιώτατε, διακηρύσσετε urbietorbi, ότι «ουδεμία διαφορά χωρίζει τας δύο Εκκλησίας». Συμπροσεύχεσθε μετ’ αντιπροσώπων αυτού και φέρεσθε προς αυτούς σχεδόν όπως και προς τους Ορθοδόξους Επισκόπους. Πότε η Εκκλησία ημών συνηρίθμησεν ομού μετά των Ορθοδόξων Επισκόπων τους Επισκόπους των αιρετικών; 

Δογματικής και κανονικής ακριβείας γλώσσαν ομιλείτε ή ευελίκτου διπλωματικής υποκρισίας; Επίσκοπος είσθε ή διπλωμάτης; 

8)Γέρων Γαβριήλ Διονυσιάτης

- Δεν κατεχόμεθα από μισαλλοδοξίαν, ως θέλουν να μας χαρακτηρίζουν οι επιπόλαιοι φιλενωτικοί. Προμαχούμεν της πίστεως των Πατέρων μας. 

- Προς τί λοιπόν η τόση προθυμία προς μετάβασιν εις Ρώμην, προς τί η επίμονος εκζήτησις υφ’ υμών διαλόγων; Προς τί τόσον η κακοπαθούσα και παραποιουμένη κατά Θεόν αγάπη; Δεν μας σωφρονίζουν τα παθήματα της Φερράρας και της Φλωρεντίας; Δεν ελάβομεν εισέτι πείραν της Λατινικής στρεψοδικίας και της υπερηφανείας; Δεν διεκρίναμεν τα όρια μεταξύ αληθείας και υποκρισίας εν τη πίστει; 

9)Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς, ο Ομολογητής

- Ο Οικουμενισμός είναι κοινόν όνομα δια τους ψευδοχριστιανισμούς, δια τας ψευδοεκκλησίας της Δυτικής Ευρώπης. Όλοι δε αυτοί οι ψευδοχριστιανισμοί, όλαι αι ψευδοεκκλησίαι, δεν είναι τίποτα άλλο παρά μία αίρεσις παραπλεύρως εις την άλλην αίρεσιν. Το κοινό ευαγγελικό όνομά των είναι παναίρεσις. 

- Το ορθοδοξότερο θα ήταν να μην συγκληθεί καθόλου η Οικουμενική Σύνοδος ή τουλάχιστον να μην συμμετάσχει κανείς σ’ αυτήν. Τί δύναται να περιμένει κανείς από μία τέτοια Οικουμενική Σύνοδο; Ένα και μόνον αποτέλεσμα μπορούμε να περιμένουμε από αυτή: Σχίσματα ή αιρέσεις. Και οπωσδήποτε απώλεια πολλή, δυσαριθμήτων ψυχών και άλλες συμφορές. 

10)Άγιος Νικόλαος Αχρίδος

- Όλοι θέλομε να δώσει ο Θεός ενότητα πίστεως στον κόσμο. Μα εσείς τα μπερδεύετε τα πράγματα. Άλλο η συμφιλίωση των ανθρώπων, και άλλο η συμφιλίωση των θρησκειών. Σαν χριστιανοί, πρέπει να ελεείτε όλο τον κόσμο, όλους τους ανθρώπους! Ακόμη και την ζωή σας να δώσετε γι΄αυτούς. Αλλά τις αλήθειες του Χριστού δεν έχετε το δικαίωμα να τις θίξετε. Γιατί δεν είναι δικές σας. Η πίστη του Χριστού δεν είναι ιδιοκτησία μας, να την κάνουμε ό,τι θέλουμε.

11)Εφραίμ Φιλοθεϊτης

- Εκείνοι, που ομιλούν πληθωρικά περί αγάπης, νοθεύουν το περιεχόμενό της, για να περιπτυχθούν όλους τους αιρετικούς όλων των αποχρώσεων. Είναι τόσο ψεύτικη αυτή η αγάπη, όσο και τα ψεύτικα λουλούδια.

- Φρονούμεν ότι η Ορθοδοξία δεν έχει καμμία θέση ανάμεσα σ’ αυτό το συνονθύλευμα των πλανών και των αιρέσεων. Αυτό το δόλιο «οικουμενικό» κατασκεύασμα δεν αποσκοπεί στην αναζήτηση της αληθείας, αλλά είναι ένα ανακάτεμα αφανισμού της Αλήθειας. 

12) Άγιος Νεκτάριος

- Οι παπικοί αμαρτάνουν και κολάζονται μέχρι της Δευτέρας Παρουσίας, ίσως και αιωνίως, διά τα προς την ΕλληνικήνΕκκλησίαν κακά και της ψευδενώσεως τις ασεβείς και αντιχριστιανικές διατάξεις. 

13) π. Αθανάσιος Μυτιληναίος

- Ο οικουμενισμός είναι μασονικής εμπνεύσεως εφεύρημα.

14)Εφραίμ Κατουνακιώτης

- Ο οικουμενισμός έχει πνεύμα πονηρίας και κυριαρχείται από ακάθαρτα πνεύματα.

15) Γέρων Σωφρόνιος του Έσσεξ 

- Όσοι ομιλούν για “ένωση Εκκλησιών”, δεν έχουν καταλάβει ούτε το ύψος της θεώσεως, που έχει η Ορθοδοξία, ούτε το βάθος της πτώσεως των ετεροδόξων. (Μαρτυρία π. Ιεροθέου, Μητροπολίτου Ναυπάκτου).

16) Γέρων Γαβριήλ (Ι. ΚουτλουμουσιανόΚελλίον Οσίου Χριστοδούλου)

- Δεν είναι Εκκλησία ο πάπας. Δεν έχουν μυστήρια οι παπικοί. Ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης λέει μέσα στο Πηδάλιο, ότι οι παπικοί είναι παμπάλαιοι αιρετικοί, είναι αβάπτιστοι. (Ερμηνεία ΜΖ’ Αποστολικού Κανόνος).

- Ο Θεός θα κρίνει με επιείκεια τους Χριστιανούς, που έχουμε αδυναμίες και αγωνιζόμαστε και μετανοούμε. Στα θέματα, όμως, της Πίστεως θα είναι πολύ αυστηρός. Δεν θα σωθεί κανένας, που θα αρνηθεί την Πίστη του. Έστω και το παραμικρό να κάνει, την παραμικρή παραχώρηση.

17) Γέρων Θεόκλητος Διονυσιάτης

- Εκτός της Ορθοδόξου Εκκλησίας, αι λεγόμεναι Ανατολικαί ή Δυτικαί, αποτελούν αιρετικά αθροίσματα μικρά ή μεγάλα, σώματα νοσούνταποικίλως και άλλα εντελώς νεκρά... Κατόπιν όλων αυτών είναι πολύ περίεργον, πώς ελπίζεται μία προσέγγισις της Εκκλησίας μετά του παπισμού, όταν η πτώσις του θεωρείται η Τρίτη εις την ιστορίαν, μετά την πτώσιν των πρωτοπλάστων και κατόπιν του Ιούδα, ως λέγει ο Ιουστίνος Πόποβιτς; Ή πώς δύναται να γίνει διάλογος με τον προτεσταντισμόν, όταν η πτώσις του είναι τόσον μεγάλη, ώστε πολλοί εκ των αντιπροσώπων του να έχουν εν πολλοίς υπερβάλει εις αρειανισμόν και αυτόν τον Άρειον.

18) Πατήρ Σαράντης Σαράντος

(Διατηρείται η ορθογραφία του αρχικού κειμένου)

- Οὐσιώδηςεἰδοποιός διαφορά τῆς Συνόδου τοῦΚολυμπαρίου βρίσκεται στήν πρόσκληση Παρατηρητῶν, πού ἀπηύθυνε τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο πρός τίς «ἄλλεςἐκκλησίες», παπικῶν, προτεσταντῶν, κοπτῶνκαί ὅλων τῶν αἱρετικῶν, πού μετέχουν στό ΠΣΕ.  Σέ καμιά ἀπό τίς Ἀποστολικές ἤ Οἰκουμενικές Συνόδους δέν παρευρίσκονταν οἱαἱρετικοί.  Στούς αἱρετικούς παρατηρητές ἐμμέ­σως πλήν σαφῶς ἀναγνωρίστηκε ἐκκλησιαστικότητα.  

- Στήν 23^η παράγραφο τοῦ κειμένου «Σχέσεις Ἐκκλησίαςπρόςτόν λοιπόν χριστιανικόν κόσμον» γράφεται ἐπί λέξει: «ἀποκλείεται πᾶσα πρᾶξις προσηλυτισμοῦ, οὐνίας ἤ ἄλλης προσκλητικῆς ἐνερ­γείας ὁμολογιακοῦ ἀνταγωνισμοῦ».  Δηλαδή ἡ ὀρθόδοξη διδαχή τοῦ χρι­στιανικοῦ λόγου ἀπαγορεύεταιστό ΠΣΕ.  Αὐτό δέν ἀναιρεῖτή ρήση τοῦ Κυρίου «πορευθέντες μαθητεύσατε»;  

- Στήν 22^η παράγραφο του ιδίου κειμένου γράφεται: «Ἡ ὀρθόδοξος Ἐκκλησία θεωρεῖ καταδικαστέαν πᾶσαν διάσπασιν τῆς Ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας ὑπό ἀτόμων ἤ ὁμάδων ἐπίπροφάσει τηρήσεως ἤ δῆθεν προασπίσεως τῆς γνησίας Ὀρθοδοξίας».  Ὥστεπρέπεινάφιμωθεῖ κάθε ἀντιδρῶν στήν τακτική ἐπανευαγγελισμοῦ τῶν αἱρετικῶν τοῦ ΠΣΕ;  Ἔτσι ἔκαναν οἱ Πατέρες στήν ἐποχή τους, Χρυσόστομος, Βασίλειος καίἄλλοι;  

19) Καθηγητής Δη­μή­τριος Τσε­λεγ­γί­δης

(Διατηρείται η ορθογραφία του αρχικού κειμένου)

- Ἡ λεγομένη «Ἁ­γί­ακαί Με­γά­λη Σύ­νο­δος» -θε­ο­λο­γι­κά κρι­νό­με­νη- δέν μπο­ρεῖ νά χαρα­κτη­ρι­στεῖ οὔ­τε κἄν ὡς μί­α Το­πι­κή Σύ­νο­δος. Πρό­κει­ται, μᾶλ­λον, γιά μιά ἰ­δι­ότυπη, δι­ηυ­ρυ­μέ­νη, «Προ­συ­νο­δι­κή Δι­ά­σκε­ψη Ἀρ­χι­ε­ρέ­ων» μέ δέ­κα Προκαθημένους. Κα­τά συ­νέ­πεια, οἱ ἀ­πο­φά­σεις δέν ἔ­χουν δε­σμευ­τι­κό χα­ρα­κτῆ­ρα. Ἄ­ρα καί καμ­μία ἰσχύ.

-Στό Σύμ­βο­λο τῆς Πί­στε­ως ὁ­μο­λο­γοῦ­με,ὅ­τι πι­στεύ­ου­με «εἰς Μί­αν, Ἁ­γί­αν, 

Κα­θο­λι­κήν καί Ἀ­πο­στο­λι­κήνἘκ­κλη­σί­αν». Ὅ­μως, στήν «Δι­ά­σκε­ψη» τῆς Κρή­της, δέ­κα 

Αὐ­το­κέ­φαλεςἘκ­κλη­σί­ες, με­τα­ξύ τῶν ὁ­ποί­ωνκαί ἡ Ἐκ­κλη­σί­α τῆς Ἑλ­λά­δος, ἀ­πο­δέ­χθη­καν ἀ­θε­ο­λό­γη­τα τήν «Βα­πτι­σμα­τι­κή Θε­ο­λο­γί­α» καίἔμ­με­σατήν «Θε­ω­ρί­α τῶν Κλά­δων», ἀ­να­γνω­ρί­ζον­τας ὡς Ἐκ­κλη­σί­ες τούς Ρω­μαι­ο­κα­θο­λι­κούς, τούς Μα­ρω­νῖ­τες, τούς Νε­στο­ρια­νούς, τούς Μο­νο­φυ­σῖ­τες Ἀν­τι­χαλ­κη­δο­νί­ους, τούς  Μο­νο­θε­λῆ­τες, οἱὁ­ποῖ­οι κα­τα­δι­κά­στη­καν γιάτήνχρι­στο­λο­γι­κή τους αἵ­ρε­ση ἀ­πό σει­ρά Οἰ­κου­με­νι­κῶν Συ­νό­δων (ἀ­πότήν Τρί­τη ἕ­ως καί τήν Ἕ­κτη), ἀλ­λά καί τήν παν­σπερ­μί­α τῶν Προ­τε­σταν­τῶν, πού ἀν­τι­προ­σω­πεύ­ον­ται στό Παγ­κό­σμιο  Συμ­βού­λιο τῶν λε­γο­μέ­νων Ἐκ­κλη­σι­ῶν.

- Ἡ προ­τα­θεῖ­σα εἰ­σή­γη­ση τῶν μι­κτῶν γά­μων ὡς οἰ­κο­νο­μί­α –πέ­ρα ἀ­πότήν ἀν­τι­κα­νο­νι­κό­τη­τα καί τήν πα­ρα­νο­μί­α της, ἀλ­λάκαί τό ὀ­ξύ­μω­ρο τῆς σχε­τι­κο­ποι­ή­σε­ως ἑ­νός Κα­νό­να (72) Οἰ­κου­με­νι­κῆς Συ­νό­δου (Πεν­θέ­κτης) ἀ­πό ἥσ­σο­να «Σύ­νο­δο», στήν ὁ­ποί­α πα­ρα­πέμ­πει τό θέ­μα -εἶ­ναι ἄ­κρως ἀ­θε­ο­λό­γη­τη, ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κῶς.

-’Ὡς δογ­μα­το­λό­γος τῆς Ὀρ­θό­δο­ξης Ἐκ­κλη­σί­ας, ἔ­χω τήν βα­θύ­τα­τη πε­ποί­θη­ση, ὅ­τι ὁ Οἰ­κου­με­νι­σμός εἶ­ναι ἡ με­γα­λύ­τε­ρη ἐκ­κλη­σι­ο­λο­γι­κή αἵ­ρε­ση, ἀλ­λά καί ἡ ἐ­πι­κιν­δυ­νό­τε­ρη πο­λυ­αί­ρε­ση, πού ἐμ­φα­νί­στη­κε πο­τέ στήν Ἱ­στο­ρί­α τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας. Καίτοῦ­το, για­τί ὁ Οἰ­κου­με­νι­σμός, ἐ­ξαι­τί­ας τοῦ συγ­κρη­τι­στι­κοῦ χα­ρα­κτῆ­ρα του,  συ­νι­στᾶ τήν πιό δό­λια ἀμ­φι­σβή­τη­σητῆς πί­στε­ως τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, ἀλ­λά καί τήν πιό σο­βα­ρή νό­θευ­σή της.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ:

 ‘’Προσκαρτεροῦντες τῇ προσευχῇ’’ και ελπίζοντες στο Έλεος του Κυρίου δηλώνουμε ενυπογράφως, ότι:

1^ον. Με την Χάρι του Τριαδικού μας Θεού, θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε ‘’επόμενοι τοις Αγίοις ημών Πατράσι’’, υπακούοντας με ανόθευτο Εκκλησιολογικό και Δογματικό φρόνημα στις Αποφάσεις των Οικουμενικών μας Συνόδων, στους Κανόνες της Εκκλησίας μας και στην Ορθόδοξη Πατερική μας Παράδοση και

2^ον. Τιμώντας την μνήμη του Αγίου Δαμασκηνού του Στουδίτη, Επισκόπου Λητής και Ρεντίνης,  και αναφερόμενοι στους αγώνες του εναντίον της πλάνης των παπικών,  αναμένουμε από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη μας, διάδοχο στον θρόνο του Αγίου, στην προσεχή Ιεραρχία να υπερασπιστεί με όλες του τις δυνάμεις την ακεραιότητα της πατροπαράδοτης εκκλησιολογικής και δογματικής μας συνείδησης.

(Ακολουθούν οι υπογραφές)

ΑΚΤΙΝΕΣ