Δευτέρα 8 Ιανουαρίου 2018
Ἡ Ἐκκλησία μᾶς λέγει, πὲς μόνον Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ἐλέησόν με καὶ ἂφησε τὸν Θεὸν νὰ κανονίζη τὴν πορεία σου!
Ἀπὸ τὸ βιβλίο «Λόγοι ἀσκητικοὶ» - ἑρμηνεία στὸν Ἀββᾶ Ἠσαΐα,
ἀρχιμανδρίτου Αἰμιλιανοῦ Σιμωνοπετρίτου
Ἐσὺ νὰ
ταπεινώνης τὸν ἑαυτό σου καὶ νὰ τηρῆς τὶς ἐντολές, ἤτοι τὴν ἐγκράτεια,
τὴν νηστεία, τὴν προσευχή, τὴν μακροθυμία, τὴν ἀγάπη, ὡς ὀφειλέτης.
«Δοῦλοι ἀχρεῖοι ἐσμεν». Νὰ λές, τί νὰ πῆ σὲ μένα ὁ Θεός; σὲ μένα θὰ
παρουσιασθῆ ὁ Θεός; ἀστεῖο πράγμα! Μπορεῖς νὰ ἀποκτήσης αὐτὴ τὴν
ταπείνωσι; Ἀπόκτησέ την, καὶ ὅ,τι κάνεις, κᾶνε το ὡς δουλωθεῖς εἰς τὸν
Θεόν. Τί δικαιώματα εἶχε ὁ δοῦλος στὸν ἀφέντη του; Ἀκόμη καὶ τὴν ζωὴ
μποροῦσε νὰ τοῦ πάρη ὁ κύριός του. Ἔτσι νὰ σκέπτεσαι καὶ ἐσύ.
Ἐφ΄ ὅσον
νοιώθεις ἀκόμη ὅτι ἔχεις τὴν ἀνάγκη Του, μὴ ζητᾶς τὰ ὑψηλά. Ποιὸς ἀπὸ
μᾶς μπορεῖ νὰ πῆ, Θεέ μου, τώρα δὲν σὲ ἔχω ἀνάγκη, γι΄ αὐτὸ σὲ παρακαλῶ,
ἐφ΄ ὅσον μπορῶ καὶ κάνω τὴν ζωή μου, τὸν ἀγώνα μου, δῶσε μου
ἀποκαλύψεις, δῶσε μου θαυματουργίες, νὰ ἁπλώνω τὸ χέρι μου καὶ ἀμέσως νὰ
ἀλλάζη ὁ καιρός, νὰ σταματᾶ ἡ θάλασσα, νὰ γίνεται βοριάς; Ἀφοῦ λοιπὸν
ζητᾶς ἀκόμη τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ, ταπείνωνε τὸν ἑαυτό σου καὶ σώσῃ σε
ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας. Τότε θὰ...
σὲ σώση ἀπὸ
τὴν ἁμαρτία ἡ ὁποία σὲ ἀπειλεῖ, ἀπὸ τὴν θανατηφόρο ἁμαρτία τῆς
ὑπερηφανείας, τῆς φυσιούσης γνώσεως, καὶ ἀπὸ τὰ χαρίσματα τὰ ὁποῖα γιὰ
σένα θὰ εἶναι ὁ τάφος σου, ἡ τελικὴ κατάπτωσις τῆς ζωῆς σου.
Ἐὰν ἡ καρδιά
σου ἔχη ὅλη τὴν αἴσθησι τῆς ἁμαρτίας, ἐὰν δὲν τὴν βεβηλώνης μὲ τίς
ἀπαιτήσεις σου, μὲ τὶς προσδοκίες σου, μὲ τοὺς πειρασμούς σου, τότε ὁ
Θεὸς θὰ σοῦ τὰ δώση ὅλα μόνος του. Ὁ Θεὸς ἔθεσε μέσα μας τὴν τάσι, τὴν
διάθεσι, τὸν πόθο τῆς γνώσεως καὶ τῶν χαρισμάτων, ἀλλὰ μόνον ὁ ἴδιος
μπορεῖ νὰ μᾶς τὰ ἱκανοποιήση. Ἄφησε τὸν Θεὸν νὰ κανονίζη τὴν πορεία σου.
Αὐτὸς γνωρίζει προτοῦ ζητήσης ἐσὺ κάτι.
Ζήτα λοιπὸν νὰ
σοῦ δώση μετάνοια, νὰ σοῦ συγχωρήση τὶς πτώσεις σου, καὶ γιὰ τὰ
ὑπόλοιπα Ἐκεῖνος ξέρει. Αὐτὸς ξέρει καὶ τί ἀνέμους θὰ δώση, ἂν θὰ σοῦ
πάρη τὴν χαρὰ καὶ τὴν κάνη στεναχώρια, ἂν θὰ σοῦ πάρη τὴν στεναχώρια καὶ
θὰ σοῦ τὴν κάνη χαρά, ἂν θὰ σοῦ δώση ἐπιτυχία ἢ ἀποτυχία, ἂν θὰ σοῦ
κόψη τὰ πάθη ἢ θὰ σοῦ τὰ ἀφήση, ἂν θὰ σοῦ θεραπεύση τὴν ἀρρώστια καὶ θὰ
σοῦ δώση ὑγεία, ἢ ἂν θὰ σοῦ πάρη τὴν ὑγεία καὶ θὰ σοῦ δώση ἀρρώστια.
Τὸ τί μᾶς δίνη
ὁ Θεὸς εἶναι μυστήριο, τὸ ὁποῖο μᾶς εἰσάγει στὴν βασιλεία τῶν οὐρανῶν,
ἐνῶ οἱ δικές μας ἀπαιτήσεις καὶ προσδοκίες καὶ παρακλήσεις, ὡς ἐπὶ τὸ
πλεῖστον, εἶναι ἀπομακρύνσεις ἀπὸ τὸν Θεόν. Τὰ αἰτήματα τῆς καρδιᾶς μας,
κατὰ κανόνα, εἶναι προβολὴ τοῦ ἐγώ μας. Γι΄ αὐτὸ καὶ ἡ Ἐκκλησία βγάζη
ὅλες τὶς κοινὲς προσευχὲς καὶ μᾶς λέγει, πὲς μόνον Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ,
ἐλέησόν με τὸν ἁμαρτωλόν· δὲν ζητάει τίποτε ἄλλο, μόνον τὸ ἔλεος τοῦ
Θεοῦ. Ἔτσι γίνεται ἀβέβηλος καὶ ἁγνὸς ὁ τόπος τῆς ψυχῆς μας, δὲν
ἐκπαρθενεύεται δηλαδὴ ἀπὸ τὴν δυσωδία μας, ἀπὸ τοὺς πόθους μας καὶ τὶς
ἐπιθυμίες μας. Τότε μπορεῖ νὰ εἰσέρχεται ὁ Θεὸς μέσα μας.
«Η Ευρώπη θά γίνει μουσουλμανική, θά πάψει νά εἰναι χριστιανική»!
π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος
(πρὶν δεκαετίες)
«Μόνο ἡ μετάνοια καταργεῖ ἤ μεταθέτει
τό σχέδιο τοῦ Θεοῦ.
Συλλογή ἀναφορῶν τοῦ Γέροντος Ἀθανασίου Μυτιληναίου για τήν Ἑλλάδα
«Ὁ μουσουλμανισμός ἐπιχειρεῖ τόν κύκλο τῆς γῆς»!
Ἄν
προσέχαμε ὅλα αὐτά τά σημάδια πού μᾶς δίνονται, θά ἤμαστε καί προσεκτικότεροι
στή ζωή μας. Ἐγώ δέν σᾶς κρύβω ὅτι φοβᾶμαι, τρέμω, ὅτι ὁ λαός μας θά πληρώσει,
γιατί ἀποδώσαμε, μέ τήν ἀρχαία ἔννοια τῆς λέξεως, τήν ὕβριν στόν Ἰησοῦ Χριστό.
Ναί, θά πληρώσουμε καί πολύ ἀκριβά. Δέν ξέρομε πότε. Σᾶς εἶπα, ἡ κιβωτός 120
χρόνια κατασκευαζόταν, γιατί περίμενε ὁ Θεός τήν ἐπιστροφή τῶν ἀνθρώπων. Δέν
ξέρω, ὁ Θεός πάντως νά μᾶς ἐλεήσει, ὅσο ἐγκαίρως, νά μετανοήσουμε καί νά
ἐπιστρέψομε στήν καθαρά πίστη, στόν Ἰησοῦ Χριστό» (Πράξεις,
ὁμιλία 170ή).
«Εἶχε
πεῖ ὁ Πλήθων μία κουβέντα -πού δίδασκε εἰδωλολατρία-, ὅταν πρό ἐτῶν τή διάβασα
ἔμεινα ἔκπληκτος: «Καί ὅμως [εἶπε], κάποια ἡμέρα ἡ Ἑλλάς θά ξαναγίνει
εἰδωλολατρική»! Αὐτό, ὅταν τό διάβασα ἀνατριχίασα, γιατί τό πίστεψα καί ἐκεῖ
στούς πρόποδες τοῦ Ταΰγετου, ἐκεῖ πού ἦταν ὁ Πλήθων καί δίδασκε, πῆγε ὁ δικός
μας ὁ Θεοδωρακόπουλος, νά ἱδρύσει Σχολή, συνεχιστής ἐκείνης τῆς Σχολῆς τοῦ
Πλήθωνος, πού δίδασκε εἰδωλολατρία. Εἶναι ἀξιοθρήνητο πρᾶγμα!» (Βασιλειῶν
Γ΄, ὁμιλία 19η).
«Προσέξτε
τώρα ἐδῶ κάτι, πολύ νά προσέξομε αὐτό, γιατί δυστυχῶς δέν τό ἔχομε προσέξει
δεόντως καί μένομε ἐγκληματικῶς ἀπαθεῖς. Ὁ μουσουλμανισμός ἐπιχειρεῖ τόν κύκλο
τῆς γῆς. Αὐτό τό ὁποῖο λέμε ἕνα τόξο, ἐδῶ στά Βαλκάνια, μουσουλμανικό, καί τό
βλέπομε, βεβαίως ἀπό πολιτικῆς πλευρᾶς, εἶναι κάτι πολύ περισσότερο ἀπό ἕνα
τόξο. Ἐπιχειρεῖ, θά ἐπαναλάβω καί νά τό θυμᾶστε, ἐπιχειρεῖ τόν κύκλο τῆς γῆς!
Ὅπως καί ἐγώ θυμᾶμαι τόν μακαριστό πατέρα Ἄγγελο Νησιώτη, πού εἶχε πεῖ -πρό τοῦ
’40- καί ἔλεγε: «Φοβηθεῖτε τόν μουσουλμανισμό, εἶναι ὁ φοβερότερος ἐχθρός,
φοβηθεῖτε!». Τό κράτησα στή μνήμη μου καί τό ἀνεκάλεσα πολλές φορές, ἰδίως τά
τελευταῖα χρόνια, πού βλέπω αὐτή τήν κίνηση τοῦ μουσουλμανισμοῦ. Τί; Ξέρετε
πόσα ἑκατομμύρια μουσουλμάνοι ὑπάρχουν στήν Ἀσία, Πολυνησία, Ἀφρική; Πολλά
ἑκατομμύρια μουσουλμάνοι ὑπάρχουν. Τό εἶπαν: «Θά ἐπιχειρήσομε ἐπίθεση κατά τῆς
Εὐρώπης»! Τό εἶπαν, νά μήν πῶ τώρα πολιτικά πρόσωπα, δέν μοῦ ἀρέσει νά
ἀνακατεύω πολιτικά πρόσωπα, ὅτι: «Ἡ Εὐρώπη θά γίνει μουσουλμανική, θά πάψει νά
εἶναι χριστιανική»! Ξέρετε πόσα τεμένη ὑπάρχουν στό Παρίσι; Ἐμεῖς ἐν ὀνόματι
τῆς ἀνεξιθρησκείας κτλ. τούς πάντες ὑποδεχόμεθα. Ἑτοιμάζουν νά κάνουν καί στήν
Ἀθήνα τέμενος μουσουλμανικό, ἐνῶ ἀναφέρθηκε ἐκεῖ, στά Ἐμιρᾶτα τῆς Ἀραβίας,
ἀπέναντι ἀπό τό Ἰράκ, ζητήθηκε νά γίνει Λειτουργία φέτος [1992] τό Πάσχα, ὄχι
μόνο νά γίνει ναός ἀπό τούς ἐκεῖ Ἕλληνες, -ἐνῶ ἐκεῖνοι ζητοῦν στήν Ἀθήνα νά
γίνει ναός-, ἀλλά οὔτε καν σέ ἕνα δωμάτιο τῆς Πρεσβείας, νά γίνει Θεία
Λειτουργία Πασχαλινή! Ναί, γιατί ἔχει τό στοιχεῖο τοῦ φανατισμοῦ. Ἀνεξιθρησκεία
γιά τούς μουσουλμάνους δέν ὑπάρχει, εἶναι παραμύθια αὐτά. Γι’ αὐτό λοιπόν
ἐπιχειρῶντας νά καταλάβει τήν Εὐρώπη θρησκευτικῶς, θά τήν καταλάβει καί
πολιτικῶς» (Σειράχ,
ὁμιλία 141η).
…«Ἄν
μέ ρωτήσετε ποιά εἶναι ἡ ὑψηλότερη φιλοπατρία πού θά μποροῦσε ἕνας πολίτης νά
διαθέτει ὑπέρ τῆς πατρίδας του, θά σᾶς ἔλεγα εἶναι αὐτή: «Τό νά μήν ἁμαρτάνει ὁ
ἴδιος καί νά βοηθᾶ μέ κάθε τρόπο τήν πατρίδα του νά ἀνεβαίνει πνευματικά». Δέν
ὑπερηφανεύομαι, ἀλλά δοξάζω τό Θεό, ὁ Θεός μέ βοήθησε, αὐτή τή θέση πού σᾶς λέω
αὐτή τή στιγμή τήν εἶχα ὅταν ἤμουν στρατιώτης, τήν ἴδια θέση. Οὔτε ἀφαίρεσα,
οὔτε πρόσθεσα σέ αὐτά πού σᾶς λέω. Καί τότε τό ἔλεγα σέ συναδέλφους ὅτι ὁ
καλύτερος, ὁ ὑψηλότερος, ἔχων τήν φιλοπατρία μέσα του εἶναι ὁ Χριστιανός. Αὐτός
πού ζεῖ ἀληθινή χριστιανική ζωή». (Κατηχήσεις Ἁγ. Κυρίλλου,
ὁμιλία 17η).
«Ἐγώ
ἔχω πεῖ τό ἑξῆς: Νά μή ζῶ, ἄν ὁ Θεός ἐπιτρέψει καί ἔρθει στήν Ἑλλάδα ἡ δυτική
πνευματικότητα, νά μή ζῶ, νά μή τό δῶ! Ἐάν ζῶ καί ἔλθει, σᾶς βεβαιώνω, δέν ξέρω
πῶς θά αἰσθανθῶ, εἶναι φοβερή ἡ δυτική πνευματικότητα σέ σχέση μέ τήν ἀνατολική
πνευματικότητα. Ἀπορρέει ἀπό τίς δογματικές τοποθετήσεις» (Κατηχήσεις
Ἁγ. Κυρίλλου, ὁμιλία 43η).
«Ἄν
μέ ρωτήσετε, χωρίς βέβαια νά διεκδικῶ προφητικό χάρισμα, ἀλλά εἶναι κάτι πού
κάθε πιστός μπορεῖ νά τό δεῖ, ἄν θά ἔπρεπε νά μέ ρωτήσετε: «Πῶς τά βλέπετε τά
πράγματα στή σύγχρονη ζωή μας ἐδῶ στήν Ἑλλάδα [ἡ ὁμιλία ἔγινε στίς 17-1-1982]
καί σέ μία παγκόσμια κλίμακα;», θά σᾶς ἔλεγα: «Πολύ ἄσχημα!». Ἐγώ ξημερώνομαι
καί βραδιάζομαι πάντοτε σάν κάτι νά περιμένω. Εἶναι τά τελευταῖα χρόνια αὐτό,
σάν κάτι περιμένω. Τί περιμένω; Τί νά σᾶς πῶ πιό πολύ, κάτι περιμένω. Γιατί δέν
πᾶμε καλά ὡς λαός. Ἔχομε τόσο ξεφρενιάσει, ἔχομε βγάλει στή δημοσιότητα πιά τό
βρώμικο ὑποσυνείδητό μας καί κινούμεθα μέ τέτοιο βαθμό καλπάζοντα ἀποστασίας,
ὥστε δέ μένει παρά νά ἐξαντληθεῖ ἡ μακροθυμία τοῦ Θεοῦ καί νά ἔρθει τιμωρία.
Ἔτσι τό αἰσθάνομαι» (Ἀποκάλυψις, ὁμιλία 38η).
Σάββατο 6 Ιανουαρίου 2018
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)

