Των Θαλασσών ο Άγιος - Διήγηση του Αλέξανδρου Μωραϊτίδη για τον Άγιο Νικόλαο

Ο συγγραφεύς περιγράφει τον εσπερινόν της παραμονής 

του Αγίου Νικολάου εις τον ομώνυμον ναόν της πατρίδος του Σκιάθου.

Εβράδυασεν. Ο ήλιος δύων όπισθεν του πευκοφύτου όρους έπεμπεν εις τας ανατολικάς άκρας της νήσου και εις τα προ του λιμένος νησίδια τας τελευταίας του ακτίνας, λαμβάνων μεθ' εαυτού όλον το ευφρόσυνον της ημέρας θάλπος* και αφήνων εις τα βουνά να στέλλωσι το οξύ εκείνο του χειμώνος απόγαιον*.

Ο λιμήν ήτο ακίνητος ως λίμνη. Τρία, τέσσαρα καΐκια ήρχοντο βιαστικά ν' αράξωσι χάριν της εορτής. Αι λέμβοι των αλιέων έσπευδον και αυταί να προσορμισθώσι και από την εξοχήν οι ποιμένες και γεωργοί κατήρχοντο εις την πόλιν προς τον αυτόν σκοπόν. Και μόνος ο πράκτωρ της ατμοπλοϊκής εταιρείας ανεβοκατέβαινεν ακόμη εις το παράλιον περιμένων το ατμόπλοιον.

Όμως ενύκτωσε και ήρχισε να σημαίνη η αγρυπνία. Ο γλυκύς του κώδωνος ήχος ελαλούσεν, εκελαδούσεν, ενόμιζες, την πανήγυριν. 

Εις οποιανδήποτε νήσον και αν αποβιβασθής, θα απαντήσης τον ναόν του Αγίου Νικολάου μικρόν η μέγαν, με μάρμαρα ή με πλίνθους. Ο Άγιος Νικόλαος είναι ο παππούς του ναυτικού μας, η γλυκυτέρα του ναύτου παραμυθία, των θαλασσών ο Άγιος. Εις την αγρυπνίαν έπρεπεν όλοι να παρευρεθώσι, διότι ηυτύχησαν να πανηγυρίσουν την εορτήν του εις το νησάκι των. Ο ναύτης και όταν ευδαίμων επιστρέψη εις την νήσον του, φέρει το τάξιμόν του εις τον Άγιον, ευχηθείς, όταν ήτο εις το πέλαγος, να τύχη κατά την εορτήν εις την πατρίδα του, ν' αγρυπνήση όλην την νύκτα. Και όταν πάλιν ναυαγός εις μίαν σανίδα σωθή, ή εις ξηρόν βράχον από τα δόντια του θανάτου γλυτώση, πρώτα, πρώτα θα φέρη το τάξιμό του εις τον Άγιον, λαμπάδα μεγάλην ή αργυρούν κανδήλιον, και ύστερον θα μεταβή εις την οικίαν του να χαιρετήση την μητέρα του την σύζυγόν του. Αλλ' ενίοτε δεν επανέρχεται. Το τάξιμόν του ήτο βαρύ.

Είχε τάξει όλην την ζωήν του. Να γίνη καλόγηρος! Και ούτως ο ευλαβής, διασώσας την ζωήν του από τα κύματα της θαλάσσης πηγαίνει να την κλείση εις τους αφώνους του μοναστηριού τοίχους, εις τον Άθωνα.

Πάντες, γεωργοί και ναύται, συνηθροίζοντο εις την αγρυπνίαν συνωστιζόμενοι έμπροσθεν της εικόνος του Αγίου Νικολάου, παλαιάς βυζαντινής αγιογραφίας, ολίγον μαυρισμένης ή υπό του χρόνου, ή διότι ο ζωγράφος ηθέλησε δια του σκιερού χρώματος να παραστήση το αυστηρόν πρόσωπον του θαυματουργού αρχιερέως. Και ήναπτον όλοι τας μεγάλας λαμπάδας οι ναύται, τας οποίας είχον φέρει από το ταξίδιον, και έλαμπεν η εικών, και έλαμπεν όλη η εκκλησία. Και ακτινοβολούσε το πράον του Αγίου πρόσωπον εκ χαράς, νομίζεις, ως να ηυχαριστείτο, ότι την στιγμήν εκείνην εβούϊζεν ο μικρός ναός εκ της φαιδράς των ασμάτων ψαλμωδίας, μετ' ιδιαιτέρας αγάπης επαναλαμβανούσης το «Άγιε Νικόλαε» εν τοις εγκωμιαστικοίς ύμνοις. Και ηυχαριστούντο γύρο, γύρο οι ναύται ακούοντες τα άσματα και προσβλέποντες ατενώς εις την εικόνα, κατάφορτον από των αναθημάτων, εν οίς διέπρεπον αργυρά μικρά πλοιάρια, πλοιάρχων αφιερώματα. Κατά τας στιγμάς εκείνας ενόμιζες, ότι η εικών προσελάμβανε θαυμασίαν τινά κίνησιν και ζωήν αιφνίδιον. Ενόμιζες ότι εκινούντο οι οφθαλμοί του Αγίου και ευλογούσεν η χείρ τους προσφιλείς του ναυτίλους και ότι συχνά μετέβαλλεν όψιν το γηραιόν του πρόσωπον.

Άλλος εκ των εκεί παρισταμένων, έχων εις τον νουν του την παροιμιώδη του Αγίου Νικολάου ελεημοσύνην και προς τους πένητας συμπάθειαν, τον έβλεπε γλυκύν και μειδιώντα, ως ότε έσωζε κρυφά τας τρεις εκείνας θυγατέρας από του ηθικού θανάτου, παρέχων τα μέσα της υπανδρείας, και έτεινε και αυτός την χείρα, νομίζων ότι ο Άγιος φλωρία εμοίραζε την στιγμήν εκείνην. Άλλος πάλιν έχων εις τον νουν του, ότι ποτέ ο επίσκοπος των Μύρων*, άγριος και απειλητικός εμφανισθείς, εκράτησε του δημίου την χείρα, έτοιμον να θανατώση τρεις άνδρας αθώους, συκοφαντηθέντας, τον έβλεπεν εις την εικόνα άγριον και απειλητικόν με πύρινα βλέμματα. Ο δε ναύτης, διαλογιζόμενος την στιγμήν, κατά την οποίαν ο Άγιος έσωσε το κλυδωνιζόμενον σκάφος, έτοιμον να καταποντισθή, εφαντάζετο τον Άγιον ιστάμενον ατρόμητον εν τη πρύμνη και βαστάζοντα κραταιώς το πηδάλιον, ενώ η εικών παρίστα τούτον καθήμενον επί θρόνου και ευλογούντα. Εκείνος δε πάλιν, ο ενθυμούμενος την στιγμήν, κατά την οποίαν ο Άγιος βυθισθείς εν τω πόντω έσωσεν ημίπνικτον τον από του πλοίου πεσόντα ναύτην, ενόμιζεν, ότι έβλεπε διάβροχον τον Ιεράρχην και ότι από το κοντόν λευκόν του γένειον έσταζεν ακόμη θάλασσα.

Τόσην ζωήν παράδοξον ελάμβανεν η βυζαντινή εικών υπό τα πολλά εκείνα φώτα και την φαιδράν ψαλμωδίαν.[1]

Σημειώσεις:
Θάλπος – ζεστασιά, περίθαλψις
Ἀπόγαιον – θαλάσσιος ἄνεμος
Παραμυθία – παρηγορία
Μῦρα – ἀκμάζουσα μεσαιωνική πόλις τῆς Μικρᾶς Ασίας

Αλέξανδρος Μωραϊτίδης 1850-1929 Βιογραφικά στοιχεία

 

από ΤΡΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ

"ΠΩΣ ΣΥΝΤΟΜΑ ΘΑ ΜΑΣ ΟΔΗΓΗΣΟΥΝ ΣΤΗΝ ΠΑΝΘΡΗΣΚΕΙΑ..."

Ο ΟΣΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ Ο ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΛΥΧΝΟΣ TV

Ένας γάμος που δεν έγινε,ένας ρουφιάνος κι ένας άγιος νεομάρτυρας

Ο ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ο ΧΙΟΠΟΛΙΤΗΣ

Ο άγιος Γεώργιος γεννήθηκε στο χωριό Πιτυός της Χίου το έτος 1785. Έμεινε ορφανός σε ηλικία εννέα μηνών και μεγάλωσε σε χέρια μητριάς. Μικρό παιδί ακόμα τον παρέδωκε ο πατέρας του σε κάποιον τεχνίτη ονομαζόμενον Βισεντζή να μάθει την ξυλογλυπτική. Αυτός τον πήρε μαζί του στα Ψαρά, όπου ανέλαβε να φτιάξει το τέμπλο του ναού του Αγίου Νικολάου. Από τα Ψαρά με συντροφιά άλλων παιδιών έφυγαν για την Καβάλα, όπου έκλεψαν καρπούζια. Τότε για να ξεφύγει, όπως είπε αργότερα, το ξύλο και την τιμωρία, αρνήθηκε την πίστη του, έγινε μωαμεθανός και περνούσε τον καιρό του με αγαρηνούς. Ο πατέρας του και οι συγγενείς του δεν είχαν μάθει τίποτα από αυτά, είχαν χάσει τα ίχνη του παιδιού.

 

*η εκκλησία του αγίου Γεωργίου του Χιοπολίτου στο Διόνυσο Αττικής

Κάποτε έφτασε ένα καΐκι με καρπούζια στη Χίο από την Καβάλα. Μέσα σ' αυτό είχαν πάρει σαν μούτσο τον Γεώργιο. Κάποιος συγγενής του που βρέθηκε στο λιμάνι τον γνώρισε και έτρεξε κοντά του με χαρά και τον χαιρέτησε, όμως άκουσε κάποιον απ' το πλήρωμα του καϊκιού που τον φώναξε με το τούρκικο όνομα Αχμέτ! Ακούοντας το όνομα αυτό, ξαφνιάστηκε, πάγωσε ο άνθρωπος. Έτρεξε κοντά στο παιδί - θα ήταν τότε περίπου δέκα χρόνων και του λέγει: «Γιώργο, τι ακούω: Γιατί αυτός σε φώναξε Αχμέτ;» Και ο μικρός, μη δίνοντας απάντηση, έτρεξε στο καΐκι. Μέχρι να ειδοποιήσουν τον πατέρα του, το πλοίο σήκωσε πανιά και έφυγε από τη Χίο.


Δεν πέρασε πολύς καιρός και ξανάρθε στη Χίο ο Γεώργιος με χριστιανικά φορέματα. Πήγε στον πατέρα του με δάκρυα. Διηγήθηκε πως τον απείλησαν τότε που έκλεψε καρπούζια στην Καβάλα, πως θα τον κρέμαζαν αν δεν άλλαζε την πίστη του, και τον ονόμασαν Αχμέτ, και παρακαλούσε τον πατέρα του να τον συγχωρέσει και να τον δεχθεί κοντά του σαν χριστιανό.
Η συγκίνηση του πατέρα δεν περιγράφεται. Λίγες μέρες τον κράτησε κοντά του, γιατί ήταν επικίνδυνο να ζήσει ο Γεώργιος ανάμεσα σε γνωστούς χριστιανούς και κυρίως Τούρκους που θα προσπαθούσαν να τον επαναφέρουν στον ισλαμισμό και σε περίπτωση αρνησίς του, θα τον θανάτωναν. Σκέφτηκε ο πατέρας του να τον στείλει σε ξένο τόπο να ζήσει άγνωστος μεταξύ άγνωστων. Σαν ναυτικός που ήταν και γνώριζε τον κάθε τόπο, βρήκε κατάλληλο το Αϊβαλί.


Στο Αϊβαλί τον εμπιστεύθηκε σε κάποιον φίλο του που είχε αγροκτήματα έξω από το Αϊβαλί. Εκεί δουλεύοντας τίμια και αποδοτικά ο Γεώργιος πέρασε πολύ καλά μέχρι που έφτασε στην ηλικία των είκοσι χρόνων. Τότε ξεθάρρεψε και κατέβηκε στην πόλη των Κυδωνιών (Αϊβαλί). Εκεί νοίκιασε ένα δωμάτιο στο σπίτι μιας γερόντισσας, που τον φρόντιζε σαν παιδί της. Όταν πέρασαν χρόνια ήρθε ο πατέρας του και του πρότεινε να τον βάλει σε μοσχοβίτικο καράβι, να γίνει ναυτικός, όμως αυτός δεν δέχτηκε. Ήταν ευχαριστημένος από τη ζωή με τους Αϊβαλιώτες, που τον αγάπησαν. Μόνο στη γερόντισσα νοικοκυρά του είχε φανερώσει το μυστικό, πως είχε κάποτε αρνηθεί την πίστη του Χριστού.


Ήρθε καιρός να φτιάξει οικογένεια. Βρέθηκε και καλή καπέλα που τον ήθελε. Πριν γίνουν οι αρραβώνες, οι συγγενείς της κόρης θεώρησαν καλό να ζητήσουν και τη γνώμη της γερόντισσας. Αυτή είπε τόσο καλά λόγια για το παλικάρι, αλλά με την ειλικρίνεια που μίλησε, φανέρωσε και το μυστικό, ότι στα παιδικά του χρόνια ο Γεώργιος είχε γίνει μωαμεθανός. Όμως ήταν τόσο καλή η συμπεριφορά του Γεωργίου και τόσο καλά τα λόγια της γερόντισσας, που οι συγγενείς της κόρης αποφάσισαν το συνοικέσιο και έγινε ο αρραβώνας. Και όμως άλλη τροπή πήραν τα πράγματα. Ο Γεώργιος είχε δανείσει πριν χρόνια χρήματα στον αδελφό της κοπέλας και τώρα, για την προετοιμασία του γάμου, τα χρειάστηκε και του τα ζήτησε. Αυτός αρνήθηκε να τα δώσει και όχι μόνο αρνήθηκε, αλλά έφτασε στο σημείο να καταγγείλει τον μέλλοντα γαμπρό του στις τουρκικές αρχές για εξωμότη. Φίλοι του Γεωργίου, που έμαθαν την καταγγελία, τον ειδοποίησαν και του συνέστησαν να κρυφτεί, να φύγει, αλλά αυτός παρέμεινε εκεί άφοβος, αποφασισμένος, αν ήταν θέλημα Θεού, και να μαρτυρήσει για την πίστη του.


Σε λίγες μέρες τον συνέλαβαν και τον οδήγησαν στον κριτή του τόπου. «Πως ετόλμησες, του λέγει ο κριτής, να αρνηθείς την πίστη στον Αλάχ! Δεν ξέρεις ότι θα σε κρεμάσω αν ξαναπείς πως είσαι χριστιανός;» Και ο Γεώργιος απάντησε με θάρρος ότι ήταν, είναι, και χριστιανός θα πεθάνει. Βλέποντας τη σταθερότητα του νεαρού χριστιανού ο κριτής άλλαξε ύφος και άρχισε τις υποσχέσεις. Έπειτα με θυμό και οργή ξεστόμισε πάλι απειλές. Όμως όλες τις προτάσεις, υποσχέσεις, απειλές τις απέκρουσε με περιφρόνηση ο άγιος.


Η 8η Νοεμβρίου ήταν η ημέρα που τον έκλεισαν στη φυλακή, όπου έμεινε δεκαεπτά ημέρες υποφέροντας τα πάνδεινα απ' τους αγαρηνούς. Στη φυλακή τον συντρόφεψε ένας καλός χριστιανός, που τον παρηγορούσε και τον εστήριζε στην πίστη. Παράλληλα, ο πιστός λαός του Αϊβαλιού ξεσηκώθηκε σε θρησκευτικό συναγερμό προσευχές. Μέρα και νύχτα όλες αυτές τις ήμερες γινότανε στους ναούς παρακλήσεις και αγρυπνίες για να ενισχύσει η θεία χάρη τον βασανιζόμενο Γεώργιο να μείνει σταθερός στην πίστη του και να αξιωθεί το μαρτυρικό στεφάνι.
Στις 24 Νοεμβρίου βγήκε η απόφαση να θανατωθεί ο άγιος. Αμέσως οι χριστιανοί τον ειδοποίησαν να προετοιμασθεί ψυχικά και του έκαμαν γνωστό ότι μπορούσαν να στείλουν στη φυλακή ιερέα να εξομολογηθεί και να κοινωνήσει των άχραντων μυστηρίων. Μαθαίνοντας αυτά ο άγιος δόξασε τον Θεό και ευχαρίστησε τους καλούς Αϊβαλιώτες, που φρόντισαν να τον ειδοποιήσουν και να στείλουν ιερέα να του φέρει τη θεία κοινωνία. Πραγματικά την ίδια μέρα εξομολογήθηκε και κοινώνησε. Τη νύχτα εκείνη, όπως είπε στον συγκροτούμενο του χριστιανό, ένοιωθε ήρεμος και τόσο ατάραχος και με χαρά περίμενε τον μαρτυρικό θάνατο, για να επανορθώσει το αμάρτημα της αρνησιθρησκείας και να έλθει κοντά στον πρωτομάρτυρα του Γολγοθά Ιησού Χριστό.


Το βράδυ της ίδιας ημέρας, 25 Νοεμβρίου, μαθεύτηκε σ' όλο το Αϊβαλί ότι θα αποκεφάλιζαν τον Άγιο.


Όλοι οι Αϊβαλιώτες έτρεξαν στην Εκκλησία για αγρυπνία. Άλλοι πάλι, είχαν συγκεντρωθεί στην αγορά. Οι Τούρκοι, βλέποντας το πλήθος και για να μη γίνει καμιά ταραχή, θέλησαν να διαλύσουν τη συγκέντρωση. Έβγαλαν δυο ζαπτιέδες (χωροφύλακες) που επετέθηκαν με τα σπαθιά στα πλήθη.


Η αγρυπνία προχωρούσε με κατάνυξη. Την ώρα που οι ιερείς εσκέπτοντο πως να μνημονεύσουν το όνομα του Γεωργίου, δηλαδή σαν ζωντανό χριστιανό ή σαν άγιο μάρτυρα, έφτασε κάποιος τρέχοντας στο ναό, και έφερε την είδηση:
«Ο Άγιος μαρτύρησε».


Ποιος μπορεί να εκφράσει την συγκίνηση των πιστών, τα δάκρυα, τη χαρά, για το νέο άγιο της Εκκλησίας.


Κανείς δεν έκλεισε μάτι αύτη τη νύχτα. Πρωί - πρωί με αγωνία, με λαχτάρα προσπαθούσαν όλοι να μάθουν λεπτομέρειες για το μαρτυρικό θάνατο του αγίου, να τρέξουν στην αγορά, να ιδούν τη μεγάλη πέτρα που πάνω σ' αύτη έσφαξαν τον άγιο, ακόμη με τα αίματα του αγίου, να αγγίξουν πάνω της ένα κομματάκι ύφασμα ή βαμβάκι και να την ασπασθούν.


Και να πως έγινε:
Ο Κριτής διέταξε να τον βγάλουν άπ' τη φυλακή και να τον οδηγήσουν στον τόπο της εκτελέσεως, στην αγορά, στο κεντρικώτερο μέρος, κοντά στο λεγόμενο Μπεζεστένι. Συνώδευαν τον Γεώργιο δυο υπηρέτες του κριτή, ένας αγαρηνός και ένας χριστιανός. Ο χριστιανός για να δώσει περισσότερο θάρρος στον άγιο του λέγει μυστικά, καθώς εβάδιζαν : «Αδελφέ μου, είμαι πρόθυμος να βγάλω τα άρματα μου και να σου τα δώσω. Να τα φορέσεις και να μείνεις στην υπηρεσία του κριτή και να έρθω εγώ στη θέση σου, να μαρτυρήσω για την πίστη μας».
- «Όχι, αδελφέ μου, του άπαντα ο Γεώργιος. Εγώ έφταιξα, εγώ πρόδωσα την πίστη μου, εγώ πρέπει να πληρώσω», και τάχυνε το βήμα του αν και δεμένος πισθάγκωνα και λέγοντας συνεχώς την προσευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με τον αμαρτωλόν».


Στον τόπο της εκτελέσεως ήρθε ο κριτής και άλλοι Τούρκοι άρχοντες. Ο κριτής πρόσταξε τον άγιο να γονατίσει. Και γονάτισε. Έρχεται μπροστά του ο δήμιος, ένας άγριος μισόγυμνος, Χασάν λεγόμενος, από τα μέρη της Προύσσας, που δούλευε στο Σαλαχανά (σφαγείο). Στάθηκε μπροστά στον άγιο απειλητικά, έχοντας στα δόντια του τεράστιο μαχαίρι και στα χέρια του τουφέκι. Οι αγαρηνοί φώναζαν επιτακτικά και απειλητικά στον άγιο να αρνηθεί την πίστη του Χρίστου και εκείνος απαντούσε: «Είμαι χριστιανός και θα πεθάνω χριστιανός». Ο δήμιος πήγε πίσω απ' τον άγιο που ήταν γονατιστός και του έριξε μια τουφεκιά στην πλάτη και άρχισε να βγαίνει αίμα πολύ. Αφήνοντας το τουφέκι, έπιασε το μαχαίρι και λέγει στον άγιο να σκύψει το κεφάλι του. Έδωκε με ορμή το πρώτο χτύπημα και το μαχαίρι σφηνώθηκε στον τράχηλο. Ο δήμιος το έβγαλε με κόπο και έδωκε δεύτερο χτύπημα και τρίτο. Κατόπιν πήρε απ' το ζωνάρι του μικρότερο μαχαίρι και απέκοψε τελείως τον λαιμό. Σήκωσε το κεφάλι του αγίου ψηλά όσο μπορούσε να το ιδούν οι άρχοντες και ο λαός?? χριστιανοί και μωαμεθανοί.



Γράφει ο Αϊβαλιώτης Φώτης Κόντογλου: «Τότε ούλος κείνος ο κόσμος χύθηκε έξω φρενών απάνου στο ζεστό κορμί. Κι άλλος σφούγγιζε το αίμα, άλλος ασπαζότανε τ' άγιο λείψανο ή την πλάκα, άλλος ξέσκιζε ένα κομμάτι απ' το ρούχο του, άλλος δόξαζε το Θεό. Μάταια τα τουρκιά τους χτυπούσανε με τα ραβδιά και τους κλωτσούσανε. Ο αγάς πρόσταξε να τους βαρέσουνε στα καλά, κι οι τούρκοι βάνανε τις φωνές και πέσανε με γυμνά σπαθιά απάνου στους χριστιανούς. Οι κακόμοιροι οι χριστιανοί σκορπίσανε φωνάζοντας «Κύριε ελέησον. Κύριε ελέησον» κι άλλος έχασε το φανάρι του, άλλος το ραβδί του, άλλος τα παπούτσια του, άλλος το καλπάκι του...».

Μαρτύρησε ο άγιος στις 26 Νοεμβρίου 1807.


Το λείψανό του διέταξε ο αγάς να το ρίξουν σ' ένα από τα ξερονήσια της περιοχής, τη Νησοπούλα, όπου το έθαψαν οι χριστιανοί. Μετά από χρόνια έγινε, η ανακομιδή των λειψάνων του και κατατέθηκαν στο ναό του Αγίου Γεωργίου.


Κάθε χρόνο γινόταν μεγάλη πανήγυρις την ημέρα αυτή στο Αϊβαλί μέχρι τη Μικρασιατική καταστροφή (1922). Από τότε σαν πρόσφυγας ο άγιος Γεώργιοςγιορτάζεται από τους Αϊβαλιώτες στη Μυτιλήνη στους δυο προσφυγικούς ναούς του Άγιου Νικολάου, του Αγίου Γεωργίου και στην Κοινότητα των Νέων Κυδωνιών, όπου ο ναός έγινε στο όνομα του Αγίου Γεωργίου του Χιοπολίτου, και συγκαταλέγεται μετά των εν Λέσβω Αγίων. Αργότερα ο ευλαβέστατος ιερομόναχος Θεολόγος Σακαλής μπόρεσε και έφερε από το Αϊβαλί μικρό τεμάχιο λειψάνου του Αγ. Γεωργίου.

Το ασημένιο περικάλυμμα της άγιας κάρας του αγίου πουλήθηκε απ' τους Τούρκους σε κάποιο Γερμανό και αυτός το μεταπούλησε σε χριστιανό, που το δώρησε στο Μουσείο Μπενάκη, όπου και βρίσκεται σήμερα.

ΤΟ ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ
Πληθύς Κυδωνιαίων εν ωδαίς ευφημήσωμεν
ημών τον πολιούχον και της Χίου το καύχημα,
της πίστεως πρόμαχον θερμόν,
Γεώργιον οπλίτην τον στερρόν
επλάκη γαρ γενναίως τω δυσμενή
και τούτον κατηκόντισεν
όθεν εν ουρανοίς στεφηφορών
μάρτυσι συναγάλλεται
και ημίν εξευμενίζεται τον μόνον φιλάνθρωπον

"Αριστεροί" , αεί παίδες εισί... Ως εκ τούτου φορέστε σωσίβια έρχεται θύελλα.

 

Το ταξίδι του πρωθυπουργού στην Αβάνα όπου εκφώνησε  τον επικήδειο του Φιντέλ Κάστρο, την ώρα που η χώρα έχει σχεδόν όλα τα μέτωπα ανοιχτά, έχει δύο χαρακτηριστικά.

Το πρώτο αφορά τη φυσιολογική ανθρώπινη αντίδραση κατά καιρούς μπροστά στις δυσκολίες και τα αδιέξοδα της ζωής να δραπετεύουμε στις φαντασιώσεις της αισθησιοκρατικής εφηβείας μας.  Οι πιο ώριμοι με νοσταλγική προσέγγιση, οι παλιμπαιδίζοντες με αυτό που οι "ψυχοψάχτες" ονομάζουν καθήλωση ή παθολογική προσκόλληση.

Η πολιτική σκοπιμότητα που μπορεί να είχε αυτή η επιλογή, δηλαδή το να αφήσει ο "στρατηγός" την πρώτη γραμμή του μετώπου, κατά τη διάρκεια κρίσιμων αλλεπάλληλων αναμετρήσεων, είναι προσπάθεια να συσπειρώσει την  αριστερή πτέρυγα της παράταξης που φυλλορροεί ως φυλλοβόλο στο τέλος του Φθινοπώρου υπό την πίεση ισχυρών ανέμων.  Ήτοι, να τους "γαργαλήσει" λίγο το θυμικό με τη γενειάδα του αρχετύπου των αντιαποικιακών επαναστάσεων των μέσων του περασμένου αιώνα.

Άλλη μια σκοπιμότητα είναι ενόψει της δύσκολης διαπραγμάτευσης να στείλει ένα μήνυμα στα κονκλάβια της Ευρώπης και της Βορείου Αμερικής πως υπάρχουν και αλλού... πορτοκαλιές που κάνουν πορτοκάλια, όπως είχε κάνει δηλαδή το 2015 όταν επισκέφθηκε τη Ρωσία και μιλούσε για την ύπαρξη και άλλων ασφαλών λιμένων, ικανών να προστατέψουν από τους τυφώνες του νεοφιλελευθερισμού και ιδίως της πραγματικότητας.

Τώρα, τι πορτοκάλια κάνει η Κούβα, η Βενεζουέλα και η χώρα του Μουγκάμπε είναι άλλη ιστορία...

Όπως αντιλαμβάνεστε, με τρόμο ενδεχομένως, πρόκειται για εφηβικές αντιδράσεις και προσεγγίσεις. Όμως η  χώρα αυτή, αν και υπερήλιξ ιστορικά, εμφορείται από έναν εφηβικό τρόπο αντιμετώπισης των πραγμάτων. Ήτοι, χτυπάμε το κεφάλι μας στον τοίχο και φωνάζουμε τους γονείς να τρέξουν για περαιτέρω.

Το ενδιαφέρον της υπόθεσης έχει να κάνει με τις παιδαγωγικές αλλαγές που επιφυλάσσει η αλλαγή παρένθετων κηδεμόνων από τους Ομπάμα, Ολάντ και Μέρκελ στους Τράμπ, Φιγιόν ( ή Λεπέν), Μέρκελ...

Αριστεροί, αεί παίδες εισί... Ως εκ τούτου φορέστε σωσίβια έρχεται θύελλα.

Κωστας Στουπας

 

από  ΤΡΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ

Μήν πτοείσαι από το τί λένε οι άνθρωποι για σένα. Αυτός είναι ο διαβολικός φόβος. Συλλογίσου τί ο Θεός λέγει για σένα, τί οι Άγγελοι και οι Άγιοι λένε για σένα!

Άγιος Ιωάννης της Κρονστάνδης.

 

από ΤΡΕΛΟΓΙΑΝΝΗΣ

Καλαβρύτων: ''Στην Κούβα δολοφονήθηκε η Εθνική μας Ιστορία''

Του Σεβ. Μητροπολίτη Καλαβρύτων κ. Αμβροσίου

---

Με το θάρρος, το οποίον μου δίδει η ιδιότης μου: 

Ως Μητροπολίτης της μαρτυρικής και τόσον ιστορικής Επαρχίας των Καλαβρύτων, όπου διεξήχθη η πρώτη μάχη κατά του Τούρκου κατακτητού και τα Καλάβρυτα ήταν η πρώτη πόλη που ελευθερώθηκε στις 21 Μαρτίου 1821.

Ως Μητροπολίτης της επίσης ιστορικής Επαρχίας της Αιγιαλείας, όπου συνεκλήθη η γνωστή και ιστορική Συνέλευσις της Βοστίτσας (δηλ. του Αιγίου), όπου διεκρίθη ο «μπουρλοτιέρης των ψυχών» Παπαφλέσσας καί όπου προετοιμάσθηκε και αποφασίσθηκε η κήρυξη της Επαναστάσεως των Ελλήνων εναντίον του Τούρκου κατακτητή της Ελλάδος,

Ως εκπρόσωπος της ιστορικής Ιεράς Μονής της Αγίας Λαύρας, όπου ο Παλαιών πατρών Γερμανός εκήρυξε την Επανάσταση του 1821,

Ως εκπρόσωπος της ετέρας Ιεράς Μονής του Μεγάλου Σπηλαίου, όπου οι Μοναχοί, ζωσμένοι τα άρματα, έδωσαν την μεγάλη και τελευταία μάχη κατά του Ιμβραήμ Πασά και τον κατετρόπωσαν, 

Καί ως Έλλην πολίτης, που αγαπάει την ένδοξη Πατρίδα του, 

Καί με τό θάρρος που μου δίδει η προς Υμάς πρώϊμος καί τόσον λανθασμένη προσφώνησή μου κατά την ορκομωσία Σας ως Πρωθυπουργού της Ελλάδος: «Γειά σου λεβέντη Πρωθυπουργέ κ. Τσίπρα»,

Έρχομαι ΣΗΜΕΡΑ νά Σας ελέγξω δημοσίως και ως 'Ελλην Κληρικός καί Πολίτης να διαμαρτυρηθώ και νά διορθώσω ένα εγκληματικό λάθος, το οποίον διεπράξατε εκεί μακρυά στην Κούβα κατά την ομιλία Σας για τον νεκρό πιά Κομμαντάντε Φιντέλ Κάστρο.

Για τον Κομμαντάντε Φιντέλ Κάστρο, ο οποίος - σύν τοις άλλοις - έγινε γνωστός για τήν ανηθικότητά του, αφού ερωτικά «αγκάλιασε» κάποιες εκατοντάδες γυναίκες!!!! 

Καθώς μετέδωσαν τα ΜΜΕ εκεί είπατε τα εξής βλάσφημα λόγια: «Ελευθερία ή θάνατος ήταν το σύνθημα της Ελληνικής Επανάστασης το 1821. Patria o muerte [Πατρίδα ή θάνατος], το σύνθημα της Κουβανικής Επανάστασης το 1959»!!!

Δηλ. εξομειώσατε την Επανάσταση των για 400 τόσα χρόνια σκλάβων προγόνων μας Ελλήνων εναντίον των κατακτητών μας Τούρκων με την Επανάσταση του Κάστρο, που ήταν μια εσωτερική, κομμουνιστική, Επανάσταση μερικών Κουβανών κομμουνιστών με αργηγό τους τον Φιντέλ Κάστρο εναντίον του Προέδρου της Χώρας Μπαρίστα και των Κουβανών συμπατριωτών τους! 

Τα ΜΜΕ Σας κατέκριναν και Σας κατεδίκασαν! 

«Αναζητώντας την αριστερή του νιότη στην Κούβα ο Αλέξης Τσίπρας κατηγορείται πλέον από το σύνολο των κομμάτων και βεβαίως των πολιτών, ότι εγκατέλειψε σε μία κρίσιμη στιγμή τη Χώρα την ώρα που ήταν σε εξέλιξη οι διαπραγματεύσεις....» έγραψε η τοπική μας εφημερίδα «ΗΜΕΡΗΣΙΟΣ» (30.11.2016, σελ. 1η).

«Μας χρέωσε εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ...αλά για να ζήσει το μύθο του στην Κούβα», έγραψε η εφημερίδα «ΜΑΚΕΛΕΙΟ» (30.11.2016, σελ. 11η).

Κύριε Πρωθυπουργέ, 

Μπορείτε να είσθε αριστερός, δεξιός, κεντρώος ή οτιδήποτε άλλο ΑΛΛΑ ΑΡΝΗΤΗΣ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ, ΑΝΘΕΛΛΗΝΑΣ (!!!) ή έστω ΑΝΙΣΤΟΡΗΤΟΣ δεν μπορείτε να είσθε! 

Δεν έχουν καμμιά, απολύτως καμμιά, σχέση μεταξύ τους τα δύο μεγέθη: Το «Ελευθερία ή θάνατος» των Ελλήνων και το «Patria o muerte, δηλ.Πατρίδα ή θάνατος» των Κουβανών! 

ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ νά προσβάλλετε τον Ελληνικό Λαό!

ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ να αλλοιώνετε τήν εθνική μας ιστορία!

ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ να ισοπεδώνετε το μεγαλύτερο εθνικό μας κατόρθωμα! 

ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ να εξισώνετε την προσφορά της Ελληνικής Ορθοδόξου Εκκλησίας με την Επανάσταση του Κομμουνιστού Επαναστάτη Φιντέλ Κάστρο! 

ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ να ισοπεδώνετε τον Παλαιών Πατρών Γερμανό με τον Κομμουνιστή και σφαγέα τόσων και τόσων χιλιάδων Κουβανών συμπατριωτών του!

Η Επανάσταση του 1821 ήταν επανάσταση εναντίον του Τούρκου Κατακτητού! Ήταν εξέγερση των Ελλήνων εναντίον του Τούρκου κατακτητή μας!

Η Επανάσταση στην Κούβα ήταν μια εσωτερική Κομμουνιστική Επανάσταση! Ήταν μιά εξέγερση Κουβανών εναντίον Κουβανών!

Η Επανάσταση του Φιντέλ Κάστρο ήταν ένας εμφύλιος πόλεμος! 

ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ νά παραβλέπετε το γεγονός, ότι οι Αγωνισταί του 1821 απέθαναν πάμπτωχοι, ενώ ο Φιντέλ Κάστρο απέκτησε δισεκατομμύρια Δολλάρια σε προσωπικούς του τραπεζικούς λογαριασμούς! 

ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ.......

ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ....... 

ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ.....

_______Θα μπορούσα να γράψω ολόκληρο βιβλίο, για να αποδείξω το έγκλημά Σας κατά της εθνικής μας ιστορίας! Αλλά δεν χρειάζεται! Ενώπιον του Ελληνικού Λαού Σας καταγγέλλω Υμάς ως ΔΙΑΣΤΡΟΦΕΑ της εθνικής μας ιστορίας καί ως ΕΓΚΗΜΑΤΙΑ κατά της εθνικής μας αυτοσυνειδησίας! 

Καλώ και προσκαλώ την Εκκλησιαστικήν, τήν Μοναστικήν, την Ακαδημαϊκήν, την Πανεπιστημιακήν, εν γένει την Πνευματικήν, την Πολιτικήν και την Στρατιωτικήν Ηγεσίαν της Χώρας, όπως επίσης τους Συλλόγους πατριωτικού χαρακτήρος και όποιον άλλον γνήσιον 'Ελληνα με κάθε νόμιμο μέσο και τρόπο να καταδικάσουν το εθνικό αυτό έγκλημά Σας!

Υ.Γ. Δεν θα διαμαρτυρηθώ, όπως άλλοι πολύ σωστά τό έπραξαν, για το τόσο δαπανηρό, αληθινά πολυδάπανο καί μη αναγκαίο, αυτό ταξίδι του Πρωθυπουργού κ. Τσίπρα στην Κούβα, για το οποίον εδαπανήθησαν χωρίς λόγο κάποιες εκατοντάδες χιλιάδες ΕΥΡΩ και μάλιστα σε μια περίοδο εσχάτης ένδειας του Ελληνικού Λαού.

Αυτή η σπατάλη ενός κομμουνιστή Πρωθυπουργού, που επιθυμούσε νά μεταβεί στην κηδεία ενός μεγάλου Κομμουνιστού Επαναστάτη ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ τίποτε μπροστά στο έγκλημα που συνετελέσθη εκεί κάτω: Εκεί, στην Κούβα, δολοφονήθηκε η Εθνική μας Ιστορία! Εκεί ταπεινώθηκε η Εθνική μας συνείδηση! Εκεί ισοπεδώθηκαν άσχετα μεγέθη! Εκεί μια εθνική Εξέγερση κατά του αλλοεθνούς Κατακτητού μας, των Τούρκων, εξομοιώθηκε με την κομμουνιστική Εξέγερση, δηλ. με ένα εμφύλιο πόλεμο μιάς δυστυχισμένης Χώρας! Αίσχος! Αίσχος! Καί πάλιν Αίσχος!