Δημήτρης Νατσιός, «Ο Τούρκος και γεφύρι να γενεί, πάνω του μην περάσεις !»

«Ο Τούρκος και γεφύρι να γενεί, πάνω του μην περάσεις !»

 Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος-ΚΙλκίς

Μία από τις συνέπειες της οικονομικής κρίσης είναι και ο εγκλωβισμός, τρόπον τινά, της οικογένειας στο κάστρο της, στο σπίτι. Ουδέν κακόν θα αντιτείνει κάποιος. Καιρός ήταν να συμμαζευτούμε. Συμφωνώ. Πώς όμως αξιοποιεί η οικογένεια τον ελεύθερο χρόνο της; Παρακολουθώντας τα φωτογενή… περιττώματα που εκπέμπει η τηλεόραση. Στο σπίτι δεσπόζει ο «τρίτος γονέας», όπως προσφυώς ονομάστηκε η τηλοψία. Τι εισπνέει σήμερα η ελληνική οικογένεια μέσω του εκχαυνωτικού μέσου; Σήψη, εκφυλισμό, κτηνωδία και… εκτουρκισμό. Ό,τι δεν μπόρεσε να πετύχει η τουρκική θηρωδία και σκλαβιά 400 και 500 χρόνια, το κατορθώνει «ανεπαισθήτως» με την ύπουλη τηλεοπτική προπαγάνδα. Ανέλαβαν εργολαβικά οι τηλεχαβούζες να εξωραϊσουν την Τουρκιά, ώστε να βρεθεί, εν ευθέτω χρόνω, η γενιά των γενιτσάρων που θα αποδεχτεί τις ονειροφαντασίες του νεοοθωμανισμού και του Ερτογρούλ-Ερντογάν.

Το 1994, ο σεβαστός π. Θεόδωρος Ζήσης εξέδωσε ένα εξαιρετικό βιβλίο με τίτλο: «Φραγκέψαμε» και υπότιτλο «η ευρωπαϊκή μας αιχμαλωσία». Στην σελίδα 79 διαβάζουμε: «Τα έθνη χάνονται, όχι όταν χάσουν την κρατική τους ανεξαρτησία ή την υλική τους ευμάρεια, αλλά όταν χάσουν την πολιτιστική τους ταυτότητα, την γλώσσα και την θρησκεία τους».

 Ακριβώς. Χάσαμε την πολιτιστική μας αυτοσυνειδησία, φραγκέψαμε, γίναμε πρώτα Λεβαντίνοι, ξεπουλήσαμε τιμημένα πρωτοτόκια, αντί πινακίου «φράγκικης φακής», σάπιας και μουχλιασμένης. Και όπως διδάσκει η Ιστορία, ο φραγκολεβαντίνος – που έχει το αίμα δέκα εθνών και την ψυχή κανενός – αβασάνιστα, εκουσίως τουρκεύει. Είναι γνωστό ότι τις παραμονές της αλώσεως της Πόλης, ορισμένοι άρχοντες, λίγοι γιατί ο πλούτος, δεν έχει πατρίδα και συνοδεύει την προδοσία, του ψυχορραγούντος κράτους, αντιδρούσαν σε κάθε σκέψη ενώσεως με την παπική Ρώμη, έστω κι αν έμενε εκτεθειμένη η Πόλη στην επιθετική βουλιμία των Τούρκων. Πίστευαν ότι, εάν μας υπέτασσε ο φραγκοπαπισμός, θα χάναμε μαζί με την Ορθοδοξία και την ελληνικότητά μας. Η Ιστορία τους δικαίωσε περίτρανα. Όπως γράφουν οι σύγχρονοι της Επαναστάσεως του ’21 ιστορικοί Ιωάννης Φιλήμων και Σπυρίδων Τρικούπης, αρκετοί Έλληνες παπικοί που κατοικούσαν στα νησιά των Κυκλάδων, έδειξαν τότε ανάρμοστη εθνική συμπεριφορά. «Πολύ ολίγοι εφάνησαν Έλληνες», γράφει ο Τρικούπης, μερικοί μάλιστα είχαν «και μυστικάς σχέσεις προς τους εχθρούς του έθνους, τους Τούρκους». Ο δε Φιλήμων σημειώνει ότι «την ώραν κατά την οποίαν το ελληνικόν άπαν κατά τε την Ευρώπην και την Ασίαν ηγωνίζετο, προσφερόμενον θυσία υπέρ της κοινής πατρίδος, η διαγωγή των εν ταις νήσοις Ελλήνων του δυτικού δόγματος παρουσιάζει επονείδιστον και αποτρόπαιον στίγμα». Υπενθυμίζω και την αειθαλή και αγέρωχη απάντηση του μαρτυρικού Πατριάρχη του Γένους, Κύριλλου Λούκαρη, στους δυτικούς (περί το 1600), οι οποίοι μας εγκαλούσαν διότι απωλέσαμε την «εξωτέραν σοφίαν». «Αν είχε βασιλεύσει ο Τούρκος εις την Φραγκίαν δέκα χρόνους, χριστιανούς εκεί δεν εύρισκες…». Τώρα που το Ισλάμ διέβη τα τείχη της Βιέννης, πληθαίνουν οι μιναρέδες στα Παρίσια και στις Λόντρες.

 Έγραφα στον πρόλογο για τα τηλεσκύβαλα. Αν γυρίσεις κανάλια τι θα δεις και τι θα ακούσεις;  Την γλώσσα, την βαρβαρόηχη, την αχώνευτη, που κάποτε ξεκλήριζε ρωμαίϊκα σπιτικά. Και τα κοπρόσκυλα, οι κερδέμποροι του θεάματος, να τρίβουν τα χέρια τους για την απρόσμενη τηλεθέαση. Τουρκέψαμε, προδίδουμε την πάλαι ποτέ «μεγαλόψυχη στον πόνο κα στη δόξα» μάνα μας, την πατρίδα.

 Για τους επιλήσμονες των παθών του λαού μας από τους Τούρκους, παραθέτω μία μαρτυρία που περιέχεται στο βιβλίο «Οι τουρκικές ωμότητες στην Κύπρο» του Π.Σ. Μαχλουζαρίδη. Γράφτηκε στην Λευκωσία το 1974-75 και καταγράφει καταθέσεις θυμάτων της εισβολής, που λήφθηκαν από την Κυπριακή Αστυνομία και το Τμήμα Ανιχνεύσεως Εγκλημάτων.

 «Σ’ ένα χωριό που έπεσε στα χέρια των Τούρκων εισβολέων, κατοικούσε για πολλά χρόνια ένα ανδρόγυνο με 8 παιδιά, όλοι παντρεμένοι, που ζούσανε εκτός του χωριού. Ο άντρας ήταν 74 χρόνων και η γυναίκα του 71 χρόνων. Κατά τον δεύτερο γύρο της τουρκικής εισβολής, οι περισσότεροι χωριανοί έφυγαν και παραμείνανε μόνο λίγοι «γέροι τζιαί κοτζιάκαρες». Αυτοί έκαναν την σκέψη ότι, αφού ήταν τόσο προχωρημένοι στην ηλικία, δεν διατρέχανε κανένα κίνδυνο αναφορικά με την τιμή τους. Και αφού νιώθανε πως βαθιές ήτανε οι ρίζες τους στον τόπο που τους γέννησε και τους ανάθρεψε, στην γη, που πότισαν με τον ιδρώτα τους κι αυτή σαν ανταμοιβή τους γεννοβόλησε και τους πρόσφερε τα αγαθά της, πήραν την απόφαση να μείνουν. Το μετάνιωσαν όμως, γιατί οι προβλέψεις τους δεν βγήκαν σωστές.  Ο74χρονος γέρος  με πολλή πικρία διηγείται το πάθημά του: «Μόλις νύχτωσε και έφυγαν οι στρατιώτες, έπιασαν την γυναίκα μου και από τα χωράφια επεστρέψαμε στο… (χωριό). Πήγαμε στο σπίτι μου, είδαμε την γερημιά και εφύγαμε. Πήγαμε στο σπίτι της κουμέρας μου Α.Γ., όπου μείναμε 5 μέρες, και μετά ήρταν τρεις Τούρκοι στρατιώτες εκ Τουρκίας με όπλα, ήταν ηλικίας περίπου 22 χρόνων, όπου εμένα και την κουμέρα μου μας κλείσανε σε μία κάμαρη και ο ένας στρατιώτης εγλεπέν μας με τ’ όπλο. Μετά λίγην ώραν έφυγαν και οι τρεις Τούρκοι, όπου η γυναίκα μου μου είπε ότι οι δύο Τούρκοι εβάλαν την με το ζόρι χαμαί πάνω στο κριθάρι, όπου ο ένας εκράταν την και ο άλλος την επείραξεν, δηλ. την εβίασεν· το ίδιον εκάμαν κι οι δύο, δηλ. την επείραξεν ο ένας μετά τον άλλον. Κατά το δείλις περίπου· ήρταν πάλιν τρεις, ο ένας εκ των οποίων ήταν από αυτούς που ήτο το πρωί, όπου εσπρώξαν την γυναίκα μου μέσα στην κάμαρην και εμπήκεν ένας μαζί της και εβάδωσε την πόρτα· μετά από λίγον έφυγαν κι η γυναίκα μου μου είπεν ότι την έπιασε με το ζόρι και την εβίασε. Μετά από αυτό το ρεζιλίκι εφύγαμε πεζοί κι οι τρεις, δηλ. εγώ, η γυναίκα μου και η κουμέρα μου, για να πάμε στην… (χωριό).

 Η εξιστόρηση από την παθούσα είναι ακόμη πιο δραματική. Εκτός του ότι βεβαιώνει τα όσα κατέθεσε ο άντρας της, η αφήγησή της, σε γλώσσα με κυπριακούς ιδιωματισμούς, δημιουργεί ανατριχίλα και αποτροπιασμό για τις αισχρότητες, την βδελυρότητα και την ανήκουστη συμπεριφορά προς μία γριά, που όπως λέγει και η κυπριακή θυμοσοφία, «το ‘ναν την πόδιν ήταν στην γην και τ’ άλλον στον Άδην». Στο σημείο αυτό κλήθηκε η γριά μαυροντυμένη με το μαντήλι της κεφαλής της κατεβασμένο χαμηλά, για να σκεπάζη ολόκληρο σχεδόν το πρόσωπό της. Κάτωχρη και ταλαιπωρημένη, με εμφανή τα ίχνη της ντροπής και τον φόβο για τα τότο αισχρά, που θα είχε να εξιστορήση, πλησίασε τον Εισαγγελέα και παρακλητικά κάτι του ψιθύρισε στ’ αυτί. Ακολούθησαν μερικές στιγμές και ο Εισαγγελέας απευθυνόμενος προς τους λοιπούς παρισταμένους υπέβαλε τη θερμή παράκληση της μάρτυρος να της επιτραπή να μη επαναλάβη τα όσα της συνέβησαν, γιατί αισθανόταν ντροπή και καταισχύνη». (σελ. 70).

 Η ατιμασμένη από τους Τούρκους εισβολείς, γερόντισσα, σήμερα δεν ζει. (Ατιμασμένοι είναι οι κτηνάνθρωποι. Τα λείψανα δεν ατιμάζονται). Ο τάφος και ο φιλεύσπλαχνος Σωτήρ ημών Χριστός «έσβησαν» την καταισχύνη της. Εμείς όμως «φιλοξενούμε» αδιάντροπα νυχθημερόν στα σπίτια μας τα έκγονα των κτηνανθρώπων…Και καλούμε, πάλιν και πολλάκις, τον μεμέτη Ερντογάν για να εξεμεί ο αχρείος τις μαγαρισιές του. Και φιλοξενούμε χιλιάδες λαθροεποίκους γιατί έτσι αποφάσισαν οι συνιστώσες της προδοσίας…

ΑΚΤΙΝΕΣ

άλλα κόλπα...

Ένας αδελφός παρακάλεσε τον αββά Ματώη: - πες μου λόγο (ωφέλιμο). 

Πήγαινε, του είπε εκείνος, νά ζητήσεις από το Θεό καρδιακό πένθος και ταπείνωση. 
Νά κοιτάζεις πάντα τις δικές σου αμαρτίες. 
Νά μην κρίνεις τούς άλλους, αλλά νά βάζεις τον εαυτό σου κάτω απ' όλους. 
Νά κόψεις την παρρησία (ελευθεροστομία). 
Νά συγκρατείς τη γλώσσα και την κοιλιά σου. και αν κανείς μιλήσει για οποιοδήποτε πράγμα, μη φιλονικήσεις μαζί του' αλλ' αν μιλήσει σωστά, πες του, "Ναι". αν πάλι δεν μιλήσει σωστά, πες του, "'Εσύ ξέρεις πώς μιλάς", και μη λογομαχήσεις για όσα είπε. Αυτό είναι ταπείνωση.
      
Όρθιος στη μέση ο υποτακτικός παπα Εφραίμ.
Αριστερά του ο κατά σάρκα πατέρας του, π.Ιώβ,
 δεξιά του ο π.Προκόπιος και καθήμενος ο γέροντας της καλύβης παπα Νικηφόρος.

 

Σήμερα νηστεύουμε αυστηρά για την τιμή της αυριανής ημέρας, η οποία είναι δεύτερη εορτή σε σπουδαιότητα μετά το Πάσχα( αν και με τις τάξεις και τις σχολαστικές διαβαθμίσεις δεν τα πάμε καλά οι ορθόδοξοι :).

Πάσχα λοιπόν.
 Αυτή η συνήθεια είναι αρχαία και ανάγεται στην νηστεία αυτών που βαπτιζόντουσαν χριστιανοί την ημέρα των Θεοφανείων. 
Ναι, ο σημερινός αγιασμός είναι ο ίδιος με το αυριανό και δεν λέγεται μικρός, αλλά και αυτός Μέγας. Έχει την ίδια χάρη του Ιορδάνη με τον αυριανό. Δίνουμε βάρος στην αυριανή πόση του Αγιασμού, επειδή η ημέρα είναι η κυριώνυμη των Θεοφανείων. 

Ο άγιος Νικόδημος είχε καταγράψει κάποτε ότι ο Μέγας Αγιασμός κατέχει "τα δευτερεία της Θείας Κοινωνίας". Δεν είναι όμως Θεία Κοινωνία.Ο μέγας αγιασμός έχει την χάρη του Ιορδάνου, η Θεία Κοινωνία είναι ο Χριστός ο ίδιος. Αυτή η χαοτική διαφορά. 

Ο αυριανός εορτασμός των Θεοφανείων έχει ως κέντρο την Θεία Κοινωνία, όπως κάθε ορθόδοξη εορτή, όπως κάθε θεία λειτουργία, όπως κάθε πόθος και αναφορά. Εκεί πρέπει να προσβλέπουμε πρώτα και αποκλειστικά θα έλεγα. Μετά πίνουμε και ραντιζόμαστε και με τον Μέγα Αγιασμό και λαμβάνουμε χάρη από το άγιο Πνεύμα. Αυτός φυλάσσεται στον Ναό και δίνεται σε χριστιανούς που έχουν βαριά επιτίμια και δεν κοινωνούν, όχι σαν υποκατάστατο της Θείας Κοινωνίας, αλλά σαν μικρή παρηγοριά για να δυναμώνουν πνευματικά στον αγώνα τους
( Φανταστείτε κάποτε υπήρχαν και επιτίμια στέρησης, σήμερα η Θεία Κοινωνία έχει γίνει σχολαστική συνήθεια και διακριτική ευχέρεια στην "ποιμαντική" του καθενός...Πάει η θεραπευτική και η αγάπη. Έγιναν δημόσιες σχέσεις. Δεν μας νοιάζει η πνευματική ανατροφή των χριστιανών που είναι παιδιά μας...Ας μεταλάβουνε
απροετοίμαστοι και αφώτιστοι για να μην χάσουμε τις πελατειακές σχέσεις..Κύριε ελέησον!...).

Αυτός ο μέγας Αγιασμός είναι ο ίδιος ακριβώς με το αγιασμένο ύδωρ μέσα στο οποίοβαπτιζόμαστε 
Κατά κάποιο τρόπο η βάπτιση είναι μια επανάληψη των Θεοφάνείων για τον καθένα μας.

 Επίσης είναι ιαματικός, αγιαστικός, φωτιστικός, καθαρτικός. Μη με ρωτάτε τί διαφορά έχει με τον αγιασμό που κάνουμε όλο τον χρόνο, ο οποίος στην πραγματικότητα είναι ο μικρός αγιασμός. Αυτές τις ποιοτικές διαφορές δεν τις γνωρίζουμε τις π α ρ α λ ά β α μ ε . Δηλαδή γνωρίζουμε ότι υπάρχουν.

Ας χαρούμε τις δωρεές του Θεού με απλότητα, χωρίς να κάνουμε ακαδημαϊκές συζητήσεις. 

 Μερικά πράγματα είναι έτσι επειδή όπως έλεγαν οι σοφοί και απλοί ( αλλά όχι απλοϊκοί) άνθρωποι του παλιού καιρού "γιατί αυτό έτσι είναι" . Τι χαρά Θεέ μου να είσαι παιδάκι για τον Χριστό !
 Σπόντα καραμπινάτη
π.π.

Συγκέντρωση διαμαρτυρίας και προσευχής κατά του Phylax!

Η Μακεδονία θα μας σώσει … Άρθρο Συνταγματάρχη ε.α. ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ !

Βρισκόμαστε σε μία περίοδο, που θα διαπραγματευθούμε για το όνομα της ΠΓΔΜ. 

Το θέμα είναι σημαντικό. Είναι σημαντικό για το μέλλον.  

Θα είναι απαρχή επερχομένων εξελίξεων, γεγονότων και συνεπειών. 

Μα περισσότερο είναι ένα καντάριασμα, της ψυχής του σημερινού Ελληνικού Λαού. Ζούμε σε συνθήκες

υποτέλειας. Απώλειας της Εθνικής Κυριαρχίας. Μήπως είναι μια Κατοχική Κυβέρνηση? Μήπως μοιάζει με την Κυβέρνηση «Τσολάκογλου»? Και αυτή και οι προηγούμενες ? 

Μια κατοχή χωρίς στρατεύματα, «Υβριδική κατοχή».  

Αποτελέσματα πολέμου, χωρίς πόλεμο, «Υβριδικός Πόλεμος».  

Εάν τους κυβερνόντες τους καθυπέταξαν.  

Εάν τον πολιτικό κόσμο τον καθυπέταξαν.  

Τώρα κάνουν δοκιμή, εάν καθυπέταξαν και το φρόνημα του Λαού και την ψυχή μας. 

Εάν καθυπέταξαν την Αδούλωτη Ελληνική Ψυχή. Την καθυπέταξαν άραγε; 

Ας κάνουμε μια Ιστορική αναδρομή. 

Αναδρομή στην Νεότερη Ιστορία. 

Ας θυμηθούμε, ακροθιγώς, κάποια ιστορικά γεγονότα. 

Το 1897 είχαμε τον ατυχή πόλεμο, με την Τουρκία. Το αποτέλεσμα ήταν να γίνει η απαρχή στρατιωτικών προετοιμασιών και Εθνικής προπαρασκευής και να ακολουθήσουν οι επικοί Βαλκανικοί Πόλεμοι, που διπλασίασαν την Ελλάδα. 

Το 1908, σκοτώνεται στην κατεχομένη Μακεδονία, ο Παύλος Μελάς. Ο θάνατός του απετέλεσε την αφορμή, να συνεγερθεί όλη η Ελληνική Κοινωνία, να συμπαρασύρει τους Κυβερνόντες, να ανδρωθεί ο Μακεδονικός Αγώνας. 

Πρόσφατη Ιστορία 

Το 1974, καταλαμβάνεται η μισή Κύπρος, άλλος ένας ατυχής πόλεμος. Δεν μας άγγιξε. Δεν μας συνέγειρε. Ασχοληθήκαμε με άλλα.  

Το 1996, για το πανέμορφο Αιγαίο, χάνουν την ζωή τους  τρία Παλληκάρια. Ο Βλαχάκος, ο Καραθανάσης και ο Γιαλοψός,. Ο Παναγιώτης, ο Ιωάννης και ο Έκτορας.  

Τεχνικά, η πτήση ήταν αδύνατος. Κανείς δεν θα τους έλεγε τίποτε, εάν δεν εκτελέσουν αυτή την αποστολή. Και υπήρχαν απαντήσεις, για να βλέπουν κατάματα τους κατωτέρους τους, τους ομοιοβάθμους τους, τους ανωτέρους τους, όλη την Πολιτική Ηγεσία. Και με σειρά αξίας-προτεραιότητας όπως αναγράφηκαν. Κάποιες φορές οι αξιακές έννοιες αντιστρέφονται. 

Είχαν 1001 λόγους, για να εξηγήσουν στους γιούς τους, γιατί ΔΕΝ πέταξαν. 

Είναι μερικές, σπάνιες φορές, που το μόνο που έχει νόημα, είναι, τι θα πεις στον γιό σου.  

Αυτοί προτίμησαν, και ήξεραν πολύ καλά τι έκαναν, να πετάξουν «τοις κείνων ρήμασι πειθόμενοι». Να πετάξουν στα ουράνια. Στα ουράνια του Αιγαίου.  

Ο Παύλος Μελάς συνέγειρε την κοινωνία του 1908. Οι τρείς ήρωες του Αιγαίου δεν ήταν αρκετοί να συνεγείρουν την σημερινή κοινωνία.  

Πόσους άλλους ήρωες, χρειαζόμαστε, σήμερα; 

Και τώρα σήμερα. 

«Εάν τρέξουμε να σώσουμε την Μακεδονία, η Μακεδονία θα μας σώσει». 

Θα μας σώσει από τον λήθαργο, που μας κατατρώει. Από την σιχασιά μας. Την βαρεμάρα μας. 

Θα δώσουμε έναν λόγο στους κυβερνώντες  να πολεμήσουν. 

Θα δώσουμε έναν λόγο στους ξένους  να σκεφτούν και να συλλογισθούν. 

Θα δώσουμε ένα λόγο στα παιδιά μας να ζωντανέψουν.  

Να θυμηθούμε ποιοι είμαστε, από πού ερχόμαστε, που πάμε, που θέλουμε να πάμε. 

Ένα αναβάπτισμα στο παρελθόν για να βρούμε την ρότα μας για το μέλλον. 

Πρόσφατα ιστορικά γεγονότα επιβολής 

Στο Ιράκ, μια σκληροτράχηλη φυλή, χρειάστηκαν 30 ημέρες για να κάμψουν ολοσχερώς το φρόνημα του Λαού. 

Στην Γιουγκοσλαβία, ένα ορθόδοξο κράτος, χρειάστηκαν τρείς μήνες για να τους εξαναγκάσουν σε συνθηκολόγηση. 

Στην Ελλάδα, δοκιμάζουν επτά χρόνια, την παραίτηση μας. Αν παραιτηθούμε τώρα, το τι θα ακολουθήσει, δεν χρειάζεται να περιγραφεί. Όλοι το αντιλαμβανόμαστε πεντακάθαρα. 

Εάν δεν ξυπνήσουμε τώρα, χάνονται τα πάντα. 

Η στιγμή της απόφασης είναι τώρα. Προς τα πού θα γύρει η πλάστιγγα. 

Μήνυμα ηχηρό προς τα μέσα και προς τα έξω. 

Θα λογοδοτήσουμε στους αγέννητους, στους νεκρούς. 

Ό,τι υγιές έχει μείνει, πρέπει να δραστηριοποιηθεί τώρα. 

Εμπρός! Ό,τι ικμάδα υπάρχει στον καθένα.  

Οι νέοι με την ζωντάνια, την ορμή και τον ενθουσιασμό της νιότης. 

Οι μεσήλικες με την γνώση και την εμπειρία χειρισμών.  

Οι μεγαλύτεροι με την πείρα, και την καθοδήγηση. 

Όλα τα επαγγέλματα, όλα τα μορφωτικά επίπεδα, όλες οι οικονομικές διαβαθμίσεις. 

Δεν υπάρχει  άνεση για απόντες. Όλοι στρατιώτες της Μακεδονίας. 

«η εποχή των Ταγών» 

«στώμεν καλώς» 

«οι καιροί ου μενετοί» 

Όχι δεν καθυπέταξαν το φρόνημα μας και δεν καθυπέταξαν τις ψυχές μας. 

«εάν τρέξουμε να σώσουμε την Μακεδονία, η Μακεδονία θα μας σώσει»  

«όσοι ζωντανοί» 

(*) Ο Ευάγγελος Αθανασιάδης είναι Συνταγματάρχης ε.α. 

Η φωτογράφιση του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη από τον Π.Νιρβάνα

Ο Παύλος Νιρβάνας γράφει στο περιοδικό "Νέα εστία" το 1933 πως τράβηξε μια μοναδική φωτογραφία τον
Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη.

[...Είχα διηγηθεί άλλοτε την ανησυχία του αυτή, όταν πήγα, κλέφτικα, με χίλιες προφάσεις, να τον φωτογραφίσω απάνω στο καφενεδάκι της Δεξαμενής. Δεν υπήρχε ως τότε φωτογραφία του Παπαδιαμάντη. Και συλλογιζόμουν ότι απ' τη μια μέρα στην άλλη μπορούσε να πεθάνει ο μεγάλος Σκιαθίτης, και μαζί του να σβύσει για πάντα η οσία μορφή του. Και πότε αυτό; Σε μια εποχή που δεν υπάρχει ασημότητα που να μην έχει λάβει τις τιμές του φωτογραφικού φακού. Και πώς θα μπορούσε να δικαιολογηθεί μια τέτοια παράλειψη της γενεάς μας σ' εκείνους που θα 'ρθουν κατόπι μας να συνεχίσουν το θαυμασμό μας για τον απαράμιλλο λυρικό ψυχογράφο των καλών και των ταπεινών και τον αγνότατο ποιητή των νησιώτικων γιαλών; Αλλά ό αγνός αυτός χριστιανός, με τη ψυχή του αναχωρητή, δεν εννοούσε, με κανένα τρόπο, να επιτρέψει στον εαυτό του μια τέτοια ειδωλολατρική ματαιότητα. "Ου ποιήσεις σε αυτώ είδωλον ουδέ παντός ομοίωμα" ήταν η άρνηση του και η απολογία του. Αποφάσισα όμως να πάρω την αμαρτία του στο λαιμό μου. Ο Θεός και η μακαρία ψυχή του ας μου συγχωρέσουν το κρίμα μου. Ένας από τους ωραιότερους τίτλους που αναγνωρίζω στη ζωή μου, είναι ότι παρέδωκα στους μεταγενέστερους τη μορφή του Παπαδιαμάντη.Με τί δόλια και αμαρτωλά μέσα επραγματοποίησα τον άθλο μου αυτό, το διηγήθηκα, όπως είπα, αλλού. Εκείνο που μου θυμίζουν ζωηρότερα τώρα οι ευλαβητικές γιορτές της Σκιάθου, είναι η ανησυχία του τη στιγμή που τον αποτράβηξα ως την προσήλια γωνίτσα του μικρού καφενείου, για να ποζάρει μπροστά στον φακό μου. Να "ποζάρει" είναι ένας λεκτικός τρόπος. Είχε πάρει μόνος του τη φυσική του στάση απάνω σε μια πρόστυχη καρέκλα, με τα χέρια σταυρωμένα στο στήθος, με το κεφάλι σκυφτό, με τα μάτια χαμηλωμένα, στάση βυζαντινού αγίου, σαν ξεσηκωμένη από κάποιο καπνισμένο παλιό τέμπλο ερημοκλησιού του νησιού του. Αυτή δεν ήταν στάση για μια πεζή φωτογραφία. Ήταν μια καλλιτεχνική σύνθεση, και θα μπορούσε να είναι ένα έργο του Πανσελήνου ή του Θεοτοκοπούλου. Αμφιβάλλω αν φωτογραφικός φακός έλαβε ποτέ μια τέτοια ευτυχία. Αλλά ό Αλέξανδρος ήταν βιαστικός να τελειώνουμε. Γιατί; Μου το ψιθύρισε, ανήσυχα στο αυτί, και ήταν η πρώτη φορά που τον είχα ακούσει - ούτε φαντάζομαι πως θα τον άκουσε ποτέ κανένας άλλος - να μιλεί γαλλικά: "Nous excitons la curiosite du public". Ακούσατε; Ερεθίζαμε την περιέργεια του... Κοινού! Ποιου Κοινού; Δεν ήταν εκεί κοντά μας παρά ένα κοιμισμένο γκαρσόνι του καφενείου, ένας γεροντάκος πού λιαζότανε στην άλλη γωνία του μαγαζιού, καί δυο λουστράκια που παίζανε παράμερα. Αυτό ήταν το Κοινό, πού ανησυχούσε τον Παπαδιαμάντη η "περιέργεια" του. Κι' αυτή ήταν η διαπόμπευση του, που βιαζότανε να της δώσει ένα τέλος, Η φιλία ενίκησε το ζορμπαλίκι... μου είπε -αντιγράφω τα ίδια του τα λόγια - στο τέλος του μαρτυρίου του. Μήπως δεν ήταν, στ' αλήθεια, μια πραγματική θυσία που είχε κάνει στη φιλία μου; Μια θυσία της αγιότητάς του στην ειδωλολατρική ματαιότητα των εγκόσμιων. Και συλλογίζομαι τώρα τις εκατοντάδες των Γάλλων προσκυνητών της εταιρείας Μπυντέ, και των δικών μας του "Οδοιπορικού Συνδέσμου" , που πέρασαν το κατώφλι του ταπεινού του ερημητηρίου, όπου πλανάται τώρα η σκιά του στα γνώριμα καί αγαπητά της κατατόπια της ζωής του και της εργασίας του. Συλλογίζομαι την παράταξη των ναυτικών αγημάτων, που παρουσίασαν όπλα μπροστά στο μνημείο του. Συλλογίζομαι τις στολές, τα ξίφη, τις χρυσές επωμίδες που έλαμπαν κάτω από τον ήλιο του νησιού του, για τη δόξα του. Συλλογίζομαι τους λόγους των επισήμων, τους εθνικούς ύμνους, τα στεφάνια της δάφνης, τις πανηγυρικές κωδωνοκρουσίες, που έπλεξαν με ήχους και χρωματα το εγκώμιο του. Συλλογίζομαι όλα αυτό το δοξαστικό πανηγύρι, και η σκέψη μου πετάει στο «Κοινόν» του ερημικού καφενείου της Δεξαμενής "ένα γκαρσόνι, ένας γεροντάκος, δυο λουστράκια" που ανησυχούσε, τη μακρυνή εκείνη μέρα ο μακαρίτης μήπως "ερεθίση την περιέργεια των". Τι ανησυχία θα είχε νοιώσει τώρα, στα βάθη του ταπεινού τάφου όπου "αναπαύεται εν Χριστώ" ο χριστιανός ποιητής των ταπεινών, από το δοξαστικό αυτό θόρυβο; Καί πόσο θα βιαζότανε πάλι να τελειώσει; Αν σάλεψαν, από μυστικές αύρες, αυτή τη στιγμή, τα κυπαρίσσια του τάφου του, ένας στεναγμός θα βγήκε από το θρόισμα τους. Ένας ήχος, που θα ξαναψιθύριζε τα παλιά του εκείνα ανήσυχα και τόσο συμπαθητικά λόγια, σε μία γλώσσα που την εννοούσαν τώρα, γιατί ήταν δική τους , οι ευλαβητικοί προσκυνητές του της γαλλικής γης:" Nous excitons la curiosite du public". ] Παύλος Νιρβάνας εδώ

Read more: http://iereasanatolikisekklisias.blogspot.com/2018/01/blog-post_42.html#ixzz536gCcR

ΚΑΠΟΥ ΕΔΩ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ.

Επίκαιρος ο Παπαδιαμάντης

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

            Εκατόν επτά χρόνια πέρασαν από την κοίμηση του Αλεξάνδρου Παπαδιαμάντη. Απεβίωσε στις 2 προς 3 Ιανουαρίου του 1911, σε ηλικία εξήντα ετών. Παρά το ότι στην εποχή του δεν ήταν του συρμού, στο πέρασμα του χρόνου αναδείχθηκε εκ των σημαντικοτέρων Ελλήνων λογοτεχνών του 19^ου και του 20ού αιώνα. Οι απόψεις, που εξέφρασε μέσα από το ποικίλο έργο του, βασίστηκαν στις δύο δομικές κολόνες, που στηρίζουν την ιδιοπροσωπία και την αυτοσυνειδησία μας, ως Ελλήνων, τη Ρωμιοσύνη και την Ορθοδοξία.

            Ο Παπαδιαμάντης δεν είχε καμία σχέση με συμφέροντα, δεν είχε καμία εξάρτηση κοινωνική ή οικονομική. Γι’ αυτό ήταν ελεύθερος να διατυπώνει χωρίς υπολογισμούς και χωρίς δεσμεύσεις τη σκέψη του για τα όσα συνέβαιναν στην εποχή του, που είναι εντυπωσιακό πόσο μοιάζει με τη δική μας. Γι’ αυτό είναι επίκαιρη και έχει εξαιρετικό ενδιαφέρον.

            Αναφέρονται χαρακτηριστικά παραδείγματα. Για να αντιμετωπίσουμε το κοινωνικό κατεστημένο μας συμβουλεύει: « Όλοι μαζί να αγωνισθήτε ενάντια στην άγνοια, στη ραθυμία, στην αμάθεια και στην κακία. Σε αυτόν σας τον αγώνα θα συναπαντήσετε αντίξοες περιστάσεις και σπείρες από αντίθετους και αντίθεους. Θα πέσουν επάνω σας να σας κατασπαράξουν, θα σας οδηγήσουν στη βία... Σταθήτε ψύχραιμοι. Γιατί μετά τη βία θα πέσει απάνω σας αράχνη φαρμακερή η σύγχυσις, που είναι η λέπρα της ψυχής και γεννά και ορίζει την ακηδίαν                                                                                                                                                          ....Εγώ είμαι τέκνον γνήσιον της Ορθοδόξου Εκκλησίας, εκπροσωπουμένης υπό των Επισκόπων Της. Εάν δε τυχόν πολλοί τούτων είναι αμαρτωλοί, αρμοδία είναι να κρίνη μόνη η Εκκλησία, και μόνον το άπειρον έλεος του Θεού ημείς πρέπει να επικαλούμεθα» (Βλ. σχ. Χριστοδούλου Παρασκευαΐδη, Μητροπολίτου Δημητριάδος «Ερέθισμα αυτοσυνειδησίας – Ο ακέραιος και επίκαιρος Παπαδιαμαντικός λόγος», ανάτυπο από ομιλία προς φοιτητές της Μαγνησίας την 4^η Ιανουαρίου 1989, Αθήναι, 1989, σελ. 20-21).

Ως προς την αντιμετώπιση της αθεΐας στον «Λαμπριάτικο ψάλτη» ο Παπαδιαμάντης γράφει:

            «...Άγγλος ή Γερμανός ή Γάλλος δύναται να είναι κοσμοπολίτης ή αναρχικός ή άθεος ή ο,τιδήποτε. Έκαμε το πατριωτικόν του χρέος, έκτισε μεγάλην πατρίδα. Τώρα είναι ελεύθερος να επαγγέλλεται, χάριν πολυτελείας, την απιστίαν και την απαισιοδοξίαν. Αλλά Γραικύλος της σήμερον, όστις θέλει να κάμη δημοσία των άθεον ή τον κοσμοπολίτην, ομοιάζει με νάνον ανορθούμενον επ’ άκρων ονύχων και τανυόμενον να φθάση εις ύψος και φανή και αυτός γίγας. Το ελληνικόν έθνος, το υπόδουλον, αλλ’ ουδέν ήττον και το ελεύθερον, έχει και θα έχη δια παντός ανάγκην της θρησκείας του».

            Σε άλλο άρθρο του, που γράφτηκε στα 1881 και δημοσιεύθηκε μετά τον θάνατό του, στα 1914, γράφει για τους άθεους υλιστές: «Προ των σήμερον υλιστών, δαρβινιστών και θετικιστών υπήρξαν οι απαισιόδοξοι, οι ορθολογισταί και οι κριτικισταί, αλλά παρήλθον. Προ αυτών ήσαν οι πανθεϊσταί, αλλά εξέλιπον. Παρέρχονται, κρύπτονται εν τη σκιά, αφανίζονται, αφού επί βραχύ τέρψωσι τους φιλοκαίνους και τους φιλαναγνώστας δια περιέργου συναυλίας λέξεων και γνωμών. Ο δε Χριστιανισμός έμεινε και θα μένη».

Την πολιτική ζωή της εποχής του περιγράφει στο διήγημά του «Οι Χαλασοχώρηδες», που δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Ακρόπολις» το 1892:

            « Όστις πράγματι φιλοσοφή και αληθώς πονή τον τόπον του και έχει την ηθικήν όχι εις την άκραν της γλώσσης..., αλλά εις τα ενδόμυχα αυτά της ψυχής, βλέπει ότι είναι αδύνατον να πολιτευθή....Την δωροδοκία προς άγραν ψήφων την υπάγω εις το γένος της συναλλαγής. Συναλλαγή όμως είναι και η εν πρυτανείω σίτησις, αι εκ του δημοσίου ταμείου παροχαί, τα ρουσφέτια. Συναλλαγή είναι και η εις παρανόμους δίκας προστασία. Συναλλαγή είναι και η προς παραγραφήν οφειλομένων φόρων συνδρομή και η παράνομος εξαίρεσις κληρωτών.... Συναλλαγή είναι και η δωροδοκία. Τώρα ποίος πολιτευόμενος είναι ιπποτικώτερος; Εκείνος όστις εκ του ιδίου ταμείου αγοράζει τας ψήφους των εκλογέων, η εκείνος όστις τας αγοράζει εκ του δημοσίου θησαυρού; Εκείνος όστις πληρώνει εκ του θυλακίου του ή εκείνος όστις πληρώνει εκ των χρημάτων του έθνους, χρημάτων ξένων τα οποία εις την Ελλάδα μάλιστα εσυνηθίσαμεν όλοι να θεωρούμεν έρμα και σκοτεινά;...».

            Ο Παπαδιαμάντης έκαμε το χρέος του. Μας περιέγραψε τις ρίζες μας και μας προειδοποίησε ότι αν δεν είμαστε, ως πρόσωπα και ως λαός, σωστοί, έντιμοι  και δίκαιοι θα έχουμε τη μοίρα της Φραγκογιαννούς. Η  αρχή του νέου έτους 2018 είναι μια νέα ευκαιρία για μας να ακολουθήσουμε τα βιώματα του κυρ Αλέξανδρου. Μόνο έτσι θα βγούμε από το τέλμα, στο οποίο βρισκόμαστε.-