Η ΠΕΘ καταγγέλλει την Κυβέρνηση για χριστιανοφοβία - ορθοδοξοφοβία

Αθήνα, 2 Ιουνίου 2017

Αριθμ. Πρωτ.  64

Δελτίο τύπου της Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων (ΠΕΘ)

Η ΠΕΘ

Επιμένει :

• στην κατάργηση του παρόντος Προγράμματος και στη σύνταξη ενός νέου.

Καταγγέλλει :

• Τα ψέματα του Υπουργού Παιδείας και τον εμπαιγμό της Εκκλησίας της Ελλάδος
• Τις αντιδημοκρατικές και αντισυνταγματικές πρωτοβουλίες της έκδοσης «φακέλων του μαθητή» για το μάθημα των Θρησκευτικών
• Την Κυβέρνηση για χριστιανοφοβία -  ορθοδοξοφοβία

Προτείνει και ζητά :

• Την εκτύπωση και διανομή των ήδη υπαρχόντων βιβλίων των Θρησκευτικών μέχρι να γραφούν, με τη συναίνεση όλων των ενδιαφερόμενων πλευρών, νέα βιβλία

Η ΠΕΘ καταγγέλλει την αντισυνταγματική απόφασή του Υπουργού Παιδείας κ.κ. Γαβρόγλου 89720/Δ1/ 29-5-2017, σύμφωνα με την οποία ενέκρινε “την εκτύπωση και διανομή του διδακτικού υλικού «Φάκελοι μαθήματος Θρησκευτικών» για τις τάξεις Γ΄, Δ΄, Ε΄ και ΣΤ΄ Δημοτικού, για την κάλυψη των διδακτικών αναγκών του σχολικού έτους 2017-2018”. Η πράξη αυτή του Υπουργού είναι αντισυνταγματική, γιατί δεν περίμενε, όπως όφειλε να πράξει, τη σχετική απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας. Η απόφασή του, επίσης, είναι αντιδημοκρατική, γιατί προκλητικά αγνόησε τον Ορθόδοξο ελληνικό λαό και την Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων (ΠΕΘ), η οποία εκπροσωπεί τη συντριπτική πλειοψηφία των Θεολόγων. Με τη συνεργασία ολιγάριθμων Θεολόγων, που ενεργούν σύμφωνα με τις ατομικές τους πεποιθήσεις, έσπευσε να «νομιμοποιήσει» και να δημιουργήσει «τελεσμένο καθεστώς» για τα νέα Προγράμματα Σπουδών, που έχουν συγκρητιστικό χαρακτήρα και καταστρατηγούν συνταγματικά δικαιώματα των ελλήνων ορθοδόξων μαθητών – πολιτών εφόσον επιβάλλονται, ρατσιστικά, μόνο σε αυτούς και όχι στους αλλόθρησκους μαθητές, διαπράττοντας έτσι και το συνταγματικό αδίκημα της ανισονομίας. Τα Προγράμματα αυτά αλλοιώνουν και καταργούν τον ορθόδοξο χαρακτήρα του μαθήματος των Θρησκευτικών, αναμειγνύοντας, με ιδιότυπο τρόπο, την Ορθόδοξη χριστιανική διδασκαλία με διδασκαλίες θρησκειών, στοχεύοντας στη διάδοση της ατομικής θρησκείας, που θα είναι προϊόν συγκρητισμού και σύγχυσης, μέσω του καλλιεργούμενου σχετικισμού, που προκύπτει από το όλο αυτό το πολυθρησκειακό συνονθύλευμα.

Η απόφαση αυτή έρχεται σε ευθεία αντίθεση με το Σύνταγμα (άρθρο 3 & 1, άρθρο 13 & 1,2,  άρθρο 16 & 2), με τη Διεθνή Σύμβαση της Ρώμης της 4ης Νοεμβρίου 1950 "περί προασπίσεως των δικαιωμάτων του ανθρώπου και των θεμελιωδών ελευθεριών" (ειδικότερα με το άρθρο 2 του 1ου Προσθέτου Πρωτόκολλου αυτής), με τη διάταξη της πργ.1 του άρθρου 1 του ν. 1566/1985 [ΦΕΚ Α  167] και με μια σειρά ακυρωτικών δικαστικών αποφάσεων (όπως ΣτΕ 3356/95, ΣτΕ 2176/1998, ΔΕΦ Χαν. 115/2012)1. Αντί να εφαρμόσει, ο Υπουργός, όπως έχει υποχρέωση, τα προβλεπόμενα εκ του νόμου και να εκδώσει βιβλία για το μάθημα των Θρησκευτικών, με γνώμονα την ως άνω εκ του Συντάγματος επιβαλλόμενη επιταγή και τον εκτελεστικό αυτού ν. 1566/1985 (ΔΕΦ Χαν. 115/2012, σελ. 23), ενέκρινε την εκτύπωση και διανομή στους μαθητές/τριες διδακτικού υλικού (φάκελος του μαθητή), σύμφωνα με τα συγκρητιστικά Προγράμματα Σπουδών, αντί των συνταγματικά και δικαστικά κατοχυρωμένων με Ορθόδοξο προσανατολισμό βιβλίων.

Η απόφαση αυτή έρχεται, επίσης, σε αντίθεση με την απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, υπόθεση Folgero and Others κατά Νορβηγίας, της 29ης Ιουνίου 2007 (προσφυγή Νο 15472/02), που δημοσιεύεται σε ελληνική μετάφραση στο περιοδικό «Επιθεώρησις Δημοσίου και Διοικητικού Δικαίου» 2009 σελ. 257, η οποία καταδικάζει τη Νορβηγία, διότι εισήγαγε στα δημόσια σχολεία μάθημα Θρησκευτικών  με ύλη πολυθρησκειακή, η οποία δημιουργεί σύγχυση στους μαθητές και τους αποπροσανατολίζει. Παραβιάζεται έτσι το άρθρο 2 του 1ου Προσθέτου  Πρωτόκολλου της Ευρωπαϊκής Συμβάσεως Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, που επιβάλλει στα ευρωπαϊκά κράτη να διδάσκουν ως ύλη του Μαθήματος των Θρησκευτικών, την ανταποκρινόμενη στις θρησκευτικές και φιλοσοφικές πεποιθήσεις των γονέων (Σημ. η επίσημη θρησκεία της Νορβηγίας είναι η Προτεσταντική-Λουθηρανή). Με την απόφαση αυτή, δεν έλαβε υπ’ όψιν του ο Υπουργός ότι η διδασκαλία του μαθήματος των Θρησκευτικών, ιδιαίτατα του αμιγώς Ορθόδοξου χριστιανικού, ακριβώς επειδή προσφέρει ξεκάθαρες αξίες και στόχους πνευματικούς - όχι πολυθρησκειακά συγκεχυμένους - αποτελεί παράγοντα αποτρεπτικό του εγκλήματος, όπως δέχονται οι διαπρεπέστεροι των ελλήνων και αλλοδαπών εγκληματολόγων. Η απόφασή του, εξάλλου, να εισαγάγει τη διδασκαλία του πολυθρησκειακού μαθήματος είναι γενική και όχι ειδική και άρα εκδόθηκε καθ’ υπέρβαση νομοθετικής εξουσιοδοτήσεως, δηλαδή καθ’ υπέρβαση του άρθρου 1 του ν.1566/1985, ο οποίος εκδόθηκε κατ’ εφαρμογή του άρθρου 16 & 2 του Συντάγματος.

Η απόφαση του κ. Γαβρόγλου να εκδώσει το υλικό για τον μαθητή («φάκελοι»), όπως επίσης και η απόφασή του να διεξάγει επιμορφώσεις των Θεολόγων, ενώ ακόμη διεξαγόταν ο διάλογος με την Εκκλησία, αποδεικνύει τον εμπαιγμό του κλάδου των Θεολόγων. Γιατί, είναι προφανές ότι οι φάκελοι δεν φτιάχτηκαν μετά το πέρας του διαλόγου αλλά ήταν ήδη έτοιμοι για εκτύπωση! Με την ως άνω απόφαση του Υπουργού, κατά παράβαση των δημοσίων συμφωνιών του Αρχιεπισκόπου με τον Πρωθυπουργό για διάλογο «εκ του μηδενός», και ενώ ακόμη εξελισσόταν ο διάλογος μεταξύ του Υπουργείου και της Εκκλησίας, γίνεται ολοφάνερα μια μεθοδευμένη προσπάθεια:

α) Να εκβιασθεί  η Εκκλησία της Ελλάδος, ώστε να αποδεχθεί ως τετελεσμένο γεγονός τα νέα πολυθρησκειακά Προγράμματα, τα οποία η πλευρά του Υπουργείου επιχειρεί να τα περάσει ως «ορθόδοξα», παρά τις εκπεφρασμένες αρνητικές θέσεις του Αρχιεπισκόπου, της Ιεραρχίας και της μεγάλης πλειονότητας των Θεολόγων.

β) Να προεξοφληθεί το αποτέλεσμα του διεξαγόμενου διαλόγου μεταξύ Πολιτείας και Εκκλησίας (ο διάλογος, σύμφωνα με δηλώσεις Ιεραρχών, θα περατωθεί όταν η Εκκλησία τοποθετηθεί επισήμως και εγγράφως επί των συμπερασμάτων του διαλόγου).

Τα ερωτήματα των Θεολόγων της ΠΕΘ που προκύπτουν από όλα τα παραπάνω, είναι σαφή:

ü  Ο κ. Γαβρόγλου θεωρεί ότι η θέση του Υπουργού, και η κοσμική εξουσία που απορρέει εξ αυτής, του δίνουν το δικαίωμα να εμπαίζει έναν ολόκληρο επιστημονικό κλάδο;

ü  Θεωρεί ότι αποτελεί δημοκρατική διαδικασία η συμπαιγνία του με μια μικρή μερίδα Θεολόγων για να επιβάλει την αποδόμηση της χριστιανικής πίστης στον ελληνικό λαό; Αυτή τη μορφή δημοκρατίας επιλέγει;

ü  Θεωρεί ότι είναι έντιμο να διαμηνύει ψεύδη, μέσω των Συμβούλων του, ότι ο διάλογος με την Εκκλησία έχει τελειώσει και έχει επέλθει συμφωνία; Μήπως αγνοεί ότι η Εκκλησία αποφαίνεται συνοδικώς και δεν υπάρχει καμία τέτοια απόφαση της Συνόδου της Εκκλησίας; Ή μήπως θεωρεί ότι η Ιεραρχία των Επισκόπων είναι εύκολα χειραγωγήσιμη, ώστε δεν χρειάζεται να χάνεται χρόνος;

ü  Γιατί ψεύδεται και παραπλανεί τους Θεολόγους, την ώρα που μέλος της Επιτροπής του διαλόγου (και συγκεκριμένα ο Μητρ. Μεσογαίας και Λαυρεωτικής, κ. Νικόλαος) δήλωσε σε συναδέλφους ότι «Δεν έχει υπογραφτεί τίποτα – όλα θα έλθουν στην Ιεραρχία και θα εξετασθούν από αυτήν». Μάλιστα τα μέλη της Επιτροπής της Ιεραρχίας στον διάλογο με το Υπουργείο, εξέφρασαν, όπως αναφέρει ο Μητροπολίτης Ύδρας στην εισήγησή του στην Ιεραρχία (9-3-2017), επιφυλάξεις για τον «φάκελο του μαθητή», ο δε Μητροπολίτης Μεσσηνίας, κ. Χρυσόστομος: «Εξέφρασε σοβαράς επιφυλάξεις για τον εκδοθησόμενο Φάκελο Υλικού, θεωρώντας ότι θα δημιουργήσει περισσότερα προβλήματα αντί να επιλύσει», και εξήγησε λέγοντας ότι, «όταν υπάρχουν δομικά και μεθοδολογικά προβλήματα στο όλο ΠΣ…, ο Φάκελος θα είναι δύσχρηστος και για τους μαθητές και για τους καθηγητές, γιατί θα παρουσιάζει τα ίδια δομικά προβλήματα πού παρουσιάζουν και οι υποδείξεις πού έχουν δοθεί ήδη στους καθηγητές».

ü  Δηλώνει ακόμη ο κ. Γαβρόγλου ότι ο προσανατολισμός του νέου Προγράμματος είναι τέτοιος που καταλήγει να «απευθύνεται σε όλους». Ζητάμε να μας κοινοποιήσει τα σχετικά αιτήματα που του έχουν απευθύνει οι οργανωμένες θρησκευτικές κοινότητες στην Ελλάδα. Τον έχουν διαβεβαιώσει ότι τα νέα Προγράμματα καλύπτουν τους αλλόθρησκους μαθητές και δεν θα υπάρχουν απαλλαγές αλλοθρήσκων;

ü  Έχει κάνει διάλογο (ουσιαστικό και όχι προσχηματικό), πριν τις αλλαγές που επιχείρησε; Αν είχε έστω και τη στοιχειώδη γνώση για το πώς συντάσσονται Αναλυτικά Προγράμματα, θα γνώριζε ότι ο διάλογος προηγείται, δεν έπεται. Μάλιστα, αυτός γίνεται με όλους τους ενδιαφερόμενους φορείς και όλες τις θρησκευτικές κοινότητες, αν το μάθημα, όπως ισχυρίζεται, «απευθύνεται σε όλους». Εκείνος τι είδους «διάλογο» έκανε, όταν με εντολές του, πρώτα συντάσσονται τα Προγράμματα και μετά «συζητούνται»; Τι είδους διάλογο κάνει όταν την ώρα που συζητά με την Εκκλησία, ξεκινά επιμορφώσεις και εκτυπώνει το διδακτικό υλικό;

Στα τελευταία ερωτήματα, καταλαβαίνουμε την «ανάγκη» να γίνουν όλα γρήγορα, ώστε να καταναλωθούν τα ΕΣΠΑ. Και, φυσικά, δεν θα είναι καμία έκπληξη για κανέναν μας, όταν θα δούμε τα ίδια και τα ίδια ονόματα να επαναλαμβάνονται στα συγκεκριμένα έργα.

Για όλα αυτά η ΠΕΘ:

Ø  Επιμένει στην απόσυρση των παρόντων Προγραμμάτων και στη σύνταξη νέων.

Ø  Καταγγέλλει την  απόφαση του Υπουργού Παιδείας κ. Κ. Γαβρόγλου για την εκτύπωση του νέου διδακτικού υλικού για το μάθημα των Θρησκευτικών.

Ø  Ζητά την έκδοση άμεσα νέας απόφασης αναφορικά με την εκτύπωση του διδακτικού υλικού, με βάση το Σύνταγμα και τους νόμους της ελληνικής Πολιτείας αλλά και τα προτάγματα της δημοκρατίας.

Ø  Προτείνει ως έσχατη λύση την εκτύπωση και διανομή των ήδη υπαρχόντων βιβλίων του 2006, μέχρι να γραφούν, με τη συναίνεση όλων των ενδιαφερόμενων πλευρών, νέα βιβλία.

Αν το Υπουργείο δεν αποδεχθεί τις παραπάνω δημοκρατικές και αξιοπρεπείς προτάσεις για την άρση του αδιεξόδου, τότε αυτό θα είναι έμπρακτη απόδειξη ότι:

1. Η Κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ δεν ενδιαφέρεται για τον εκσυγχρονισμό της διδασκαλίας του μαθήματος των Θρησκευτικών αλλά στοχεύει στην πνευματική αποδόμηση της ορθόδοξης πίστης των παιδιών των Ελλήνων,

2. Το συγκυβερνών κόμμα των ΑΝΕΛ εξαπατά τον Ορθόδοξο ελληνικό λαό, προφασιζόμενο θρησκευτική ευλάβεια, αλλά στην πραγματικότητα συνταυτίζεται με τις επιλογές του κομματικού «κράτους» του ΣΥΡΙΖΑ.

3. Βρίσκεται σε εξέλιξη η γκεμπελική και φασιστική προσπάθεια ενός ιδεοληπτικού, ορθοδοξου-χριστιανοφοβικού καθεστώτος, που έχει στο στόχαστρό του την πίστη του Ορθόδοξου χριστιανικού λαού.

Η ΠΕΘ δηλώνει ότι θα συνεχίσει μαχητικότερα να αγωνίζεται, με σταθερότητα στις ορθόδοξες χριστιανικές της αρχές, για την  οριστική απόσυρση του πολυθρησκειακού συνονθυλεύματος που φέρει την ονομασία «νέα Προγράμματα Σπουδών στα Θρησκευτικά», τα οποία οι Θεολόγοι δεν θα υλοποιήσουν, διότι δεν μπορούν να εφαρμόσουν προδήλως αντισυνταγματικές διοικητικές εντολές, όπως επιβάλλουν οι σχετικές διατάξεις του δημοσιοϋπαλληλικού κώδικα συντρεχούσης, άμα και της αντίστοιχης πειθαρχικής ευθύνης, μη αποκλειομένης και της ποινικής τοιαύτης, σύμφωνα με τις Συνταγματικές επιταγές2. 

Το ΔΣ της ΠΕΘ

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

1. Η απόφασή του Υπουργείου Παιδείας έρχεται, σε ευθεία αντίθεση με μια σειρά ακυρωτικών δικαστικών αποφάσεων (όπως ΣτΕ 3356/95, ΣτΕ 2176/1998, ΔΕΦ Χαν. 115/2012, όπου κρίνεται ότι:

α. Μεταξύ των σκοπών «της παρεχομένης στα σχολεία παιδείας είναι και η "ανάπτυξη", σε τουλάχιστον επαρκή βαθμόν, της θρησκευτικής συνειδήσεως των ελληνοπαίδων σύμφωνα («προεχόντως» σελ. 19) προς τις αρχές του ορθοδόξου χριστιανικού δόγματος.

β. Η διδασκαλία αυτή είναι, ως εκ τούτου, υποχρεωτική, όπως επίσης είναι υποχρεωτική και η παρακολούθηση από τους μαθητές, οι οποίοι ανήκουν εις την Ορθόδοξη Χριστιανική Εκκλησία (σελ. 13) του μαθήματος των θρησκευτικών.

γ. Το μάθημα αυτό, «ενόψει των εκτεθέντων» πρέπει να διδάσκεται σύμφωνα με τις αρχές της ορθόδοξης χριστιανικής θρησκείας (βλ. ΣτΕ3356/1995, 3533/1986) και επί ικανό αριθμό ωρών διδασκαλίας εβδομαδιαίως (με τις προαναφερθείσες αποφάσεις γίνεται παραπομπή και στις διατάξεις των άρθρων 1 παρ. 2, 5 παρ. 1 εδαφ. α, 6 παρ. 2 εδαφ. β του ν.1566/1985, ΦΕΚ Α 167 και 2 παρ. 2, 3 παρ. 3 και 4 του Π.Δ. 47911995, ΦΕΚ Α 170)» (σελ. 14).

δ. «Προκειμένου να τύχει εφαρμογής η διάταξη του άρθρου 16 παρ. 2 του Συντάγματος και να καταστεί δυνατή η «ανάπτυξις», σε τουλάχιστον επαρκή βαθμό, της θρησκευτικής συνείδησης των προαναφερθέντων μαθητών και μάλιστα σύμφωνα προς τις αρχές της ορθοδόξου χριστιανικής πίστης, επιβάλλεται όπως η Πολιτεία, με τη λήψη των καταλλήλων, κατά περίπτωση, νομοθετικών και κανονιστικών μέτρων, εξασφαλίζει τη διδασκαλία του κατά τα άνω μαθήματος των θρησκευτικών στους εν λόγω μαθητές, όπως με την κατάρτιση των Προγραμμάτων διδασκαλίας με ύλη, σύμφωνα με το δόγμα της χριστιανικής διδασκαλίας, επί ικανόν αριθμό ωρών διδασκαλίας εβδομαδιαίως κλπ.» (σελ.16).

2. Σύμφωνα, με τα άρθρα 95 & 5 του Συντάγματος, 50 & 4 του ΠΔ 18/1989, 1, 2, 3 και 5  του Νόμου 3008/2002, 23, 24, 25 & 1, 2 και 3 εδάφιον 1, 106, 107 και 110 & 1 του υπαλληλικού κώδικα (Νόμος 3528/2007), όσων θα επιχειρήσουν να τους εξαναγκάσουν, με οποιονδήποτε τρόπο, σε ενέργειες προδήλως αντισυνταγματικές και παράνομες.  Στην περίπτωση αυτή εννοούνται συγκεκριμένες ενέργειες, που τυχόν θα πιεστούν υπηρεσιακά να διαπράξουν οι θεολόγοι, αντίθετες τόσο στις διατάξεις των άρθρων 16 & 2, 3 & 1 και 2 και 13 & 2 εδάφιο γ, του Συντάγματος και σ΄ εκείνες των άρθρων 1 & 1α και 6 & 2 εδάφιο β, του Νόμου 1566/1985 και του άρθρου 4 του Α.Ν. 1363/1938, όσο και στη σύμφωνη με τις διατάξεις αυτές σταθερή Νομολογία του Συμβουλίου της Επικρατείας και στην σχετικώς πρόσφατη 115/2012 Ακυρωτική απόφαση του Τριμελούς Διοικητικού Εφετείου Χανίων.

Π.Ε.Θ

Οι ελπίδες μόνο στους απλούς Καθηγητές Θεολόγους

Του Δημήτρη Ριζούλη | Κύριο άρθρο της εφημερίδας "Ορθόδοξη Αλήθεια"

---

Στα κρυφά προχωρά ολοταχώς ο σχεδιασμός του υπουργείου Παιδείας και κυρίως του Ινστιτούτου Εκπαιδευτικής Πολιτικής για την πλήρη μετάλλαξη των Θρησκευτικών στα σχολεία. Δεν ξέρω τι λένε επισήμως οι αρμόδιοι εκπρόσωποι της Εκκλησίας, η αλήθεια όμως είναι ότι το παιχνίδι έχει χαθεί για τα καλά.
Αυτές τις ημέρες αξιολογητές του υπουργείου Παιδείας και άλλοι αρμόδιοι παράγοντες ενημερώνουν τους θεολόγους για τις αλλαγές και, ουσιαστικά, τους εξηγούν ότι πρέπει να ξεχάσουν όλα όσα γνώριζαν.
Ακόμα και την ίδια τη Θεολογία που έχουν διδαχθεί. Ενα νέο θρησκευτικό μόρφωμα θα διδάσκεται πλέον στα σχολεία -με την ανοχή της Εκκλησίας, όπως φαίνεται-, όπου ακόμα και οι παραβολές του Ιησού θα προσεγγίζονται ως ιστοριούλες, χωρίς κανένα θεολογικό βάθος.
Πρόκειται, δηλαδή, για την απόλυτη ισοπέδωση και τη διάλυση του μαθήματος! Ουδείς όμως μιλά γι' αυτό! Οι Αρχιερείς σιωπούν, οι συνομιλητές του υπουργείου Παιδείας μάλλον έχουν παραδοθεί και οι απλοί θεολόγοι, άφωνοι, παρακολουθούν τις αλλαγές, χωρίς να μπορούν να πιστέψουν όσα συμβαίνουν.
Τελικά αυτοί, οι απλοί καθηγητές θεολόγοι, είναι οι μόνοι που με κάποιον τρόπο (όσο μπορούν) αντιδρούν και προσπαθούν να διασώσουν ό,τι είναι δυνατόν.
Προ ημερών στην Κέρκυρα, σε μια τέτοια ενημέρωση από τα στελέχη του υπουργείου Παιδείας, οι θεολόγοι αντέδρασαν έντονα και αμφισβήτησαν τις αλλαγές που τους παρουσιάστηκαν.
«Αυτά δεν είναι Θρησκευτικά. Θέλετε να μας μετατρέψετε σε... ψυχολόγους» ήταν ένα σχόλιο από όσα ακούστηκαν.  Αυτή η αντίδραση -την οποία μάλλον δεν ανέμεναν στην Κέρκυρα οι επιτελείς του κ. Γαβρόγλου- είναι ίσως και η μόνη λύση για να αντιμετωπιστεί η λαίλαπα των αλλαγών, που μεταλλάσσουν τα Θρησκευτικά σε ένα θολό, γενικόλογο και χωρίς θεολογικό υπόβαθρο μάθημα. Δηλαδή μια «σούπα» με ολίγον από θρησκεία...
Η αντίσταση των θεολόγων στις συναντήσεις με τους αξιολογητές του υπουργείου Παιδείας και η άρνησή τους να διδάξουν αυτά τα αλλοιωμένα στις αίθουσες είναι οι μόνες λύσεις που απέμειναν.
Ολοι οι άλλοι φαίνεται ότι φανερά ή μυστικά συμφώνησαν να υποταχθούν στις ορέξεις της Πολιτείας. Αξιολόγηση του μαθήματος ουσιαστικά δεν θα γίνει ποτέ και όλες οι αλλαγές που συνέλαβαν νοσηρά μυαλά θα προχωρήσουν χωρίς καμία διόρθωση!
Οι αντιστάσεις, λοιπόν, παραμένουν μόνο στη «βάση»: στους καθηγητές θεολόγους και τους απλούς πιστούς. Μόνο αυτοί είναι η ελπίδα για να μη συμβεί μια ανεπανόρθωτη ζημιά, που θα έχει σοβαρό αντίκτυπο στο μέλλον του τόπου μας και στη θρησκευτική συνείδηση των παιδιών μας.
Εμπρός, λοιπόν! Οι απλοί αγωνιστές της Παιδείας σε όλη την Ελλάδα, οι τίμιοι αν και κακοπληρωμένοι καθηγητές μας, ας δώσουν την ύστατη μάχη, μήπως και σώσουν ό,τι μπορούν. Μόνο σε αυτούς ελπίζουμε πλέον!

"Τὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τὸ αὐτὶ θὰ τὴν ἁρπάξουμε καὶ θὰ τὴ σώσουμε, θέλει δὲ θέλει"

Γράφειο ὁ Δημήτρης Νατσιός, Δάσκαλος

Δημοσίευσα τὸ 2009 ἕνα κείμενο μὲ τὴν προτροπὴ νὰ φτιάξουμε "κρυφὰ σχολειά", φροντιστήρια πατριδογνωσίας οὐσιαστικά, γιατί ἤδη εἰσήλθαμε σὲ νύχτα σκοτεινὴ καὶ ἀσέληνο στὴν Παιδεία. Τὸ ξαναδημοσιεύω μήπως καὶ τώρα ἀκούσει κανείς, γιατί δὲν μᾶς μένει καιρός. Ἂν συνεχιστεῖ τὸ παρὸν παιδομάζωμα σὲ λίγα χρόνια δὲν θὰ μιλᾶμε γιὰ κρίση ταυτότητας, ἀλλὰ γιὰ ὁριστικὴ ἀπώλειά της. Ἔχω κατὰ νοῦ τρία μαθήματα γὶ΄αὐτὰ τὰ σχολεῖα, τὰ ὁποῖα θὰ λειτουργοῦν τὰ ἀπογεύματα, ἀφιλοκερδῶς γιὰ ὅσους συμμερίζονται τὴν ἀγωνία γιὰ τὸ μέλλον τῶν παιδιῶν μας. Ἀρχαία Ἑλληνικά, διδάσκοντας κυρίως ἐτυμολογίες λέξεων, πράγμα ποὺ ἐνθουσιάζει τὰ παιδιά, Ἱστορία, μὲ βαρύτητα στὰ πρόσωπα ποὺ μεγαλούργησαν καὶ Θρησκευτικά, δηλαδὴ Εὐαγγελικὲς Περικοπὲς καὶ βίους ἁγίων. 

Παραθέτω τὸ κείμενο:

«Κάποτε, μιὰ μέρα ποὺ συζητοῦσαν δύο ἁπλοὶ ἄνθρωποι - δυὸ ψαράδες ἦταν - γιὰ τὴν πίεση ποὺ ἀσκοῦν οἱ μεγάλες δεξιὲς καὶ οἱ ἀριστερὲς Δυνάμεις (σ.σ. καὶ νῦν οἱ λεγόμενες πάλαι ποτὲ Μεγάλες Δυνάμεις) πάνω στὴν πολιτικὴ ζωὴ τοῦ τόπου γιὰ τὰ συμφέροντά τους, ὁ ἕνας ξεστόμισε μιὰ...

φράση ποὺ μὲ ξαφνίασε. Εἶπε ὀργισμένος: ἂν μᾶς πιάσει καμμιὰ μέρα τὸ ἑλληνικό μας…». (Στρατὴς Μυριβήλης, πέρ. «Γνώσεις», τ. 14, 1959).

Τὸ θέμα εἶναι τί ἐννοοῦσε ὁ ἁπλὸς ἄνθρωπος, λέγοντας «νὰ μᾶς πιάσει τὸ ἑλληνικό μας»; Κάτι παρόμοιο εἰπώθηκε καὶ ἀπὸ τὸν Ἰω. Ζαμπέλιο στὸν Καποδίστρια. «Τὸ φρονεῖν καὶ πράττειν Ἑλληνικὰ» εἶναι ἡ βασιλικὴ ὁδὸς γιὰ ἀληθινὴ πρόοδο τοῦ ἔθνους. Ἴσως ἐδῶ ἐντοπίζεται ἡ κακοδαιμονία μας. Καταντήσαμε περιγελως τῆς οἰκουμένης καὶ μπαίγνιο τοῦ κάθε τυχάρπαστου χαρτογιακὰ τῶν Βρυξελλῶν, γιατί δὲν «σκλαβωθήκαμε εἰς τὰ γράμματα» (Κολοκοτρώνης). Ἀλλὰ σὲ ποιὰ γράμματα; Στὰ γράμματα τὰ ἑλληνικά, ὅπως τὰ ὁραματίστηκε ὁ Καποδίστριας: «ἂν ἡ παροῦσα γενεὰ δὲν ἐνδυναμωθεῖ ἀπὸ ἀνθρώπους μορφωμένους ἐν καλὴ διδασκαλία, μάλιστα δὲ πρὸς τὸν κανόνα τῆς ἁγίας ἠμῶν πίστεως καὶ τῶν ἠθῶν μας, θὰ εἶναι δυσοίωνό το μέλλον τῆς Ἑλλάδος καὶ ἡ διακυβέρνησις της ἀδύνατη». (Ἰω. Τσάγκα, «Ἡ ὀρθόδοξη χριστιανικὴ ἀγωγὴ στὸ ἐκπαιδευτικὸ ἔργο τοῦ Ἰω. Καποδίστρια», ἔκδ. «Κυριακίδη», σέλ. 174). Ἃς προσέξουμε τρία πράγματα ἀπὸ τὰ χρυσὰ λόγια τοῦ Κυβερνήτη. (Μόνο αὐτὸς δικαιοῦται τὸν ἔξοχο αὐτὸν τίτλο. Ψηφίστηκε ἀπὸ Ἐθνικὴ Συνέλευση, οἱ διάδοχοί του πρωθυπουργοὶ ἀναρριχήθηκαν εἴτε μέσω κομμάτων εἴτε μέσω…πτωμάτων). Γιὰ νὰ εὐσθενεῖ τὸ κράτος, γιὰ νὰ εἶναι εὐοίωνό το μέλλον τῆς πατρίδας, χρειάζονται: ἄνθρωποι μορφωμένοι ἐν καλὴ διδασκαλία, σύμφωνοι καὶ σύμφωνη μὲ τὰ ἤθη καὶ τὴν παράδοσή μας, «μάλιστα δὲ» πρὸς τὸν κανόνα τῆς ἁγίας ἠμῶν πίστεως. (Τὸ «μάλιστα» εἶναι ὑπερθετικὸς βαθμὸς τοῦ ἐπιρρήματος «μάλα» ποὺ σημαίνει πολύ). Ἄρα, ἂν δὲν κανοναρχεῖ τὴν Παιδεία, σὲ ὑπερθετικὸ βαθμό, ἡ ἁγία μας Ὀρθοδοξία, «οὐδὲν ποιοῦμεν». (Ὁ λόγος τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ εἶναι «τὰ μάλα» σαφής: «χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν», στὸ κατὰ Ἰωάννην ΙΕ΄, 5).

«Τρία πράγματα ἐχάλασαν τὴν Ρωμανίαν ὅλην, ὁ φθόνος, ἡ φιλαργυρία καὶ ἡ κενὴ ἐλπίδα», ἔλεγε ἕνα ἀσμάτιο τὴν ἐποχὴ τῆς ἅλωσης τῆς Πόλης ἀπὸ τοὺς Τούρκους. Τρία πράγματα ἐχάλασαν καὶ τὴν Ἑλλάδα ὅλην, ἡ ἀμορφωσιά, ἡ περιφρόνηση τῆς παράδοσης καὶ τὸ «ἄγκιστρον τῆς ἀθεΐας» θὰ πρέπει νὰ λέει τὸ κύκνειο ἄσμα τῆς τωρινῆς ἅλωσης. Καὶ τὸ ὅτι σήμερα ἐξοβελίστηκε τὸ ἐπίθετο «ἐθνικὴ» ἀπὸ τὸ ὑπουργεῖο Παιδείας, εἶναι ἡ συνεπέστερη καὶ ἡ εἰλικρινέστερη πράξη τῶν κυβερνώντων. Μιὰ Παιδεία ποὺ δὲν φρονεῖ καὶ πράττει ἑλληνικά, ὅπως εἶναι αὐτὴ ποὺ βιώνουμε τὶς τελευταῖες 3-4 δεκαετίες, δὲν μπορεῖ νὰ ὀνομάζεται ἐθνική. «Τὸ ἔθνος πρέπει νὰ μάθει νὰ θεωρεῖ ἐθνικὸν ὅ,τι εἶναι ἀληθές», γράφει τὸ σολωμικὸ ἐπίγραμμα. Ὅταν ἐμένα τὸν δάσκαλο τὸ κράτος μὲ ἀναγκάζει νὰ διδάξω «νανούρισμα γιὰ χταπόδια» (γλώσσα Δ’ Δημοτικοῦ) ἢ «ὁδηγίες χρήσης καφετιέρας» (γλώσσα Στ΄ Δημοτικοῦ), «μουρμουρίζοντας σπασμένες σκέψεις ἀπὸ ξένες γλῶσσες» (Σεφέρης) ἀπατῶ τοὺς μαθητὲς καὶ ἀπατῶμαι. Αὐτὸ εἶναι ἀμορφωσιὰ καὶ κακή, κάκιστη διδασκαλία. Ὅταν στὴν Στ΄ δημοτικοῦ πάλι, θέλω νὰ διδάξω τὸν ἡρωισμό, τὴν αὐτοθυσία καὶ ἐμφανίζω ἐνώπιόν των μαθητῶν μου κείμενο σὰν αὐτὸ ποὺ τιτλοφορεῖται «Μὲ λένε Σόνια» ψεύδομαι καὶ ἀκυρώνομαι ὡς δάσκαλος. Ἐξηγῶ, ἐν περιλήψει, τὸ «ἑλληνοπρεπὲς» κείμενο. «Ἕνα σπίτι πῆρε φωτιά. Ἡ Σόνια τρέχει, ἁρπάζει τὸ λάστιχο γιὰ νὰ τὴ σβήσει, φωνάζει. Τελικὰ κάποιος κοιμώμενος ξυπνᾶ, εἰδοποιεῖ τὴν Πυροσβεστική. Ἡ φωτιὰ ἔσβησε γρήγορα. Ὅλοι μακαρίζουν καὶ ἐπαινοῦν τὴν Σόνια». (Τὸ κείμενο καταλαμβάνει τρεῖς σελίδες!!). Στὸ τέλος οἱ μαθητὲς μαθαίνουν ὅτι ἡ Σόνια, ἡ ἡρωίδα αὐτῆς τῆς σπουδαίας πραγματικὰ πράξης, εἶναι μιά…γάτα.

Στὰ παλαιότερα βιβλία μποροῦσες νὰ μιλήσεις γιὰ τὸν ἡρωισμὸ μέσω ἑνὸς ἐξαίσιου ποιήματος γιὰ τὸν Εὐαγόρα Παλληκαρίδη. Καὶ ἀκόμη πιὸ παλιὰ ἕνα κείμενο μὲ τίτλο τὸ «φίλημα», τὸ ὁποῖο ἀναφερόταν στὴν αὐτοθυσία τοῦ Παπαφλέσσα στὸ Μανιάκι. Ἀπὸ τὸν Παπαφλέσσα καὶ τὸν Παλληκαρίδη «ἀρθήκαμε» στὸν ἡρωισμὸ μιᾶς γάτας. Αὐτὸ εἶναι ἡ κατάργηση τῆς παράδοσης καὶ τῶν ἠθῶν μας, ἡ ὁποία, ἂν συνδυαστεῖ μὲ τὸν «δεμβαριεστισμὸ» (δὲν βαριέσαι) καὶ τὸν παφλάζοντα ἀριστερισμὸ – ἐθνομηδενισμὸ πολλῶν ἐκπαιδευτῶν (δὲν εἶναι λάθος ἡ λέξη) ἐξηγοῦμε τὴν πρωτοφανῆ διάλυση τοῦ κράτους καὶ ἀνθρώπων. Ἡ Παιδεία μας ἔχασε τὴν ψυχή της, τὴν παράδοσή της, ἔχασε τὸ ἱμάτιον τῆς σωφροσύνης. Καὶ ὅπως τὸ δαιμονισμένο πλῆθος τῶν Γαδαρηνῶν, ἐκδίωξε καὶ τὸν Χριστό. Παιδεία χωρὶς «ψυχὴ καὶ Χριστὸ» (ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς) ἀφήνει τὰ παιδιὰ ἀμόρφωτα, ἀγράμματα, «παιδιὰ ὡσὰν τὰ γουρουνόπουλα» (ὁ ἴδιος ἅγιος). («Καὶ ὤρμησεν ἡ ἀγέλη τῶν χοίρων κατὰ τοῦ κρημνοῦ εἰς τὴν λίμνην καὶ ἀπεπνίγη», στὸ κατὰ Λουκᾶν Ἡ΄, 33). Τὸ κακὸ εἶναι ὅτι τώρα ποὺ ἡ κρίση θὰ μᾶς «τηγανίσει» καὶ θὰ μᾶς «καύσει» μείναμε ἄοπλοι, χωρὶς «τὸν θυρεὸν τῆς πίστεως» καὶ τὴν πανοπλίαν τῆς παράδοσής μας. (Παράδοση εἶναι ἡ ζωντανὴ φωνὴ τῶν κεκοιμημένων σύμφωνα μὲ ἕναν ἔξοχο ὁρισμό. Ἡ παράδοση δὲν εἶναι ἀναχρονισμὸς ὅπως διατείνονται οἱ ἀμαθεῖς. Ἡ παράδοση, σύμφωνα μὲ τὴν ἐτυμολογία τῆς λέξης, εἶναι ὅ,τι θὰ παραδώσουμε - ἀπὸ τὸ ρῆμα παραδίδωμι- καὶ ὄχι ὅ,τι παραλαμβάνουμε. Ἀλλιῶς θὰ λεγόταν παραλαβή).

Τί μποροῦμε νὰ κάνουμε, ὑπάρχει ἐλπίδα Ὑπάρχει, ἀλλά, πρώτον «θέλει μελτέμι γερό, γεννημένο στὴν Τῆνο, ποὺ νὰ ‘ρθεῖ μὲ τὴν εὐχὴ τῆς Παναγίας καὶ νὰ καθαρίσει τὸν τόπο ἀπ’ ὅλων των λογιῶν τῆς Τουρκιᾶς καὶ τῆς γηραιᾶς Εὐρώπης τ’ ἀπομεινάρια» (Ἐλύτης) καί, δεύτερον, «ἀπ’ ἔξω μαυροφόρ’ ἀπελπισιὰ/ πικρῆς σκλαβιᾶς χειροπιαστὸ σκοτάδι», Κρυφὸ Σχολειό. Ἕνα σὲ κάθε ἐνορία, δάσκαλοι, Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί, ὑπάρχουν, «γιὰ νὰ θεριώσουν τὴν ἀποσταμένη ἐλπίδα, μὲ λόγια μαγικά». Οἱ ἐκκλησιὲς νὰ μὴν ἀνοίγουν μόνο κάθε Κυριακὴ καὶ γιορτή. Νὰ τὶς κάνουμε Κρυφὰ Σχολειά, νὰ διδάσκουμε τὰ ἱερὰ γράμματα καὶ ὄχι τὰ ἄθεά της σήμερον, ποὺ μᾶς ἔφτασαν στὸ χεῖλος τοῦ γκρεμοῦ. Νὰ μείνει μαγιὰ γιὰ τὸ αὐριανὸ φύραμα. Παπάδες καὶ δάσκαλοι (οἱ ἡρωικὲς «δασκαλίτσες» τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγώνα) ἔσωσαν κάποτε τὴν Μακεδονία. «Ὥρα ἤδη ἠμᾶς ἐξ ὕπνου ἐγερθῆναι». Τὴν πατρίδα τὸ ’21 δὲν τὴν ἐλευθέρωσε ἡ Εὐρώπη καὶ κανένα Δ.Ν.Τ.. Τὴν ἀνέστησε ἡ μαγιά, τὰ πνευματικοπαίδια τοῦ Πατροκοσμᾶ, τῶν Δασκάλων τοῦ Γένους , τῶν Νεομαρτύρων.

«Τὴν Ἑλλάδα ἀπὸ τὸ αὐτὶ θὰ τὴν ἁρπάξουμε καὶ θὰ τὴ σώσουμε, θέλει δὲ θέλει», ἔλεγε ὁ Ν. Πλαστήρας. Οἱ ἐπίσκοποί τῆς Ἐκκλησίας μας, "ὅσοι ζωντανοί", εἶναι οἱ πρῶτοι ποὺ πρέπει νὰ ἁρπάξουν τὴν δύσμοιρη πατρίδα ἀπὸ τὸ αὐτί...

.orthodoxia-ellhnismos

 

 "Οἱ ἐπίσκοποί τῆς Ἐκκλησίας μας, "ὅσοι ζωντανοί", εἶναι οἱ πρῶτοι ποὺ πρέπει νὰ ἁρπάξουν τὴν δύσμοιρη πατρίδα ἀπὸ τὸ αὐτί..."

Ποιοί επίσκοποι Δάσκαλε;!! Μήπως είσαι θύμα παραπληροφόρησης;

Αμέθυστος

ΟΠΛΑΡΧΗΓΟΣ ΤΕΛΛΟΣ ΑΓΡΑΣ

5 ΜΕΡΕΣ ΤΟΝ ΒΑΣΑΝΙΖΑΝ ΚΑΙ ΤΟΝ ΔΙΑΠΟΜΠΕΥΑΝ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΤΟΝ ΚΡΕΜΑΣΟΥΝ ΣΑΝ ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ 1905 ΟΙ ΒΟΥΛΓΑΡΟΙ ΚΟΜΙΤΑΤΖΗΔΕΣ

Όταν οι Έλληνες ΠΟΛΕΜΑΓΑΝ για την Ελευθερία τους... Μετά από τετραήμερο βασανισμό και δημόσια διαπόμπευση οι Κομιτατζήδες απαγχονίζουν στις 7 Ιουνίου ανάμεσα στα χωριά Καρυδιά και Βλάδοβο τον Ανθυπολοχαγό του Ελληνικού Στρατού, Σαράντη Αγαπηνό (Τέλλος Άγρας) και τον συμπολεμιστή του Αντώνη Μίγγα. Ο Άγρας, αρχηγός αντάρτικου σώματος στην λίμνη των Γιαννιτσών, αιχμαλωτίστηκε στις 3 Ιουνίου του 1907 αφού παγιδεύτηκε από την συμμορία του αρχικομιτατζή Ζλατάν. Κατά την πενταήμερη διάρκεια της αιχαμαλωσίας του βασανίστηκε απάνθρωπα από τους κομιτατζήδες οι οποίοι τον περιέφεραν προς παραδειγματισμό στα χωριά της περιοχής των Γιαννιτσών που είχαν υποκύψει στην βουλγαρική εξαρχία. Την ίδια ακριβώς τύχη είχε και ο Αντώνης Μίγγας.

Η ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ ΕΛΛΗΝΑ ΑΞΙΩΜΑΤΙΚΟΥ... ΤΕΛΛΟΣ ΑΓΡΑΣ!

Γεννήθηκε το 1880 στο Ναύπλιο αλλά γράφτηκε στους δημοτικούς καταλόγους του δήμου Γαργαλιάνων, τόπο καταγωγής του πατέρα του Ανδρέα. Αποφοίτησε από τη σχολη Ευελπίδων και όντας ανθυπολοχαγός πεζικού θέτει εαυτόν στην διάθεση του Eθνους και εισχωρεί στον Μακεδονικό Αγώνα ως οπλαρχηγός Βερμίου.

Η τρομοκρατική δράση των βούλγαρων κομιτατζήδων στην περιοχή της λίμνης των Γιαννιτσών, ανάγκασε το Ελληνικό προξενείο να πάρει μέτρα προς ανακούφιση του Ελληνικού πληθυσμού. Ο Καπετάν Aγρας τοποθετείται στην συγκεκριμένη περιοχή και αναλαμβάνει δράση εναντίον τους.

Στο γεμάτο αντιξοότητες περιβάλλον της λίμνης, κατορθώνει να διακριθεί στον αγώνα, να σημειώσει επιτυχίες και να περιορίσει την δράση τη Βουλγάρων. Το Νοέμβριο του 1906 προσπάθησε ανεπιτυχώς να καταλάβει το Ζερβοχώρι που αποτελούσε ορμητήριο του εχθρού. Στην συγκεκριμένη μάχη τραυματίζεται. Μεταφέρεται στην Θεσσαλονίκη ώστε να αναρρώσει αλλά ο ίδιος δεν αντέχει περισσότερες από 4 ημερες μακριά από τους άνδρες του και επιστρέφει.Συνεχίζει την δράση του και γίνεται μια θρυλική μορφή του αγώνα παρά το γεγονός ότι υποφέρει και από ελονοσία (εξαιτίας της ελώδους περιοχής).

Την άνοιξη του 1907,οι πληροφορίες που ελάμβανε έκαναν λόγο για πτώση του ηθικού των κομιτατζήδων και για διάθεση κάποιων εξ αυτών να προσχωρήσουν στην Ελληνική πλευρά.
Ο ίδιος δείχνοντας εμπιστοσύνη στον βοεβόδα Ζλατάν,σπεύδει να τον συναντήσει μαζί με τον συμπολεμιστή του Αντώνη Μίγγα στο χωριό Βλάδοβο. Εκεί, συλλαμβάνονται άνανδρα από τους άνδρες του Ζλατάν και του Κασάπτσε οι οποίοι πάτησαν την συμφωνία και πρόδωσαν την εμπιστοσύνη που τους έδειξε ο Eλληνας οπλαρχηγός. Οι βούλγαροι διαπομπεύουν στα βουλγάρικα χωριά τους δυο ήρωες και διαδίδουν ότι τους αιχμαλώτισαν σε μάχη.

Μετά από περίπου μία εβδομάδα μαρτυρίων, ο θρυλικός Καπετάνιος Aγρας σε ηλικία 27 ετών και ο σύντροφος του Αντώνης Μίγγας, απαγχονίσθηκαν σε μία καρυδιά ανάμεσα στα χωριά Τέχοβο και Βλάδοβο. Αργότερα, μετά την ιστορική δικαίωση των Αγώνων του Eθνους στην Μακεδονία, το Τέχοβο μετονομάσθηκε σε Καρυδιά και το Βλάδοβο σε Aγρας, ακριβώς για να τιμηθεί ο αγώνας και η θυσία του ηρωικού Καπετάνιου.

Η θυσία του Καπετάν Aγρα έφερε τα αντίθετα αποτελέσματα από αυτά που περίμεναν οι Βούλγαροι. Η διάθεση για εκδίκηση τόνωσε τον Μακεδονικό Αγώνα και νέοι εθελοντές πύκνωσαν τις τάξεις των Ελληνικών σωμάτων. Η εκδίκηση δεν άργησε να συναντήσει τον ύπουλο Κασάπτσε. Εξοντώθηκε από το σώμα του Καπετάν Αμύντα.

Ο Τέλλος Aγρας αποτελεί μια εξέχουσα φυσιογνωμία του Μακεδονικού Αγώνα. Μία από τις ηρωικότερες και ευγενέστερες φυσιογνωμίες του Eθνους. Η δράση του περιγράφεται στο εξαιρετικό μυθιστόρημα της Πηνελόπης Δέλτα “Τα μυστικά του Βάλτου”. Με τον αγώνα και την θυσία του αποτελεί λαμπρό παράδειγμα για τις νεώτερες γενιές και υπενθυμίζει ότι η ελευθερία δεν χαρίζεται αλλά κερδίζεται με αγώνα και αίμα !

Σαράντος Αγαπηνός 1880-1907
ΑΘAΝΑΤΟΣ ! 
πηγή