"Δέν μποροῦμε νὰ ἀποδεχθοῦμε μιὰ ἀναθεματισμένη αἵρεσι ὡς σωτηριώδη"

Γέρων Αρσένιος Παπατσιόκ

- Τί λέτε γιὰ τὸν οἰκουμενισμό;

- Μὰ φυσικὰ καὶ εἶμαι ἐναντίον του! Εἶνε αὐτὸ ποὺ σᾶς εἶπα καὶ προηγουμένως• εἶμαι τόσο ἐναντίον του, ὅπως ἡ πάλη μεταξὺ ζωῆς καὶ θανάτου. Γιὰ ποιόν οἰκουμενισμὸ μοῦ μιλᾶτε τώρα…;

- Ποιά εἶνε ἡ γνώμη σας γιὰ τὶς αἱρέσεις καὶ τὴν καθολικὴ ἐκκλησία;

- Εἶνε ἀναθεματισμένοι, ἔτσι εἶνε. Δὲν μποροῦμε νὰ τοὺς ἐγγυηθοῦμε τὴν σωτηρία τους, δὲν μποροῦμε. Ἐπίσης οἱ ἅγιοι πατέρες καὶ ὅλες οἱ οἰκουμενικὲς σύνοδοι ἀνακήρυξαν τὴν διδασκαλία [τους] ὡς αἱρετική. Δὲν μποροῦμε νὰ ἀποδεχθοῦμε μιὰ ἀναθεματισμένη αἵρεσι ὡς σωτηριώδη.
πηγή

Ἀντέξαμε. Ὄχι 400 ἀλλὰ 500 καὶ πλέον χρόνια.

Χωρὶς βασιλιὰ
Χωρὶς ἄρχοντα
Χωρὶς βουλὴ
Χωρὶς ἐφορίες
Χωρὶς δημοτολόγια
Χωρὶς τράπεζες
Χωρὶς δάνεια
Μὲ ἕναν παπὰ
Μὲ ἕναν δεσπότη
Μὲ ἕναν πατριάρχη
Μὲ μιὰ καμπάνα
Μὲ ἕνα ὀκταήχι
Ἂπ αὐτὸ μας ἔμαθαν γραφὴ κ' ἀνάγνωση
Στὶς ἐκκλησίες κρυφτήκαμε
Μὲ τὰ κεριὰ διαβάζαμε
Ὀρθοδοξία βυζάξαμε
Τὴν ἱστορία μας σώσαμε...
Τοὺς ἀρχαίους ἀντιγράψαμε
Τίποτε δὲν ἀπωλέσαμε
Σ' αὐτὰ πατήσαμε
Ξεσηκωθήκαμε
Ἀναστηθήκαμε
Καὶ ὁ ἀναστημένος θάνατο δὲν λογαριάζει
Τὸν ἔχει πατήσει πρὸ πολλοῦ τὸν θάνατο
Ἔχει Χριστὸ
Θεὸ ἀθάνατο
Μιὰ ὁ Καποδίστριας
Μιὰ ὁ Καλλικράτης
Οἱ κοινότητες ἔκλεισαν
Τὰ χωριὰ ρημάξανε
Τὰ σχολεῖα τὰ συγχώνευσαν
Ἀλλὰ ἕνας παπὰς ἔμεινε
Καὶ θὰ μείνει
Νὰ χτυπᾶ τὴν καμπάνα
Καὶ στὸ ποιὸ μακρινὸ χωριὸ
Νὰ λειτουργεῖ τοὺς πεθαμένους
Μιᾶς καὶ οἱ ζωντανοὶ μαζεύτηκαν στὰ κέντρα
Καὶ ἡ Ὀρθοδοξία θὰ ζεὶ
Ἡ Ἑλλάδα θὰ ζεὶ
Γιατί ἔχει Χριστὸ
Θεὸ ἀθάνατο
Δὲν φοβᾶται θάνατο...

Ελύτης: "Φωνάζω ελληνικά κι ούτε που μ’ αποκρίνεται κανείς"

«Τ΄αγγειά γινήκαν θυμιατά / και τα σκατά λιβάνι

οι γύφτοι γίναν δήμαρχοι / κι οι κλέφτες καπετάνιοι»
Γ. Σουρής

Γυρίζεις σαν άνθρωπος το μεσημέρι, το βράδυ στο σπίτι σου.
Λαχταράς την γαλήνη, την θαλπωρή, τη ανάπαυση του ιδιωτικού σου κάστρου.
Καταπώς συνηθίζεται, μαζί με τους οικείους, σε «υποδέχεται» το ανύστακτο και ακάματο τηλεοπτικό μάτι.
Συν γυναιξί και τέκνοις στυλώνεις, ασυναίσθητα, το βλέμμα σου στο μεσημεριανό - βραδινό πρόγραμμα των καναλιών.
(Οι δημοσκοπικές έρευνες κατατάσσουν την μεσημεριανή ζώνη, σ’ αυτήν με τις υψηλότερες θεαματικότητες).
Την ώρα, λοιπόν, της ευλογημένης οικογενειακής σύναξης, επιλέγουν οι κερδέμποροι του θεάματος για να προβληθεί ό,τι ευτελές και βορβορώδες κυκλοφορεί στην ελληνική τηλεόραση.
Όλα σχεδόν τα ιδιωτικά κανάλια, μιμούμενα φτηνιάρικες, κουτσομπολίστικες «αμερικανιές» (εκπομπές), ανέλαβαν εργολαβικά να παιδαγωγήσουν την ελληνική οικογένεια στην χυδαιότητα και την προστυχιά.
Το σκηνικό ίδιο και απαράλλαχτο παντού.
Μία παρουσιάστρια-εμπόρευμα γυναικείο, οπισθοτεταμένο και ημίγυμνο, για να θωπεύει τις καταχωνιασμένες φαντασιώσεις των απανταχού στερημένων, πλαισιωμένη από ένα παρδαλό ανθρώπινο συνονθύλευμα. Το συνονθύλευμα αυτό, υπακούοντας στην λογική των ποσοστώσεων, αντιπροσωπεύει όλη την ελληνική κοινωνία.
Απαραιτήτως δύο ή τρεις θηλύγλωσσοι, που διαφημίζουν κορδωμένοι το «κουσούρι» τους.
Καναδυό φτιασιδωμένα και ψιμυθιωμένα γραϊδια, κάτι σαν «ανακομιδή λειψάνων» της πάλαι ποτέ καλής ελληνικής τηλεόρασης.
Νεαρές με μισοανασηκωμένες μικροφούστες, που ονειρεύονται χρυσή, γρήγορη καριέρα –όνειρο ζωής- ελεύθερες από αναστολές και λοιπές... μικροαστικές αρετές.
Και ένα-δύο ξεθυμασμένα,παλιμπαιδίζοντα γερόντια, τύπου Κωστόπουλου, που υποδύονται, αξιογέλαστα ή αξιοδάκρυτα, τους μοσχόμαγκες.
Όλο αυτό το τιποτολόγο κράμα, χωρίς πολλή προσπάθεια, διασκεδάζει την ελληνική οικογένεια, χρησιμοποιώντας, ως πρώτη ύλη, λάσπη και σπέρμα ανακατωμένα, καλλιεργώντας στον κοινωνικό βίο τον κυρακατινισμό . Χαρακτηριστικό του αγοραίου ήθους και του παρδαλογενούς ύφους είναι ο τίτλος των σκουπιδο-εκπομπών. (Παρελαύνουν οι Ζήνες, οι Τατιάνες, οι... labires,oι menioi ).
Κατανοείς αμέσως ότι το όλο εγχείρημα, εκείνο που προπαγανδίζει συστηματικά, είναι το πνεύμα μιας καθημερινότητα, συνοψιζόμενης σε ευχάριστες «μαλακιούλες», κατά την αποκαλυπτική διατύπωση ενός βαθυστόχαστου «σχολιαστή». Οι τηλεοπτικές αυτές εκπομπές-εκκενώσεις (για να δικαιολογηθεί και το τετράστιχο του Σουρή στον πρόλογο του άρθρου) μετατρέπουν τον κόσμο σε κλειδαρότρυπα. Κλειδαρότρυπα κοσμικού παρουσιολογίου, κακεντρεχών υπονοουμένων, εκχαυνωτικού χαβαλέ για την μόδα, τον πλούτο, την καλλιτεχνία, όλα καρυκευμένα με σεξοπικάντικα αρτύματα και τετριμμένες φαντασιώσεις για όλα τα γούστα.
Οι συνέπειες όλης αυτής της αισχρότητας είναι καταστρεπτικές. Εθίζονται βαθμιαία μικροί και μεγάλοι στην μικροπρέπεια, την κατάκριση, και το κουτσομπολιό, κατηχούνται στον καταναλωτισμό και την απληστία. Εγκληματικές, κυριολεκτικά, είναι οι συνέπειες για τα παιδιά (κι αυτό λόγω της απουσίας ή της ανοχής των γονέων).
Μια όμως παραπομπή στο «αρχαίο πνεύμα» κρίνεται απαραίτητη. Ο Πλάτωνας στην «Πολιτεία» του κατέκρινε ποιητές και πεζογράφους που εκθείαζαν την βία, την παραλυσία, την ανηθικότητα. Τους καταδικάζει ως διδασκάλους της νεότητας, γιατί παρουσιάζουν στα έργα τους ανθρώπους άδικους και όμως ευτυχισμένους, και αντίθετα χρηστοήθεις αλλά δυστυχείς που ισχυρίζονται πως η αδικία ωφελεί, όταν δεν αποκαλύπτεται («...ότι εισίν άδικοι μεν ευδαίμονες πολλοί, δίκαιοι δε άθλιοι και ως λυσιτελές το αδικείν, εάν λανθάνη». 392 β). Βάζει στο στόμα του Σωκράτη να λέει στον Αδείμαντο πως όταν οι νέοι ακούνε –σήμερα βλέπουν- αφηγήσεις για ελεεινή συμπεριφορά θεών και ηρώων –τα σημερινά τηλεοπτικά νούμερα- και δεν αγανακτούν «θα καταντήσουν να μην θεωρούν ανάξιο να διαπράττουν τα ίδια και εκείνοι, που στο κάτω-κάτω είναι άνθρωποι».
Κι αν αυτό δεν είναι εμφανές, ο άμεσος επηρεασμός από την τηλεοπτική αθλιότητα καταφαίνεται στην γλώσσα. («Πού έμαθε να βρίζει;» ρωτούν πολλές φορές εμβρόντητοι οι γονείς). Η γλώσσα της τηλεόρασης είναι ανάπηρη, ανεξέλεγκτη, κακοποιημένη και πολλές φορές υβρεοβωμολοχική.
Και αυτή η γλώσσα περνάει στα παιδιά.
Στην πιο ευαίσθητη περίοδο της γλωσσικής του εκπαίδευσης το ανυπεράσπιστο και απομονωμένο μπροστά στην τηλεόραση παιδί, «διδάσκεται» κατακρεουργημένο τον ελληνικό λόγο.
Έχει ειπωθεί πολύ εύστοχα πως για το παιδί σήμερα η τηλεόραση έχει γίνει τρίτος γονέας και μητρική του γλώσσα δεν είναι πια η γλώσσα της μητέρας αλλά της τηλεόρασης.
Μία γλώσσα φτωχή και φτηνή σε λέξεις αλλά πλούσια και ελκυστική σε εικόνες. Ίσως αυτά φαίνονται κάπως χιμαιρικά.
Ίσως.
Όσοι όμως είμαστε μέσα στην τάξη μιλούμε «εκ πείρας». Και αυτή η «ιδίοις όμμασι» πείρα είναι αποκαρδιωτική.
(Τούτη την εποχή, που κάθε βράδυ τα μυαλά των Ελλήνων «παιδαγωγούνται»-αλέθονται στην "πατάω επί πτωμάτων", αγωγή του «Survivor», με αυτό το κρανιοκενές κοπάδι των γυμνοσάλιαγκων «παικτών» και απολαμβάνουν την κνίσσα της απύθμενης ανοησίας, τα παιδιά στο σχολείο -«ον μιμητικότατο» κατά τον Αριστοτέλη, το παιδί- στους αύλειους χώρους χωρίζονται σε μαχητές και διάσημους και διαγωνίζονται με έπαθλο το κολατσιό τους.
Ποιος φταίει; Από γενιά σε γενιά κληροδοτείται η παρακμή και η αποσύνθεση της πάλαι ποτέ ελληνικής κοινωνίας).
Και γιά επανέλθουμε στην γλώσσα.
«Ο άνθρωπος», λέει ο Μπρεχτ, «για να νιώσει άνθρωπος πρέπει να τον φωνάξεις». Να τον πεις άνθρωπο.
«Το παιδί αν δεν ακούσει να μιλάνε για αγάπη, δεν θα νιώσει αγάπη. Αν δεν ακούσει να του μιλάνε γιά αξίες, δεν θα αισθανθεί την ανάγκη να αγωνιστεί γιa αξίες. Κι έτσι ποτέ δεν θα γίνει παιδί με αξία». (Σ. Καργάκος, «Αλεξία», σελ. 142).
«Μία-μία σβήνουν από την γλώσσα μας λέξεις μεγάλες, όπως η τιμή, η αξιοπρέπεια, η αγνότητα, η αρετή, η φιλία και δεν αισθανόμαστε πως το να λείπουνε από το στόμα μας οι τέτοιες λέξεις, σημαίνει πως σβήσανε από μέσα μας οι ευγενέστερες φλέβες του ανθρώπινου μεγαλείου» γράφει ο Κόντογλου στην «Βασάντα».
(Έχω γράψει και το ξαναγράφω πώς ποτέ δεν άκουσα μαθητή μέσα στην τάξη να μεταφέρει εξωσχολικές εμπειρίες ή γνώσεις, χωρίς να αρχίζει τον λόγο του με την εξής στερεότυπη πια φράση «κύριε, είδα στην τηλεόραση»).
Θα κλείσω με μια παρατήρηση. Θα θυμούνται οι παλαιότεροι αναγνώστες πώς στα παλιά αναγνωστικά κυριαρχούσε το κείμενο και η εικόνα ήταν δευτερεύουσας σημασίας.
Στα νέα αναγνωστικά, επικρατεί η εικόνα και υποσκελίζεται το κείμενο, ο λόγος.
Αυτή η αλλαγή δεν έγινε τυχαία.
Η σημερινή γενιά της εικόνας, της τηλεόρασης, δυσανασχετεί με τον γραπτό λόγο, γιατί αυτός απαιτεί σκέψη και μόχθο για κατανόηση.
Η εικόνα είναι εύκολη, αλλά «τρώει», ακρωτηριάζει τον λόγο.
Ίσως στο μέλλον αντικατασταθεί ο δάσκαλος, από μία τεράστια οθόνη στην θέση του πίνακα, όπου θα «παίζεται» το μάθημα. («Φωνάζω ελληνικά κι ούτε που μ’ αποκρίνεται κανείς», κραυγάζει προφητικά ο Ελύτης).
Ανδρώνεται μια γενιά, που βλέπει το... Survivor, αλλά δεν θα ξέρει πώς να επιβιώνει.

Του Δημήτρη Νατσιού/ δάσκαλος-Κιλκίς

Άγιος Άνθιμος Κουρουκλής: ''Ο αόμματος φλογερός Ιεραπόστολος''

Του Λάμπρου Κ. Σκόντζου στην Romfea.gr
Θεολόγου - Καθηγητού

---

Βασικό στοιχείο της εκκλησιαστικής μας ζωής είναι η ιεραποστολή. Η διδαχή των αρχών της σώζουσας πίστεώς μας, σε ανθρώπους που είτε δε γνώρισαν την διδασκαλία του Χριστού, είτε την γνώρισαν πλημμελώς.
Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας ενέταξαν στην ποιμαντική τους διακονία και την ιεραποστολή. Ένας μεγάλος ιεραπόστολος υπήρξε και ο όσιος Άνθιμος Κουρούκλης ο τυφλός, από την Κεφαλονιά.
Γεννήθηκε στο Ληξούρι της Κεφαλονιάς στα 1717 από την ευσεβή οικογένεια του ναυτικού Ιωάννη και της Αντζουλέττας Κουρούκλη – Ψωμά. Το βαπτιστικό του όνομα ήταν Αθανάσιος.
Όντας παιδί ακόμη χτύπησε θλίψη της ζωή του, προσβλήθηκε από τη φοβερή, για την εποχή εκείνη, ασθένεια της ευλογιάς, η οποία τον τύφλωσε.
Η ευσεβής μητέρα του εναπόθεσε τις ελπίδες της στο Θεό, η οποία προσευχόταν με θέρμη και κάνοντας σαρανταλείτουργα για την ίαση του παιδιού της.
Ο Θεός άκουσε τις προσευχές της, κάποια μέρα σε λειτουργία στο ναό των Αγίων Αποστόλων στη Μονή Κορωνάτου, έγινε το θαύμα, ο μικρός Αθανάσιος ξαναβρήκε το φως του, την ώρα που ο ιερέας είπε: «Μετά φόβου Θεού πίστεως και αγάπης προσέλθετε»!
Αυτό το θαύμα τον συγκλόνισε και αποφάσισε να αφιερωθεί στο Θεό, να Τον υπηρετήσει για τη μεγάλη ευεργεσία που έλαβε από Αυτόν!
Τα πρώτα γράμματά του τα έμαθε από τον ηγούμενο Άνθιμο, στην Ιερά Μονή της Αγίας Παρασκευής Λεπέδων, λίγο έξω από το Ληξούρι, δείχνοντας εξαιρετική επιμέλεια και φιλομάθεια.
Όταν ενηλικιώθηκε, ακολούθησε τον πατέρα του στο ναυτικό επάγγελμα. Όμως μέσα του έκαιγε η φλόγα να υπηρετήσει το Θεό.
Γι’ αυτό έφυγε από τα καράβια και επέστρεψε στην Ιερά Μονή των Λεπέδων, κοντά στο σεβαστό του πνευματικό πατέρα και δάσκαλο, όπου ντύθηκε το μοναχικό σχήμα και πήρε το μοναχικό όνομα Άνθιμος.
Εκεί, παρ’ όλο το νεαρό της ηλικίας του, έδειξε προχωρημένη πνευματική ωριμότητα και φάνηκαν ενωρίς οι αρετές του.
Στα 1747 αναχώρησε για το Άγιο Όρος, στη Μονή Ιβήρων, όπου έλαβε το Μέγα Αγγελικό Σχήμα. Τον συνεπήρε η αγία μορφή της Παναγίας της Πορταΐτισσας, προσευχόμενος μπροστά στην Ιερή Της Εικόνα, ώρες ολόκληρες. Αγρυπνούσε νήστευε και μελετούσε θεοφιλή αναγνώσματα, αποκτώντας ιεροκήρυκα.
Μετά από καιρό αποφάσισε να βγει από το Άγιο Όρος, να στερηθεί ο ίδιος την ησυχία του Άθωνος και να κηρύξει το σωτήριο λόγο του Θεού στους υπόδουλους, κατατρεγμένους και ακατήχητους αδελφούς του. Διάλεξε τα νησιά του Αιγαίου πελάγους για το ιεραποστολικό του έργο.
Επισκέφτηκε αρχικά τη Χίο, όπου εγκαταστάθηκε στο ναό της Αγίας Ματρώνας και δίδασκε ανελλιπώς για έναν χρόνο. Κατόπιν έφυγε για τη Σίφνο, την Πάρο, τη Νάξο, την Ίο και το Καστελόριζο, όπου δίδασκε με πάθος και φλόγα το λόγο του Θεού.
Περνώντας από την Πάρο στη Σίφνο καταπράυνε, με την προσευχή του, μια φοβερή τρικυμία. Πλήθος πιστών έτρεχαν να ακούσουν τους εμπνευσμένους και αφυπνιστικούς λόγους του. Ταυτόχρονα ο ίδιος υποβάλλονταν σε αυστηρή άσκηση και πνευματικό αγώνα τελειώσεως.
Μετέβη και στους Αγίους Τόπους όπου προσκύνησε τα άγια προσκυνήματα και βάδισε στα θεοβάδιστα μέρη.
Επιστρέφοντας από τα Ιεροσόλυμα, στα 1759, πήγε στη Μεγίστη, όπου κήρυξε και έσωσε με προσευχή του το νησί, θαυματουργικά, από φοβερή ανομβρία. Εκεί έκτισε τη Μονή του Αγίου Γεωργίου.
Στα 1760 πήγε στην Αστυπάλαια, όπου και εκεί κήρυξε και έκτισε τη Ιερά Μονή της Παναγίας Πορταΐτισσας. κατά τρόπο θαυματουργικό, γεγονός που μαρτυρεί επιγραφή, η οποία βρίσκεται εντοιχισμένη στην είσοδο της Μονής. Σε αυτή τη Μονή έδωσε την ψυχή του.
Ιδιαίτερη μέριμνά του υπήρξε η ιστόρηση της εικόνας της Παναγίας Πορταϊτισσας, για την οποία πήγε να την παραγγείλει και να τη φέρει από το Άγιον Όρος.
Ανέβηκε στη γνώριμή του Μονή των Ιβήρων και παρακάλεσε κάποιον μοναχό αγιογράφο να του ζωγραφίσει αντίγραφο της Παναγίας Πορταΐτισσας, προστάτιδας της αγιορείτικης αυτής Μονής. Ο μοναχός δεν ήταν πρόθυμος ικανοποιήσει το αίτημά του, προσποιούμενος τον πολυάσχολο.
Τότε ο όσιος πήρε μια σανίδα, την ακούμπησε επάνω στη θαυματουργική εικόνα και, ω του θαύματος, αποτυπώθηκε η μορφή της στη σανίδα!
Πήρε με ευλάβεια την εικόνα και την πήγε στην Αστυπάλαια και την έκανε εφέστια εικόνα της Μονής.
Η Ιερή εικόνα σώζεται ως τα σήμερα, θεωρείται θαυματουργή και είναι η προστάτιδα της Αστυπάλαιας. Εκεί έμεινε πολλά χρόνια, κηρύττοντας και κάνοντας πολλά θαύματα. Κάποτε έσωσε το νησί από πληθώρα φαρμακερών φιδιών, τα οποία αποδεκάτιζαν ανθρώπους και ζώα!
Όμως οι εξοντωτικές περιοδείες του και η αυστηρότητα της άσκησής του κλόνισαν την εύθραυστη υγεία του και κύρια άρχισαν τα προβλήματα με την όρασή του, την οποία εν τέλει έχασε τελείως. Αυτό όμως δεν τον εμπόδιζε να συνεχίζει την ιεραποστολή με τον ίδιο ζήλο, αν και αόμματος!
Στα 1766-67 έγινε ένας φοβερός σεισμός στην Κεφαλονιά. Αυτό τον οδήγησε να πάρει την απόφαση στα 1769 να γυρίσει στο Ληξούρι και να εγκατασταθεί στη Μονή των Λεπέδων, την οποία ανακαίνισε από τις ζημιές των σεισμών του 1766, με τις ευλογίες του Αρχιεπισκόπου Σωφρονίου Κουτούβαλη.
Όταν αποπερατώθηκαν οι εργασίες και την επάνδρωσε, αποφάσισε να επισκεφτεί και άλλα μέρη, για να κηρύξει το λόγο του Θεού, με ορμητήριο τη Μονή των Λεπέδων.
Περιόδευσε κηρύττοντας και θαυματουργώντας σε πολλά μέρη. Τα έτη 1770, 1773 και 1775 ιδρύει αντίστοιχα τις Ι. Μονές του Αγίου Αντωνίου στα Σφακιά της Κρήτης, του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου στο Λιβάδι των Κυθήρων και της Ζωοδόχου Πηγής στη Σίκινο των Κυκλάδων.
Σε ηλικία 55 ετών, τσακισμένος από τη σκληρή ασκητικότατα, που υπέβαλλε τον εαυτό του, αλλά και από τη σκληρή δουλειά, ασθένησε από ίκτερο και κοιμήθηκε ειρηνικά στις 4 Σεπτεμβρίου 1781 στη Μονή των Λεπέδων. Εκεί σώζεται ως σήμερα το σπήλαιο, όπου προσευχόταν. Θεωρείται ο προστάτης άγιος της Αστυπάλαιας.
Στις 30 Σεπτεμβρίου 1974, κατόπιν ενεργειών των Μητροπολιτών Λέρου και Κεφαλληνίας, το Οικουμενικό Πατριαρχείο τον κατέταξε στη χορεία των αγίων της Εκκλησίας μας.
Η μνήμη του τιμάται την ημέρα της κοιμήσεώς του, στις 4 Σεπτεμβρίου.

ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΟ: Σύγκριση 2 ορθοδόξων προσκυνηματικών πορειών (πιστών) : μιας πραγματικά ορθόδοξης και μιας οικουμενιστικής. Φωτογραφίες, βίντεο και 3 σχόλια.

Το μέλλον είναι των Ορθοδόξων

Ένα ορθόδοξο ποίμνιο στη Πολωνία, μαζί με αρκετούς ιερείς ξεκίνησαν προσκυνηματική πεζοπορεία, μια παραλαγή της Σταυρικής Πορείας που συνηθίζεται στην Βεσσαραβία και στη Ρωσία,

αλλά οπωσδήποτε όχι οικουμενιστική όπως εκείνη που οργανώθηκε προσφάτως στη Φινλανδία (σχολιάζουμε παρακάτω)

Στο βίντεο προβάλλονται στιγμές από την Θεία Λειτουργία που τελέστηκε στο δάσος μια εορταστική μέρα στη διάρκεια της πεζοπορείας, ενώ οι παπικοί της περιοχής είχαν προσφέρει ένα δικό τους κτίριο προκειμένου να "εξυπηρετηθούν" οι χριστιανοί [ορθόδοξοι].

https://youtu.be/pkeh9XTx4n4

Η είδηση από ρουμανική ιστοσελίδα, εδώ.

Δείτε τώρα και την οικουμενιστική "πορεία" (του αίσχους), που διοργανώθηκε στην Φιλανδία :

  

Στις 26 Αυγούστου στην πόλη Espoo έλαβε χώρα μια ασυνήθηστη Πορεία του Σταυρού. Αντί σημαίες οι μετέχοντες φέρανε ένα σεντόνι με την επιγραφή "Oykumena".

Η οικουμενιστική εκδήλωση ξεκίνησε με μια οικουμενιστική λειτουργία στη "μονή" της Παναγίας, στη πόλη Espoo - η μοναδική καθολική "μονή" του τάγματος των Καρμελιτών, στη Φινλανδία.

Της πομπής ηγείθηκε ο "ορθόδοξος" ιερέας Petri Korhonen, που σε κάποια στιγμή της εκδήλωσης προέβει στον αγιασμό των υδάτων σε μια από τις παραλίες της Oittaa.

Έπειτα οι συμμετέχοντες κατευθηνθήκαν προς τη πόλη Taipale όπου την οικουμενιστική σκυτάλη έλαβε ένας πασίγνωστος οικουμενιστής, δραστήριο μέλος του ΠΣΕ, ο "ορθόδοξος" ιερέας Heikki Huttunen.

Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε με λειτουργία σε έναν λουθηρανό ναό.

Η είδηση από ρουμανική ιστοσελίδα, εδώ

Αρχή της Ινδίκτου – Από τη νέα εποχή του Ιησού Χριστού, στη νέα εποχή λατρείας της γης.

Από το «κηρῦξαι ἐνιαυτὸν Κυρίου δεκτόν» στην «Παγκόσμια Ἡμέρα Προσευχῆς γιὰ τὴ Φροντίδα τῆς Δημιουργίας»

«Σε λίγο μέσα εις τις Ακολουθίες μας θα λέμε βλαστήμιες και θα θεωρούνται ότι είναι Ορθοδοξία.» [π. Γεώργιος Μεταλληνός].

***

Η μετα τυμπανοκρουσιών ανακοίνωση στην ιστοσελίδα της ψευδο- ‘Πανορθόδοξης Συνόδου’ της Κρήτης για την ‘Παγκόσμια Ημέρα Προσευχής για τη Φροντίδα της Δημιουργίας’ ως κοινή ημέρα εορτασμού και προσευχής με τους παπικούς, όχι μόνο απηχεί το οικουμενιστικό πνεύμα αυτής της παναιρετικής ψευδοΣυνόδου, όχι μόνο αξιοποιεί τα πορίσματά της, αλλά ανοίγει και νέους ‘ορίζοντες’ ..

Την πρώτη ημέρα του Εκκλησιαστικού Έτους οι Πατέρες της Εκκλησίας μας όρισαν να ακούγεται στους Ναούς η ακόλουθη περικοπή από το κατά Λουκάν Ευαγγέλιον 4, 16-22. Σε αυτήν την περικοπή ο Ιησούς Χριστός πηγαίνει στη συναγωγή της Ναζαρέτ και ανακηρύσσει την έναρξη μίας νέας εποχής με τον ερχομό Του, όπως είχε προφητεύσει ο Προφήτης Ησαΐας.

Αυτήν την πρώτη ημέρα της Ινδίκτου όρισαν οι Πατέρες να διαβάζεται η συγκεκριμένη Ευαγγελική περικοπή για ευνόητους λόγους και έρχεται τώρα αυτήν ακριβώς την ημέρα –και δεν είναι καθόλου τυχαίο αυτό– ο Βαρθολομαίος και οι συν αυτώ οικουμενιστές (και ο προκάτοχός του Πατριάρχης Δημήτριος Α’) να υποτονίσουν την ανακήρυξη που έκανε ο Ιησούς Χριστός για την εποχή Του και να μας εισάγουν σιγά – σιγά σε μία άλλη νέα μετα-χριστιανική αντίχριστη εποχήμιας παν-ανθρωπότητας που ασχολείται με παν-ανθρώπινα ζητήματα. Εισάγουν έντεχνα μία άγνωστη για την Ορθοδοξία εορτή που φέρει παγανιστικό χαρακτήρα και μέλλει να αποτελέσει την βάση και κοινό σημείο αναφοράς των διαθρησκειακών ‘διαλόγων’, δηλαδή της πανθρησκείας και της ειδωλολατρείας.

Σοφατίζουν με ‘ορθοξολογία’ την δήθεν ανησυχία τους για το περιβάλλον ενώ στην πραγματικότητα υλοποιούν ένα μακροχρόνιο σχεδίο της αντίχριστης παγκόσμιας ελίτ που θέλει να ενώσει όλον τον κόσμο κάτω από μία κυβέρνηση και μία θρησκεία.

* Όλη αυτή η ιστορία με το οικολογικό κίνημα ξεκίνησε το 1968 με την ίδρυση της Λέσχης της Ρώμης. Η βασική ιδέα ήταν να δημιουργηθεί μία κρίση η ‘λύση’ της οποίας θα απαιτούσε μία ενιαία παγκόσμια κινητοποίηση. Η γνωστή μέθοδος problem – solution. Σε μία κοινή εργασία τους με τίτλο Η Πρώτη Παγκόσμια Επανάσταση [The First Global Revolution] δύο επιφανή μέλη της Λέσχης της Ρώμης οι Alexander King & Bertrand Schneider γράφουν: «Στην αναζήτηση για έναν νέο εχθρό που θα μας ενώσει, καταλήξαμε στην ιδέα ότι η μόλυνση, η απειλή της υπερθέρμανσης του πλανήτη, η έλλειψη νερού, η πείνα και τα παρεμφερή θα είναι αρκετά για το σκοπό μας….Όλοι αυτοί οι κίνδυνοι φυσικά, θα πρέπει να προκαλούνται από την ανθρώπινη παρέμβαση, πράγμα που θα απαιτήσει μια παγκόσμια αντίδραση.»

* Το 1992 όταν έγινε η Διάσκεψη για τη Γη [Earth Summit] τα πράγματα ξεκαθάρισαν ακόμη περισσότερο. Ο Μόρις Στρονγκ και ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, μέλη της Λέσχης της Ρώμης, συνέταξαν τον Καταστατικό Χάρτη της Γης που παρήγαγε εκείνη η διάσκεψη. Δήλωσαν τότε ότι η ελπίδα ήταν πως αυτό το έγγραφο θα αναγνωριζόταν ως οι Δέκα νέες Εντολές, με τον περιβαλλοντισμό (οικολογία) ως τη νέα Μία Παγκόσμια Θρησκεία. Λίγο αργότερα το 1996 ο Μιχαήλ Γκορμπατσόφ δήλωσε επίσης: «Η περιβαλλοντική κρίση θα είναι η διεθνής καταστροφή που θα ξεκλειδώσει την Νέα Παγκόσμια Τάξη, Μία Παγκόσμια Κυβέρνηση».

* [Αυτά τα ολίγα αναφέρω από εδώ: Ατζέντα 21, (Αειφόρος Ανάπτυξη) – Τα Ηνωμένα Έθνη και η Λέσχη της Ρώμης αποκαλύπτονται  για να κινήσω το ενδιαφέρον του αναγνώστη να ερευνήσει λίγο παραπάνω το θέμα και να μην μασάει με τον κάθε χριστομάχο που επιχειρεί να αλλοιώσει το Ιερό Ευαγγέλιο.]

Η ελίτ έχει μιλήσει ξεκάθαρα. Η οικολογία θα ξεκλειδώσει τη νέα παγκόσμια τάξη, τη νέα εποχή της μίας παγκόσμιας κυβέρνησης και της μίας παγκόσμιας θρησκείας. Κάτι άλλο επίσης πολύ σημαντικό και ενδεικτικό. Γνωρίζουμε από τις Γραφές ότι όταν έλθει ο Αντίχριστος θα προσπαθεί ο ταλαίπωρος να αντιγράψει τον Ιησού Χριστό και βλέπουμε εδώ να γίνεται το ίδιο πράγμα. Βλέπουμε δηλαδή ότι ακόμη και ο δρόμος που του ανοίγεται από τους προδρόμους του τους οικουμενιστές αντιγράφει τον Ιησού Χριστό. Πολύ χαρακτηριστικό αυτό. Την ημέρα που στην Εκκλησία μας ο Ιησούς Χριστός κηρύττει τη νέα εποχή Του, την ίδια ακριβώς ημέρα εισάγουν ύπουλα και καμουφλαρισμένα την ειδωλολατρική εποχή του Αντιχρίστου.

Τι θα κάνουμε τώρα λοιπόν; Θα αρχίσουμε να φτιάχνουμε προσευχούλες για τη γη και θα καθόμαστε να τις ακούμε στις Ιερές Ακολουθίες;

Απορώ πως μπορούν να κοιμούνται ακόμα οι επίσκοποι τα βράδια.
Φαίη για το ιστολόγιο ΑΒΕΡΩΦ

Γέροντας Γρηγόριος Καθηγούμενος Ι.Μ. Δοχειαρίου Αγίου Όρους: «Οι ηγέτες μας δεν ανέχονται να μυρίζουν θυμίαμα και κεριά»

«Λάβρος» κατά της νυν κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ στην πατρίδα μας , ο γέροντας Γρηγόριος ξεμπροστιάζει το σχέδιο αποχριστιανοπίησης των Ελλήνων , το οποίο τόσο μεθοδικά προωθείται εδώ και αρκετό διάστημα.  

Ο Καθηγούμενος της Ι. Μονής Δοχειαρίου Αγίου Όρους, Αρχιμανδρίτης Γρηγόριος, μίλησε για το πώς αντιλαμβάνονται πολλοί μοναχοί και ιερείς στο Άγιο Όρος  την κατάσταση που επικρατεί στην Ελλάδα και την Ευρωπαϊκή Ένωση, αναφέρει ρωσικό δημοσίευμα.

«Οι ηγέτες μας δεν ανέχονται τίποτα που να  μυρίζει θυμίαμα και κεριά και αγωνίζονται συνειδητά εναντίον τους . Αγωνίζονται ενάντια στην ορθόδοξη  Εκκλησία και προσπαθούν να εξαλείψουν αυτό το «πρόβλημα» από τον δρόμο  τους. Αγωνίζονται απελπισμένα, έτσι ώστε να μην υπάρχουν σταυροί οπουδήποτε, να μην χτυπάνε οι καμπάνες και να μην ανάβουν  τα κεριά στις εκκλησιές. Στις παραλίες  να  υπάρχουν κοντά   εκκλησίες, αλλά  αυτές να  είναι γεμάτες με μπαρ και καφετέριες », λέει ο Αρχιμανδρίτης Γρηγόριος.

Ο ίδιος τονίζει επίσης ότι η ελληνική κυβέρνηση παίρνει «κακούς νόμους». Ο γέροντας δίνει το παράδειγμα ενός τέτοιου νόμου  στην Ελλάδα, ο οποίος  καταργεί το επίδομα για τις πολύτεκνες μητέρες  και περιορίζει την χρήση μετρητών.

«Τώρα θέλουν να περιορίσουν την κυκλοφορία των μετρητών. Σε λίγο οι πιστοί θα αγοράζουν κεριά στην εκκλησία με τραπεζική κάρτα; Θα δίνουν με  πλαστική κάρτα  ελεημοσύνη; Πολλοί σιωπούν επειδή φοβούνται να  μιλήσουν. Παντού έχουν εγκατασταθεί ηλεκτρονικές μηχανές (POS)», λέει ο γέροντας.

Ο ηγούμενος  του μοναστηριού του Άθω πιστεύει ότι τα μνημόνια που υπέγραψε η Ελλάδα με την ΕΕ είναι πάρα πολύ αρνητικά για τη χώρα.

«(Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ) Έχοντας υποσχεθεί να μην υπογράψουν άλλα μνημόνια  με τους Ευρωπαίους πιστωτές, όχι μόνο υπέγραψε, αλλά  εξοργίζονται κιόλας όταν τους το υπενθυμίζουν. Φαίνεται ότι σκοπίμως επιβάλλουν τη φτώχεια και την απελπισία.  

Πριν, δεν κλειδαμπαρώναμε  το σπίτι με κλειδαριές . Έτσι τώρα κλειδαμπαρώνουμε τις  εκκλησίες, και οι πιστοί κλείνονται στα  σπίτια τους …Παλαιότερα  σε πολυσύχναστα μέρη ήταν αρκετό για κάποιον να φωνάξει «Χριστιανοί, Χριστιανοί » και έτρεχαν όλοι . Τώρα … κανείς. Τώρα όλοι  κουνάνε  το κεφάλι τους με φόβο, έτσι ώστε να μην πιστεύουν οι υπόλοιποι ότι είναι Χριστιανοί» , δήλωσε ο Αρχιμανδρίτης Γρηγόριος.

Ο ίδιος εκτιμά επίσης ότι πολλές πληροφορίες παρουσιάζονται με παραμορφωμένη μορφή και αυτό επηρεάζει αρνητικά το κοινό σε ότι έχει σχέση με πολλά πράγματα και φυσικά ότι αφορά την εκκλησία  .

Αλήθεια είναι ότι πολλοί «αξιωματούχοι » της κυβέρνησης δεν ανέχονται ούτε την παρουσία χριστιανών και πολλοί μάλιστα έχουν ξεκινήσει και «διώξεις» εναντίον τους με έμμεσο τρόπο .

Η αθεΐα είναι η νέα θρησκεία της εποχής μας και  προωθείται από την νέα τάξη πραγμάτων  και τους αντιπροσώπους  της εντός του ελληνικού χώρου.

Αυτό είναι άλλωστε και το διακύβευμα όλης αυτής της οικονομικής λαίλαπας που σαρώνει την Ελλάδα από το 2009 έως και σήμερα.

Μας θέλουν φτωχούς και απελπισμένους για να «ξεριζώσουν» την ορθοδοξία  μέσα από τον κάθε Έλληνα και την Ελληνίδα ξεχωριστά , αλλά όπως και στο μακρινό παρελθόν έτσι και σήμερα δεν πρόκειται να  πετύχουν..τίποτα απολύτως και το μόνο που  θα επέλθει είναι το εντελώς αντίθετο…. αποτέλεσμα .

pentapostagma