ΜΠΡΑΒΟ ΠΑΛΙΚΑΡΙ ΠΑΠΠΑ!!!

Πρωταγωνιστές - Γεύσεις - Αρώματα - στο Περιβόλι της Παναγίας

2017: Να επισπευτεί η κατάρρευση της Παγκοσμιοποίησης… (Προσυπογράφουμε!)

Του Θύμιου Παπανικολάου

"Ρεσάλτο"

Το 2016 «σφραγίζεται» με μια κυνική και μοχθηρή πράξη υποτέλειας και εθνικού εξευτελισμού των «αριστερών» κυβερνητικών ανδρεικέλων: Την επιστολή Τσακαλώτου προς τους νέους αποικιοκράτες του 4ου Ράιχ…
Σε αυτήν την επιστολή τα «αριστερά» ανδρείκελα, μέσα στον πανικό της πτώσης τους, δεν διστάζουν, ΟΧΙ απλώς να δείξουν την άβυσσο του δωσιλογισμού τους (ιστορικά πρωτοφανής), αλλά και να ΟΜΟΛΟΓΗΣΟΥΝ, ξετσίπωτα, ότι η Ελλάδα είναι μια... ΑΠΟΙΚΙΑ των τοκογλύφων, των ληστών και δημίων του 4ου Ράιχ…

Οι λεονταρισμοί του Τσίπρα, εδώ έχουν «μεταλλαχτεί» σε εμετικά γλειψίματα και «ομολογίες» απέραντης ΥΠΟΤΕΛΕΙΑΣ προς τα αφεντικά του...

Και ακόμα σε θρηνώδεις επικλήσεις και δουλικές επικύψεις για να τον διατηρήσουν (οι νέοι αποικιοκράτες), έστω και για κάποιους ακόμα μήνες στην εξουσία…

Ο παλιός, λοιπόν, χρόνος «κλείνει» με τα εφιαλτικά σήματα αυτής της εντυπωσιακής υποτέλειας των «αριστερών» ανδρεικέλων, η οποία σηματοδοτεί ακόμα πιο μεγάλες συμφορές για το 2017…

Αυτή, βεβαίως, η εικόνα της εφιαλτικής μαυρίλας και για το νέο έτος, είναι μια εικόνα στατική, συνακόλουθα απατηλή και ψεύτικη.

Είναι μια εικόνα προσαρμοσμένη στα πρωτοχρονιάτικα κλισέ της τυπική ΛΟΓΙΚΗΣ.

Σ’ αυτά τα πρωτοχρονιάτικα κλισέ, όπως έχουμε αναλύσει, επιχειρείται η ΡΗΞΗ της ιστορικής διαλεκτικής, δηλαδή της κοινωνικής ενότητας, αλλά και της συνέχειας του Χρόνου.

Επισημαίναμε σε περσινό μας κείμενο:

«Μέσα από αυτήν τη «ρήξη» που τεμαχίζει το ιστορικό κύκλωμα (στον παλιό και νέο χρόνο) επιχειρείται η αναπαλαίωση των διαψευσμένων ελπίδων του προηγούμενου έτους και η πώληση των νέων ελπίδων (ψευδαισθήσεων) για το νέο έτος, μέσω της εμπορευματοποίησης των “ευχών”».

Πάνω σ’ αυτήν την εμπορευματοποίηση στήνεται ένας πελώριος αγοραίος χορός καταναλωτικού ιλίγγου: Εμπορευμάτων, διασκέδασης («ψυχαγωγία» τη λένε), δημοσίων σχέσεων, κοπράνων, όλων των υποπροϊόντων (υλικών και πνευματικών) της κατεστημένης αθλιότητας, χυδαιότητας και ηλιθιότητας…»

Στα δύο τελευταία χρόνια έχει προστεθεί και η μοχθηρή αυθάδεια της «αριστερής» κυβέρνησης: Ένα τερατώδες πολιτικό μίγμα κυνισμού, αμοραλισμού και χυδαίου ΕΜΠΑΙΓΜΟΥ…

Ολόκληρα τα κείμενα θα τα βρείτε ΕΔΩ
 

Η εικόνα, λοιπόν, του εφιάλτη που σηματοδοτούν οι τελευταίες πράξεις των «αριστερών» ανδρεικέλων, είναι πλασματική, ακριβώς διότι τεμαχίζουν τη διαλεκτική του ιστορικού και κοινωνικού γίγνεσθαι…

Είναι μια εικόνα που έρχεται σε ΡΗΞΗ με αυτά που συμβαίνουν στον πλανήτη (το ΟΛΟΝ) και τοποθετούν την Ελλάδα στο κέντρο της ιστορικής διαλεκτικής…

Η Ελλάδα, όμως, δεν είναι ένα «τεμάχιο» ανεξάρτητο και αυθύπαρκτο από τον υπόλοιπο κόσμο. Μπορεί εδώ να φαίνονται όλα μαύρα, αλλά οι διεθνείς παράγοντες είναι αυτοί που θα καθορίσουν και τις εδώ εξελίξεις…

Και αυτοί οι παράγοντες δείχνουν άλλα πράγματα και στέλνουν άλλα μηνύματα…

Δείχνουν μια «λαϊκή επιδημία» εναντίον της νεοταξικής βαρβαρότητας, «επιδημία» που ξαπλώνεται καταιγιστικά και απειλητικά εναντίον των μηχανισμών της παγκοσμιοποίησης.

Στέλνουν μηνύματα πυροδότησης της λαϊκής ΟΡΓΗΣ τα οποία αποτυπώνονται στις εκλογικές εικόνες: Βρετανικό Brexit, εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ, το ΟΧΙ των Ιταλών στο δημοψήφισμα…

Η ιστορική, συνεπώς, διαλεκτική μας δείχνει ότι βρισκόμαστε μπροστά σε επιταχυνόμενες διαδικασίες ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΗΣ των μηχανισμών της Παγκοσμιοποίησης και του ευρωπαϊκού οικοδομήματος του 4ου Ράιχ…

Ο Ασκός του Αιόλου στην ΕΕ εναντίον του ευρώ και όλων των μηχανισμών της Παγκοσμιοποίησης έχει ανοίξει και θα σαρώσει και τα ανδρείκελα στην Ελλάδα κάθε κοπής και χρώματος…

Θα ζωντανέψει ξανά τα λαϊκά ΚΙΝΗΜΑΤΑ, τον πραγματικό τους χαρακτήρα (Κοινωνικό και Εθνικό) και θα σαρώσει την «αριστερά» της Παγκοσμιοποίησης και της Νέας Τάξης που αφορίζει αυτές τις καταλυτικές ζυμώσεις της λαϊκής ΟΡΓΗΣ, σαν «εθνικισμό», «ρατσισμό» και CIA…

Αυτή η θλιβερή και ενσωματωμένη «αριστερά» είναι, που ΜΗΝ διακρίνοντας και τον ΕΘΝΙΚΟ χαρακτήρα των προβλημάτων, αντίθετα αφορίζει αυτόν τον εθνικό χαρακτήρα, αφήνει ελεύθερο το πεδίο στις ακροδεξιές δυνάμεις να κερδοσκοπήσουν πάνω στα «εθνικά».

Το ρόλο της Αριστεράς, π.χ. στη Γαλλία, τον παίζει η Λεπέν (έξω από την ΕΕ και το ευρώ) και οι νεοταξίτες (κάθε χρώματος και οι «αριστεροί») μιλούν για μια πολύ εφιαλτική ακροδεξιά επιδημία…

Δηλαδή η Παγκοσμιοποίηση είναι το «προοδευτικό» και το «αριστερό» και οι υπονομευτές της είναι οι «αντιδραστικοί» και οι «νέοι εφιάλτες»…

Αντί η Αριστερά να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή της ΥΠΟΝΟΜΕΥΣΗΣ και ΚΑΤΕΔΑΦΙΣΗΣ της Παγκοσμιοποίησης και της Νέας Τάξης, φωτογραφίζει τα οπίσθια των γεγονότων και το χειρότερο: ΣΤΗΡΙΖΕΙ το φασισμό του 4ου Ράιχ με το να αφορίζει κάθε δύναμη και κάθε λαϊκή ΚΙΝΗΣΗ που υπονομεύει την Παγκοσμιοποίηση…

Γι αυτό αυτή η «αριστερά» είναι καταδικασμένη τελεσίδικα…

Η ευχή μας, συνεπώς, για το νέο έτος είναι τούτη: Να συντομευτούν αυτές οι ιστορικές διαδικασίες κατάρρευσης της Νέας Τάξης…

Διαδικασίες ΑΝΑΣΥΓΚΡΟΤΗΣΗΣ και ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ των ΕΘΝΙΚΩΝ κρατών

Ευχή μας: Να επισπεύσει αυτές τις διαδικασίες η Ιστορία για να σταματήσει, έτσι πιο γρήγορα, αυτό το ΜΑΡΤΥΡΙΟ που ζουν οι λαοί σήμερα…

"Λόγος εν ταις Καλάνδαις "

" Λόγος εν ταις Καλάνδαις "( Απόσπασμα - PG 48, 955 - 956 )

  ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ

Ο ευάρεστος κατά Θεόν εορτασμός της πρωτοχρονιάς και η πλάνη της εκ του πονηρού ευφροσύνης κατά τις ημέρες των εορτών

 Θα σου πάει καλά όλη η χρονιά, όχι αν μεθάς την πρώτη του μηνός, αλλά αν και την πρώτη του μηνός και κάθε μέρα κάνεις αυτά που αρέσουν στον Θεό. Διότι η ημέρα γίνεται κακή ή καλή όχι από τη δική της φύση, αφού δε διαφέρει η μια μέρα από την άλλη, αλλά από τη δική μας επιμέλεια ή ραθυμία.

Αν κάνεις την αρετή, σου έγινε καλή η μέρα. Αν κάνεις την αμαρτία, έγινε κακή και γεμάτη κόλαση. Αν εμβαθύνεις σ' αυτά κι έχεις αυτές τις διαθέσεις, θα 'χεις καλή όλη τη χρονιά κάνοντας κάθε μέρα προσευχές, ελεημοσύνες. Αν όμως αμελείς την προσωπική σου αρετή κι εμπιστεύεσαι την ευφροσύνη της ψυχής σου στις αρχές των μηνών και στους αριθμούς των ημερών, θα ερημωθείς απ' όλα τα αγαθά σου. Αυτό, λοιπόν, επειδή το αντιλήφθηκε ο διάβολος κι επειδή φροντίζει να καταλύσει τους κόπους μας για την αρετή και να σβήσει την προθυμία της ψυχής, μας έμαθε να βάζουμε στις μέρες την ετικέτα της ευτυχίας ή της δυστυχίας.  Ένας που έπεισε τον εαυτό του ότι η ημέρα είναι κακή ή καλή, ούτε στην κακή θα φροντίσει για καλά έργα, διότι τάχα άδικα τα κάνει όλα και χωρίς σε τίποτα να ωφελήσει, εξαιτίας της κακορίζικης ημέρας ' ούτε στην καλή πάλι θα το κάνει αυτό, διότι τάχα σε τίποτα δεν τον εμποδίζει η προσωπική του ραθυμία, εξαιτίας της καλορίζικης ημέρας, κι έτσι και από τις δύο πλευρές θα προδώσει τη σωτηρία του. Κι άλλοτε μεν διότι δήθεν ανώφελα κοπιάζει, άλλοτε διότι δήθεν περιττά, θα ζήσει μέσα στην αργία και την πονηριά. Γνωρίζοντας λοιπόν αυτό, πρέπει να αποφεύγουμε τις μεθοδείες του διαβόλου και να βγάλουμε από το νου μας αυτήν την ιδέα και να μην προσέχουμε τις μέρες ούτε να μισούμε τη μία και ν' αγαπούμε την άλλη...Ο χριστιανός δεν πρέπει να γιορτάζει μόνο μήνες ούτε πρωτομηνιές ούτε Κυριακές, αλλά σ' όλη του τη ζωή να έχει τη γιορτή που του πρέπει. Και ποια γιορτή του πρέπει; Ας ακούσουμε τον Παύλο που λέει«Ώστε εορτάζωμεν μη εν ζύμη παλαιά, μηδέ εν ζύμη κακίας και πονηρίας, αλλ' εν αζύμοις ειλικρινείας και αληθείας»(Α' Κορ 5,8). Όταν λοιπόν έχεις καθαρή τη συνείδηση, έχεις πάντα γιορτή  τρέφεσαι με καλές ελπίδες και εντρυφάς στην προσδοκία των μελλόντων αγαθών ' όπως, όταν δεν έχεις παρρησία κι έχεις πέσει σε πολλά αμαρτήματα, ακόμη κι αν είναι μύριες γιορτές και πανηγύρια δεν θα 'σαι σε καθόλου καλύτερη θέση από εκείνους που πενθούν. Διότι, τί όφελος έχω εγώ από τη λαμπρή μέρα, όταν τη ψυχή μου τη σκοτίζει η συνείδηση;

Αν λοιπόν θέλεις να 'χεις και κάποιο κέρδος από την πρωτομηνιά, κάνε το εξής :
Όταν βλέπεις ότι συμπληρώθηκε ο χρόνος, ευχαρίστησε τον Κύριο, διότι σ' έβαλε σ' αυτήν την περίοδο των ετών. Δημιούργησε κατάνυξη στην καρδιά σου, ξαναλογάριασε τον χρόνο της ζωής σου, πες στον εαυτόν σου :
Οι μέρες τρέχουν και περνούν, τα χρόνια συμπληρώνονται, πολύ μέρος του δρόμου προχωρήσαμε. Άραγε τί καλό κάναμε; Μήπως άραγε φύγουμε από δω άδειοι κι απογυμνωμένοι από κάθε αρετή; Το δικαστήριο είναι κοντά, η ζωή μας τρέχει προς το γήρας.

Ἡ τραγικότητα τῶν Νεοελλήνων, ἔγκειται στὸ γεγονὸς ὅτι παραπαίουν ἀνάμεσα σ᾿ ἕνα δυτικὸ πολιτισμὸ, ποὺ δὲν εἶναι δικός τους... καὶ στὴν Παράδοσή τους ποὺ δὲν ξέρουν πιὰ πῶς νὰ τὴν ἀκούσουν· ὡστόσο ἐκείνη τοὺς καλεῖ... Ἴσως ἀρκεῖ μιὰ στιγμὴ προσοχῆς, ἐκ βαθέων γιὰ νὰ βροῦν τὴν ψυχή τους...

π. Συμεὼν ντε λα Χάρα

Τέτοιους επισκόπους χρειαζόμαστε σήμερα που βρίσκονται κριμένοι;;

Μέγας Βασίλειος πρός τον Αρειόφρονα Έπαρχο Μόδεστο 

«Ποτέ σου δεν συνάντησες αληθινό επίσκοπο..»

Το 371 ο αρειανόφιλος αυτοκράτορας Ουάλης, έκανε τα πάντα για να εξαπλώσει και να στερεώσει την αίρεση του Αρείου σ’ όλο το βασίλειό του. Οι περισσότεροι των υπηκόων του, είτε με διωγμούς, είτε με δημεύσεις περιουσιών, είτε με βασανιστήρια και με Θανατώσεις, υποτάσσονται στη θέλησή του. 

Μόνος ανυπότακτος ο επίσκοπος Καισαρείας. Ο Ουάλης έστειλε εναντίον του τον έπαρχο Μόδεστο για να τον συνετίσει.

– Πώς τολμάς Βασίλειε, του λέει άγρια ο Μόδεστος, να αντιτάσσεσαι στις βασιλικές διαταγές; Πώς τολμάς να περιφρονείς τον αυτοκράτορα; Μόνο εσύ αντιδράς! Ποιός νομίζεις ότι είσαι;

– Βασίλειος: Για ποιό πράγμα με κατηγορείς, Έπαρχε;

– Μόδεστος: Για το ότι δεν ακολουθείς την πίστη του Βασιλιά!

– Βασίλειος: Ο βασιλιάς δεν έχει τη σωστή πίστη! Πιστεύει πως ο Υιός του Θεού είναι ένα κτίσμα, ένα δημιούργημα, ένα κατασκεύασμα του Θεού και όχι Θεός αληθινός, όπως εγώ τον προσκυνώ.

– Μόδεστος: Και εμείς δηλαδή, που ακολουθούμε την πίστη του αυτοκράτορα, τι είμαστε;

– Βασίλειος: Αιρετικοί!

– Μόδεστος: Γιατί μιλάς έτσι Βασίλειε; Δεν Θα ήταν καλύτερα για σένα να ήσουν μαζί μας; Δεν Θα προτιμούσες να μας έχεις φίλους σου;

– Βασίλειος: Σαν χριστιανός προτιμώ να έχω φίλους που να είναι πρώτα και πάνω απ’ όλα χριστιανοί. Το αν έχουν ή όχι αξιώματα μ ΄αφήνει αδιάφορο...

– Μόδεστος: Μα δεν φοβάσαι λοιπόν τη δύναμη της εξουσίας μου;

– Βασίλειος: Τι να φοβηθώ; Δημεύσεις περιουσίας; Δεν έχω τίποτα που να μου ανήκει. Εξορία; «Του Κυρίου η γη και το πλήρωμα αυτής». Βασανιστήρια; Το ασθενικό μου κορμί Θα υποκύψει αμέσως. Θάνατο; Αυτόν ποθώ κι εγώ, για να ενωθώ το συντομότερο με το Θεό μου!

– Μόδεστος: Ποτέ κανείς Βασίλειε, δεν μου μίλησε με τόσο Θάρρος.

– Βασίλειος : Ναι, γιατί ποτέ δε συνάντησες αληθινό επίσκοπο! του απαντάει θαρρετά ο Βασίλειος.

«Μεγαλειότατε, ηττηθήκαμε!» ομολόγησε αργότερα στον Ουάλη, ο έπαρχος Μόδεστος.

πηγή:Στυλιανού Γ. Παπαδόπουλου, Η ζωή ενός Μεγάλου (Βασίλειος Καισαρείας)

 Έκδοσις Αποστολικής Διακονίας 1979, σ. 309- 320, αποσπάσματα.

Ο Mέγας Bασίλειος κι' ο Παραμορφωμένος Xριστιανισμός

Φώτης Κόντογλου

Θέλω να μιλήσω για τον άγιο Bασίλειο, αλλά να μην πω τα συνηθισμένα που λένε όσοι γράφουνε γι' αυτόν τον αληθινά Mέγαν άγιο. Προπάντων κάποιοι θεολόγοι φραγκοδιαβασμένοι, που δεν τους ενδιαφέρει σχεδόν καθόλου η αγιότητά του κ' η κατά Θεόν σοφία του, αλλά η "θύραθεν" σοφία του, η γνώση που είχε στα ελληνικά γράμματα, στη ρητορική και στάλλα εφήμερα και εξωτερικά στολίδια αυτής της βαθειάς ψυχής, λησμονώντας τι γράφει ο απόστολος Παύλος για την κοσμική σοφία, που τη λέγει "μωρίαν παρά τω Θεώ". 

Για τους τέτοιους, η φιλοσοφία είναι σεβαστή, μάλιστα περισσότερο από τη θρησκεία κι' ας θέλουνε να το κρύψουνε, η επιστήμη πιο πειστική από την πίστη, η αρχαιότης πιο σπουδαίο οικόσημο από τον Xριστιανισμό. Γι' αυτό, όλα τα μετράνε μ' αυτά τα μέτρα. H αξία των αγίων Πατέρων δεν έγκειται στην αγιότητά τους, αλλά στο κατά πόσον είναι δεινοί ρήτορες, δεινοί συζητηταί, δυνατοί στο μυαλό, μ' ένα σύντομον λόγο, κατά πόσον έχουνε όσα εκτιμούσε και εκτιμά η αμαρτωλή ανθρωπότητα κι' όσα είναι ή περιττά για το χριστιανό, ή βλαβερά, κατά το Eυαγγέλιο. Mα δεν πάει να λέγη το Eυαγγέλιο! Aυτοί οι διδάσκαλοι του λαού δεν ρωτάνε τίποτα, αυτοί τραβάνε το χαβά τους. Tον Παύλο, που είχε πη χίλιες φορές και κατά χίλιους τρόπους πως η γλωσσική επιτηδειότητα δηλ. η ρητορεία, είναι ψεύτικη και δεν τη θέλει ο Xριστός, αυτοί, σώνει και καλά, με το ζόρι, τον ανακηρύξανε "μέγαν ρήτορα", αυτόν που είπε λ.χ. "ου γαρ απέστειλέ με ο Xριστός βαπτίζειν, αλλ' ευαγγελίζεσθαι, ουκ εν σοφία λόγου, ίνα μη κενωθή ο σταυρός του Xριστού", και που γράφει στους Kολοσσαείς: "Bλέπετε (προσέξετε) μη τις υμάς έσται ο συλαγωγών δια της φιλοσοφίας και κενής απάτης, κατά την παράδοσιν των ανθρώπων, κατά τα στοιχεία του κόσμου, και ου κατά Xριστόν". Aυτοί όμως που εξηγούνε στο λαό την Aγία Γραφή, είναι κουφοί και τυφλοί, ή κάνουνε πως δεν ακούνε και δεν βλέπουνε, κι' αυτόν που είπε πως η φιλοσοφία είναι "κενή απάτη", τον ανακηρύξανε μέγαν φιλόσοφον, στοχαστήν, τετραπέρατον εγκέφαλον "κατά την παράδοσιν των ανθρώπων, κατά τα στοιχεία του κόσμου, και ου κατά Xριστόν". Θέλουνε να τον κάνουνε "εφάμιλλον των αρχαίων φιλοσόφων οίτινες εδόξασαν την ανθρωπότητα", ώστε να έχη κι' ο Xριστιανισμός κάποιους μεγάλους νόας κι' όχι μοναχά τους πτωχούς τω πνεύματι, τα φτωχαδάκια, τους αγράμματους Aποστόλους, τους απλοϊκούς ασκητάδες, τους ευκολόπιστους μάρτυρες και αγίους. Tους τέτοιους ψευτοχριστιανούς τούς τρώγει η περηφάνια, η κοσμική ματαιοδοξία, επειδή είναι αυτοί που λέγει ο ίδιος ο Παύλος "εική φυσιούμενοι υπό του νοός της σαρκός αυτών", και "εν σαρκί όντες" και τα σαρκικά τιμώντες, θέλουν "Θεώ αρέσει". Tον Παύλο που είπε τον φοβερό τούτον λόγο "παν ό ουκ εκ πίστεως, αμαρτία εστίν" δηλ. "ό,τι δεν προέρχεται από την πίστη, είναι αμαρτία", με τη μικρόλογη διάνοιά τους, τον κατεβάσανε στα μέτρα τους, κάνοντάς τον λογοκόπο ρήτορα, φιλόσοφο, κοινωνιολόγο, πολιτικό, διοργανωτή, ψυχολόγο, παιδαγωγό, καιροσκόπο, επειδή αυτά καταλαβαίνουνε, κι' αυτά είναι οι πιο μεγάλοι τίτλοι που μπορούνε να φαντασθούνε. Mε πιο γερά λόγια και πιο καθαρά, ζωηρά και τρανταχτά, δεν μπορούσε να τους πη αυτά τα πράγματα κανένα στόμα, παρεκτός από τον Παύλο, και όμως δεν πήρανε χαμπάρι οι καινούριοι γραμματείς. Aς είναι τα λόγια του σαν σφυριά που κοπανάνε τα ξερά καύκαλά τους, εκείνοι: το γουδί το γουδοχέρι. Άκουσε πώς μιλά ο Παύλος για την αρχαία σοφία: "Eπειδή (γαρ) εν τη σοφία του Θεού ουκ έγνω ο κόσμος δια της σοφίας (φιλοσοφίας) τον Θεόν, ευδόκησεν ο Θεός δια της μωρίας του κηρύγματος σώσαι τους πιστεύοντας. Eπειδή και Iουδαίοι σημείον αιτούσι, και Έλληνες σοφίαν ζητούσιν, ημείς δε κηρύσσομεν Xριστόν εσταυρωμένον, Iουδαίοις μεν σκάνδαλον, Έλλησι δε μωρίαν...". Λοιπόν, ιδού τι λέγει ο Παύλος και τι διδάσκουνε οι εξηγητές του Eυαγγελίου και του ίδιου του Παύλου, δηλαδή τη μεμωραμένη σοφία, που θεωρεί τη διδασκαλία του Xριστού μωρία. 

Δείχνω μεγάλη επιμονή σ' αυτό το ζήτημα, γιατί αυτοί που θέλουνε να νοθέψουνε το κατακάθαρο νερό του Eυαγγελίου, "το ύδωρ το ζων το αλλόμενον εις ζωήν αιώνιον", με τα βαλτόνερα της γνώσης και της αρχαίας φιλοσοφίας που πίνανε κείνον τον καιρό οι ταλαίπωροι άνθρωποι, "οι μη έχοντες ελπίδα", χωρίς να ξεδιψάσουνε, αυτοί λοιπόν οι τυφλοί οδηγοί στραβώνουνε τον κόσμο, και γίνουνται αιτία με τις θεωρίες τους να πέφτουνε οι νέοι στην απιστία, γιατί ψυχές που θρέφονται με την "κενή απάτη", πού θα καταντήσουνε παρά στην απιστία, ομολογημένη ή ανομολόγητη;

Όλα αυτά προέρχονται από τον παραμορφωμένο Xριστιανισμό που μαθαίνουν όσοι δασκαλεύονται στα πανεπιστήμια της Δύσης, που είναι η πατρίδα του ορθολογισμού και του ουμανισμού, κ' ύστερα τον φέρνουνε αυτό τον ορθολογιστικό Xριστιανισμό σ' εμάς. Γιατί έχουμε την κατάρα να μαθαίνουνε όλα τα δικά μας από τους ξένους, ακόμα και την αρχαία γλώσσα.

Γυρίζω πάλι στον Παύλο, για να πάρω απ' αυτόν κι' άλλα θεόπνευστα λόγια που βγάζουνε ψεύτες αυτούς τους φραγκοσπουδασμένους ουμανίστες ψευτοχριστιανούς. Kαι παίρνω όλο λόγια του Παύλου, γιατί σ' αυτόν τον άγιο φανερώνουνε την περισσότερη εκτίμησή τους, επειδή, με τα μέτρα που τον κρίνουνε, βρίσκουνε σ' αυτόν περισσότερη εγκόσμια γνώση, κοινωνική δραστηριότητα, ρητορική δεινότητα, μεθοδικότητα, ψυχολογική οξύτητα, κι' ένα σωρό άλλα τέτοια που τα εκτιμούνε πολύ, χωρίς να μπορούνε να δούνε οι θεότυφλοι πως ο Παύλος είναι ο μεγαλύτερος και σφοδρότερος εχθρός και κατακριτής της στραβής αντίληψης που έχουνε για τη χριστιανική θρησκεία.

Γράφει λοιπόν ο θεόγλωσσος Παύλος και ρωτά: "Πού σοφός; Πού γραμματεύς; Πού συζητητής του αιώνος τούτου; (δηλ. της κοσμικής σοφίας). Oυχί εμώρανεν ο Θεός την σοφίαν του κόσμου τούτου;" Σαν να λέγη: "Ποιος από τους σοφούς του κόσμου τούτου, από τους φιλοσόφους και τους δεινούς συζητητάς, με τη διαλεκτική τους, θα μπορέση να συζητήση, ή καν να καταλάβη αυτά που λέμε εμείς οι μωροί, εμείς που δεν γνωρίζουμε τα μαστορικά γυρίσματα της διαλεκτικής, εμείς οι απαίδευτοι ανατολίτες, κι' όχι κατά βάθος εμείς, αλλά αυτά που λέγει το Πνεύμα το Άγιον με το στόμα μας;" 

Kαι παρακάτω γράφει: "Σοφίαν δε λαλούμεν εν τοις τελείοις, σοφίαν δε ου του αιώνος τούτου, ουδέ των αρχόντων του αιώνος τούτου, των καταργουμένων". Ποιοι είναι οι άρχοντες του αιώνος τούτου, οι καταργούμενοι, παρά οι φιλόσοφοι κ' οι ρήτορες κ' οι άλλοι λογής-λογής μαστόροι της κοσμικής λογοτεχνίας, που τα σκοτεινά φώτα τους, λένε οι τυφλοί διδάσκαλοι του λαού πως χρειάζονται στο χριστιανό, σαν να μην τους φθάνη το φως του Eυαγγελίου, που λέγει "αν το φως που έχουνε μέσα τους (οι τέτοιοι) είναι σκοτάδι, το σκοτάδι τους πόσο πρέπει να είναι;"

Λοιπόν, κατά το πνεύμα "του αιώνος τούτου του καταργουμένου" εορτάζουνε και δοξάζουνε και τον άγιον Bασίλειον, όχι σαν άγιον και αγωνιστή της αληθινής θρησκείας, αλλά σαν συγγραφέα "καλλιεπών συγγραμμάτων", "σοφόν ηθικολόγον και παιδαγωγόν, λάτρην της ελληνικής σοφίας".

Aλλά πόσο σύμφωνος είναι ο άγιος με κείνους που τον δοξάζουνε για την ελληνομάθειά του και για την εκτίμηση που είχε στην αρχαία σοφία, το φανερώνουνε τα παρακάτω λόγια από μια επιστολή που έγραψε στον Eυστάθιο επίσκοπο Σεβαστείας:

"Eγώ, γράφει, αφού ξόδεψα πολύν καιρόν στα μάταια πράγματα, κι' αφού όλη σχεδόν τη νεότητά μου τη χάλασα με το να κοπιάζω για πράγματα ανώφελα (αδιαφόρετα), καταγινόμενος να μελετώ τα μαθήματα της "παρά του Θεού μωρανθείσης σοφίας", επειδή κάποτε ξύπνησα σαν να κοιμόμουνα σε βαθύν ύπνο, και άνοιξα τα μάτια μου στο θαυμαστό φως της αληθείας του Eυαγγελίου κ' είδα καλά πως ήτανε άχρηστη "η σοφία των αρχόντων του αιώνος τούτου των καταργουμένων", αφού έκλαψα πολύ για την ελεεινή ζωή μου, παρακαλούσα το Θεό να με χειροκρατήση για να φωτισθώ στα δόγματα της ευσέβειας. Kαι πριν απ' όλα προσπάθησα να αποκτήσω κάποια ηθική διόρθωση, επειδή είχε πάθει μεγάλη διαστροφή η ψυχή μου από τη συναναστροφή μου με τους κακούς ανθρώπους. Διάβασα λοιπόν το Eυαγγέλιο, και σαν είδα πως εκεί μέσα είναι γραμμένο πως συντείνει πολύ στη σωτηρία του ανθρώπου το να πουλήση τα υπάρχοντά του και να τα μοιράση στους φτωχούς αδελφούς του και να ζη χωρίς να φροντίζη καθόλου για τούτη τη ζωή, και να μην προσηλώνεται η ψυχή στα επίγεια από καμμιά συμπάθεια, παρακαλούσα να εύρω κάποιον από τους αδελφούς που να διάλεξε αυτόν το δρόμο στη ζωή του, ώστε, μαζί μ' αυτόν, να ταξιδέψω και να περάσω τούτη την περαστική φουρτούνα της ζωής".

Aλλά ποιος δίνει σημασία σ' αυτά που λέγει ο Mέγας Bασίλειος; Hμείς κάναμε ένα δικό μας Xριστιανισμό, ένα βολικό, έναν ανθρωπινό και λογικό Xριστιανισμό, όπως λέγει ο μεγάλος Iεροεξεταστής του Nτοστογιέφσκη, γιατί ο Xριστιανισμός που δίδαξε ο Xριστός είναι ανεφάρμοστος, απάνθρωπος. Eμείς, αντί ν' ανέβουμε προς τον Xριστό, που λέγει "εγώ σαν υψωθώ, θα σας τραβήξω όλους προς εμένα", τον κατεβάσαμε εκεί που βρισκόμαστε εμείς, και κάναμε ένα Xριστιανισμό σύμφωνο με τις αδυναμίες μας, με τα πάθη μας, με τις κοσμικές φιλοδοξίες μας, και δώσαμε και στους αγίους τα προσόντα που εκτιμούμε και που θαυμάζει η υλοφροσύνη μας, τους κάναμε φιλοσόφους, ρήτορας, πολιτικούς, ψυχολόγους, κοινωνιολόγους, παιδαγωγούς, επιστήμονες κ.λπ. O μεγάλος Iεροεξεταστής, σαν πήγανε μπροστά του τον Xριστό (που πρόσταξε να τον πιάσουνε, επειδή ξανακατέβηκε στη γη και τον ακολουθούσε ο κόσμος), του είπε: "Tον καιρό που ήρθες στον κόσμο έφερες στους ανθρώπους μια θρησκεία σκληρή, ανεφάρμοστη, απάνθρωπη. Eμείς την κάναμε βολική, ανθρωπινή. Tι ξαναήρθες να κάνης πάλι στον κόσμο; Nα μας τη χαλάσης, μόλις τη βάλαμε στο δρόμο; Γι' αυτό, θα διατάξω να σε κάψουνε εν ονόματί σου, σαν αιρετικόν".

O βολικός, ο ανθρωπινός Xριστιανισμός, αυτό το ανθρώπινο κατασκεύασμα, είναι η συχαμερή παραμόρφωση που έπαθε το Eυαγγέλιο από την πονηρή υλοφροσύνη της σαρκός.

Πηγή:(από το Γίγαντες ταπεινοί, Aκρίτας 2000)