Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς

Του Λάμπρου Κ. Σκόντζου Θεολόγου – Καθηγητού

---

Η ρωσική Ορθοδοξία έχει να παρουσιάσει ένα μεγάλο νέφος αγίων, το οποίο κοσμεί το αγιολογικό στερέωμα της Εκκλησίας μας. Ιδιαίτερα ανάδειξη αγίων έχουμε στα νεώτερα χρόνια, όταν η Ρωσική Εκκλησία είχε εισέλθει στις γνωστές ιστορικές της περιπέτειες.

Ένα από τους σύγχρονους επιφανείς Ρώσους αγίους είναι και ο άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς, Επίσκοπος Σαγκάης και Σαν Φρανσίσκο, της ορθοδόξου ρωσικής διασποράς. 

Γεννήθηκε στις 4 Ιουνίου του 1896 στο χωριό Αντάμοβκα της επαρχίας Χαρκώβ στη Νότια Ρωσία. Το βαπτιστικό του όνομα ήταν Μιχαήλ. Οι γονείς του ονομάζονταν Μπόρις και Γλαφύρα και ήταν απόγονοι της ονομαστής αριστοκρατικής και ευσεβούς οικογένειας Μαξίμοβιτς.

Μάλιστα ένα μέλος της οικογένειας, ο Ιωάννης Μαξίμοβιτς, υπήρξε ονομαστός Ιεράρχης, Επίσκοπος Τομπόλσκ, ο οποίος έγινε άγιος (εορτάζει στις 10 Ιουνίου) και το τίμιο λείψανό του, παραμένει άφθορο στην πόλη Τομπόλσκ.

Οι ευσεβείς γονείς του τον μεγάλωσαν με την πίστη στο Θεό και την ευλάβεια στην Ορθοδοξία. Αλλά και ο ίδιος έδειχνε από μικρός μια ασυνήθιστη αγάπη για το Θεό και ισχυρή ροπή να ζει την εκκλησιαστική ζωή. Αν και φιλάσθενος, έτρωγε λίγο και τηρούσε όλες τις νηστείες της Εκκλησίας. Του άρεσε να συχνάζει στην Εκκλησία και όταν έπαιζε με τα στρατιωτάκια του τα έντυνε μοναχούς.

Προσευχόταν με κατάνυξη πολλές ώρες, στεκούμενος όρθιος. Του άρεσε να συλλέγει εικόνες, θρησκευτικά βιβλία και να διαβάζει βίους αγίων. Φρόντιζε δε να τους διηγείται στα τέσσερα μικρότερα αδέλφια του.

Με τον εαυτό του ήταν πολύ αυστηρός και εφάρμοζε με ακρίβεια τις εκκλησιαστικές και εθνικές παραδόσεις. Η παιδαγωγός του Γαλλίδα, εντυπωσιάστηκε τόσο από τη βίωση της Ορθοδοξίας του μαθητή της, του Μιχαήλ, με αποτέλεσμα να μεταστραφεί και να βαπτιστεί ορθόδοξη!

Στα 1907, σε ηλικία έντεκα ετών, οι γονείς του έστειλαν τον Μιχαήλ να σπουδάσει στην Στρατιωτική Σχολή της πόλης Πολτάβα. Εκεί γνώρισε και συνδέθηκε μαζί του τον σεβάσμιο Επίσκοπο Πολτάβας Θεοφάνη, ο οποίος ενθουσίασε τον Μιχαήλ και άσκησε μεγάλη επιρροή στην ψυχή του.

Του ενέπνευσε ισχυρή πίστη στο Θεό. Σε κάποια στρατιωτική παρέλαση, ενώ περνούσε μπροστά από τον Καθεδρικό ναό της πόλεως, ο νεαρός Μιχαήλ έκαμε το σταυρό του, κάτι που απαγόρευε το στρατιωτικό πρωτόκολλο την ώρα της παρέλασης.

Οι συμμαθητές του τον περιγέλασαν και οι καθηγητές αποφάσισαν να τον τιμωρήσουν. Όμως ο πρίγκιπας Κωνσταντίνος, που ήταν έφορος της σχολής πρότεινε να μην τιμωρηθεί, διότι διέγνωσε σ’ αυτόν βαθειά θρησκευτική πίστη.

Στα 1914 αποφοίτησε από την στρατιωτική ακαδημία, αλλά επειδή δεν ήθελε να ακολουθήσει στρατιωτική καριέρα, εξεδήλωσε την επιθυμία να σπουδάσει Θεολογία, στη Θεολογική Σχολή του Κιέβου. Οι γονείς του αντέδρασαν και έτσι αναγκάστηκε να σπουδάσει νομικά και έτσι γράφηκε στη Νομική Σχολή. 

Το 1917 ξέσπασε η οκτωβριανή επανάσταση στη Ρωσία και η χώρα κατελήφθη από τους αθέους μαρξιστές. Στα 1921 ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος, ο οποίος ανάγκασε πολλούς Ρώσους να καταφύγουν στο εξωτερικό.

Μαζί με αυτούς, έφυγε και η οικογένεια του Μιχαήλ και εγκαταστάθηκε στη Γιουγκοσλαβία. Ο Μιχαήλ γράφηκε στη Θεολογική Σχολή του Βελιγραδίου, ενώ παράλληλα πωλούσε εφημερίδες για να ζήσει.

Μέσα του γεννήθηκε η επιθυμία να γίνει κληρικός και να υπηρετήσει την Εκκλησία του Χριστού. Έτσι το 1924 χειροθετήθηκε αναγνώστης από τον Επίσκοπο Αντώνιο της Ρωσικής Εκκλησίας στο Βελιγράδι. Δύο χρόνια μετά, το 1926, χειροτονήθηκε διάκονος και εκάρη μοναχός, με το όνομα Ιωάννης, στην Ιερά Μονή Μίλκοβ και εν συνεχεία χειροτονήθηκε πρεσβύτερος.

Το 1934 διορίστηκε καθηγητής στην Ιερατική Σχολή στην πόλη Βιτόλ της Σερβίας και στη συνέχεια εκλέχτηκε Επίσκοπος Σαγκάης. Στην αρχή αρνήθηκε, λόγω κάποιου προβλήματος στην ομιλία του. Όμως τελικά πείστηκε, διότι αυτό το θεώρησε κλήση από το Θεό, να εργαστεί για τον ευαγγελισμό της αχανούς ειδωλολατρικής χώρας της Κίνας.

Στις 21 Νοεμβρίου του 1934 έφτασε στην Σαγκάη, βρίσκοντας έναν ημιτελή ναό και ένα μικρό ποίμνιο διχασμένο από εθνικές έριδες. Ρίχτηκε με πάθος στον αγώνα να οργανώσει την Ορθόδοξη Εκκλησία. Κατόρθωσε να μονιάσει τους πιστούς, αποτέλειωσε το ναό και ίδρυσε ορφανοτροφείο, στο όνομα του Αγίου Τύχωνα του Ζαντίσκο, για τα ορφανά της περιοχής τα οποία δυστυχούσαν και πέθαιναν από εγκατάλειψη. Περιμάζεψε περισσότερα από 3.500! Λειτουργούσε, κήρυττε και μετέστρεφε στην Ορθοδοξία πλήθος ανθρώπων.

Όμως ξέσπασε η κομμουνιστική επανάσταση και άρχισε ένας απηνής διωγμός κατά της θρησκείας. Ο άγιος Ιωάννης αναγκάστηκε να φύγει, παίρνοντας μαζί του και τα ορφανά στις Φιλιππίνες και αργότερα στην Αμερική και στην Αυστραλία.

Το 1951 βρίσκεται εγκατεστημένος στις Η.Π.Α. Οι εκεί Ρώσοι Επίσκοποι τον έστειλαν στην Επισκοπή του Παρισιού και των Βρυξελλών. Ο Ιωάννης δέχτηκε. Εκεί σημείωσε ένα αξιόλογο ποιμαντικό έργο, κάνοντας γνωστή την Ορθοδοξία στην Ευρώπη.

Εκεί του δόθηκε η ευκαιρία να μελετήσει τους Πατέρες και να συγγράψει τους βίους των Αγίων, πριν την απόσχιση του παπισμού από την Εκκλησία. Για πρώτη φορά γνώρισαν οι ευρωπαίοι τους αγίους της Ορθόδοξης Ανατολής και την ορθόδοξη πνευματικότητα.

Το 1962 επέστρεψε στις Η.Π.Α. και εξελέγη Επίσκοπος του Σαν Φρανσίσκο, της Ρωσικής Εκκλησίας της Διασποράς. Εκεί επιτέλεσε ένα αξιοθαύμαστο ποιμαντικό έργο και έγιναν γνωστές οι αρετές του και η αγιότητά του.

Στις 2 Ιουλίου 1966, συνόδευσε στο Σιάτλ των Η.Π.Α. τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας του Κούρση. Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας, έμεινε στο Ιερό Βήμα προσευχόμενος για τρεις ώρες. Κατόπιν αποσύρθηκε στο δωμάτιό του να αναπαυθεί. Κάθισε σε μια πολυθρόνα.

Εκεί τον άφησε ήρεμα την τελευταία του πνοή. Η αγιασμένη ψυχή του πέταξε στον ουρανό να συναντήσει το Χριστό, που τόσο αγάπησε και πόθησε στην επίγεια ζωή του. Αργότερα έγινε γνωστό πως ο άγιος είχε προγνώσει το θάνατό του.

Λίγες μέρες πριν είχε στείλει επιστολή στις μοναχές της Λέσνα στη Γαλλία, στέλνοντας τις στερνές ευλογίες του. Το ιερό του σκήνωμα μεταφέρθηκε στον Καθεδρικό Ναό του Σαν Φρανσίσκο, που ο ίδιος είχε ολοκληρώσει.

Έγινε ολονυκτία, με τη συμμετοχή χιλιάδων πιστών. Κατόπιν έγινε λιτανεία του Λειψάνου, το οποίο το σήκωσαν τα ορφανά που είχε φέρει από τη Σαγκάη. Ετάφη στο παρεκκλήσιο του υπογείου του Ναού, κάτω από το Ιερό Βήμα, στις 7 Ιουλίου το απόγευμα.

Το φθινόπωρο του 1993 η Σύνοδος των Επισκόπων της Αμερικής, υπό τον Αρχιεπίσκοπο του Σαν Φρανσίσκο Αντώνιο, έκαμαν την εκταφή και βρήκαν το ιερό λείψανό του σε θαυμαστή αφθαρσία! Στις 2 Ιουλίου του 1994 έγινε η αγιοκατάταξή του και ορίστηκε να τιμάται η μνήμη του στης 2 Ιουλίου. 

Ο άγιος Ιωάννης, επειδή ταξίδευε συχνά με αεροπλάνα, ανακηρύχτηκε προστάτης όσων ταξιδεύουν αεροπορικώς.

"Έρχεται, όπου νά ’ναι, μεγάλη κρίση στην Ελλάδα. Θα κλείσουν μαγαζιά, θα απολυθούν υπάλληλο! Μη ρωτάς τι πείνα έρχεται!"

Ο σεπτός Ιεροκήρυκας της Μητροπόλεως Λαρίσης ήταν πραγματικά «ένας ασκητής στον σύγχρονο κόσμο» με πολλά θαυμαστά σημεία της Χάριτος του Θεού στην οσιακή του ζωή και στην φιλάνθρωπη δράση του, με έκδηλο το θεόσδοτο χάρισμα των ιάσεων, της προόρασης, καθώς και της προφητείας.

Η εκούσια πτωχεία του ήταν ολοφάνερη και υπέρμετρη. Συνδυαζόταν, μάλιστα, με άφθονες εκδηλώσεις και συμπεριφορές μιας επιτηδευμένα αλλοπρόσαλλης και «περίεργης» συμπεριφοράς, δηλαδή μιας αγίας σαλότητας. 

Ως «Αρχιμανδρίτης» που ήταν ο ίδιος, φορούσε έναν πολύ απλό σιδερένιο σταυρό, με αποτέλεσμα, οι υπόλοιποι ιερείς, όταν και όποτε τον έβλεπαν να τον φοράει, του λέγανε περιπαικτικά:«Από ποιό σιδηρουργείο τον αγόρασες;».

Έλεγε κάποτε ο, γεμάτος φωτισμό και Χάρη Θεού, Γέροντας:

 «Ήρθε εδώ μία παρέα Προτεστάντες. Εξωτερικά, έδειχναν πολύ φιλικοί και μου έλεγαν για τους αγαθούς σκοπούς και τα σχέδιά τους. Έκανα προσευχή και “μπήκα” μέσα στην σκέψη τους. Απ’ έξω φαινόντουσαν σαν αρνιά. Και μέσα τους ήταν λύκοι! Παμπόνηροι άνθρωποι!».

Κάποιος ιερέας πήγε και είπε στον π. Σεραφείμ ότι έχουμε καλόν Αρχιεπίσκοπο τον μακαριότατο Χριστόδουλο (Παρασκευαΐδη, από την Ξάνθη, 1939–2008) και αυτός απάντησε:

«Καλός, είναι! Ανακατεύεται στα ποδάρια των πολιτικών· αλλά, να ξέρεις, δεν θα ζήσει πολλά χρόνια!». Και, πράγματι· ενώ ήταν υγιής ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, ξαφνικά σε λίγο “αρρώστησε” και εκοιμήθη…

Το 2007, σε μία συζήτηση αποκάλυψε τα εξής σε πνευματικό του τέκνο (τον π. Παύλο Τσουκνίδα):

«Έρχεται, όπου νά ’ναι, μεγάλη κρίση στην Ελλάδα. Θα κλείσουν μαγαζιά, θα απολυθούν υπάλληλοι, θα κλείσουν μαγαζιά και επιχειρήσεις.
Μη ρωτάς τι πείνα έρχεται! Πάνε αυτά που ήξεραν (εξαλλοσύνες, σπατάλες, καλοπέραση…)! Το ψωμί, τώρα το πετάνε! Όμως σ’ αυτήν την κρίση που έρχεται –θα είναι παγκόσμια βέβαια– αλλά στην Ελλάδα θα είναι μεγαλύτερη· θα πουν το “ψωμί–ψωμάκι’”! Δουλειές, δεν θα υπάρχουν. Έρχεται φτώχεια και πείνα, πάτερ Παύλε! Σου το λέω, να το ξέρεις!».

Ο π. Σεραφείμ Δημόπουλος, με την καθάρια δύναμη του Αγίου Πνεύματος που ενοικούσε μέσα του, είχε προειδοποιήσει πολύ χαρακτηριστικά έναν πολύτεκνο οικογενειάρχη, ο οποίος στις αρχές του 2008 θέλησε να ζητήσει «ευλογία» από τον Γέροντα για να αρχίσει να κτίζει κάτι για τα παιδιά του. 

Και ο Γέροντας π. Σεραφείμ, του απάντησε: «Όχι, παιδί μου! Ν’ ασχοληθείς με την γη για να ζήσεις τα παιδιά σου. Γιατί, να! Θα κοιμηθούμε ένα βράδυ και θα τα έχουμε όλα. Και το πρωΐ θα ξυπνήσουμε και δεν θα έχουμε τίποτε!».

Στο βιβλίο του με τίτλο «Ρήματα Ζωής», έγραψε χαρακτηριστικά ο μακαριστός πατήρ Σεραφείμ: «Όλοι διαισθανόμαστε ότι τα χρόνια της αφθονίας και του πλούτου γρήγορα θα παρέλθουν και ο άνθρωπος θα βρεθεί σε εποχές πόνου και στερήσεων».

※

[Από το βιβλίο: «Ασκητές μέσα στον κόσμο», Τομ. β΄, Βιογραφία κδ΄, σελ. 350, 368, 370 και 371–372.

[Πηγή]http://www.iellada.gr/

«Τριβέλι Πᾶνος»

το είδαμε εδώ

Ο «Ιερός» ύπνος φέρνει Ε(ε)φιάλτες

 

Γράφει η Σοφία Τσέκου, καθηγήτρια

“Αν όχι τώρα, πότε; Αν όχι με αυτό, με τί; Πού είστε τώρα, Άγιοι Πατέρες; Δεσποτάδες, σηκώστε τις επισκοπικές μαγκουρίτσες σας και επιτέλους φωνάξτε κατά του εγκλήματος που γίνεται στα παιδιά σας. Εθνική γενοκτονία εν όψει και σεις πού; Όλα καταρρέουν: δόγμα, οικογένεια, πατρίδα και σεις πού; Θα κανακεύετε, θα δέχεστε και θα επικοινωνείτε ακόμα με αυτούς τους κατά ψευδώνυμο βουλευτές που ψήφισαν αυτό το έκτρωμα στη Βουλή; Τους ξέρετε και τους ξέρουμε. Εσείς έχετε τα παιδαγωγικά μέσα που σας δίνει η Πίστη μας…Εμείς έχουμε την ψήφο μας που μας δίνει το Σύνταγμα. Ο καθείς να αντιδράσει από το μετερίζι του. Οι πολίτες ξέρουμε τι θα κάνουμε στην κάλπη.. Και εσείς ξέρετε τι πρέπει να κάνετε στον άμβωνα. Εμείς θα το κάνουμε αυτό που πρέπει !! Εσείς ;”

Ακριβώς τα παραπάνω τα είχα γράψει περίπου έναν μήνα πριν. Όταν οι αποδομητές της ελληνικής κοινωνίας που ακούν στο ψευδώνυμο εθνικοί αντιπρόσωποι ψήφιζαν στη Βουλή την αναδοχή τέκνων από ομόφυλα ζευγάρια για το ξήλωμα του θεσμού της οικογένειας, εν μέσω πανηγυρισμών όσων δυστυχισμένων ακροβατούν στη νεοταξική έμφυλη και άφυλη θολούρα τους. Τα έγραφα ως διαμαρτυρία ,εν είδει εκτόνωσης…. Αλλά, πριν προλάβω να συνέλθω, ήρθαν κι άλλα: Η προδοσία του λατρεμένου παιδιού του Αρχιεπισκόπου στις Πρέσπες, που υπό την ένοχη ανοχή και ιερή αποχή τόλμησαν τα φερέφωνα του Σόρος να βεβηλώσουν με την ποταπή μηδαμινότητα τους τα αγιασμένα χώματα της Μακεδονίας μας. Και δυστυχώς έπεται συνέχεια….
Ακόμα και τώρα, σιγή.!!! Μούγκα στην στρούγκα… Οι ποιμένες, πλην ορισμένων εξαιρέσεων και δη εκ της Βορείου Ελλάδας, ως τα άλαλα και μπάλαλα απλώς κοιτούν… δεν Επισκοπούν. Κατά την προσφιλή τους πρακτική κάνουν θρησκευτική διπλωματία. Έτσι το αποκαλούν, γιατί αυτοί ξέρουν. Έτσι λένε.


Στα πάντα σιγή ασυρμάτου!!!.
Η πίστη προσβάλλεται. Βγαίνει ο «διαφορετικός» με τα ροζ κομπιναιζόν με ασέβεια και ασέλγεια φέροντας την ιερά μορφή του Αγίου Νικολάου στα γεννητικά του όργανα και ψίθυρος αντίδρασης δεν ακούστηκε από πουθενά.
 Οι Ποιμένες μας εις τον «μακάριο και θεοφιλέστατο» κόσμο τους… να μην πω κοσμάρα τους, και αυτό γιατί σέβομαι τους θεσμούς και το «σχήμα».

Μη μου τους κύκλους τάραττε!! 
Αλλοιώνεται η θρησκευτική αυτοσυνειδησία των Ελλήνων μαθητών. Μας δουλεύουν ψιλό γαζί με το μάθημα των Θρησκευτικών και κανενός το αυτί δεν ιδρώνει…. άντε και να ανασηκωθεί το αρχιεπισκοπικό φρύδι εις ένδειξη εκπλήξεως !! Μόνοι μας οι πιστοί, αφημένοι στην τύχη τους οι εκπαιδευτικοί, στο έλεος του Θεού όλοι μας.

Με ξεκουφαίνει η εκκωφαντική σιωπή σας. 
Πονούν τα αυτιά μου από την προκλητική βουβαμάρα της Διοικούσης Εκκλησίας. Θα έπρεπε να είχατε ξεσηκώσει τα άπαντα σύμπαντα, Άγιοι Πατέρες. Και μόνο τις καμπάνες των ναών να χτυπούσατε, έστω πένθιμα… ο λαός θα το ΄πιανε το υπονοούμενο. Αλλά ούτε και αυτό … 

Μην κατηγορηθείτε ως υποκινητές κοινωνικών εξεγέρσεων μέσω καμπανοκρουσιών, πράγμα που δεν συνάδει με το βλαβερά ευλαβές πειθήνια καλλιεργούμενο φρόνημα οσφυοκαμψίας στους κρατούντες!

Αντ΄ αυτών και ποικίλων άλλων που θα μπορούσαν να είχαν λάβει χώρα από τους Ιεράρχες, προς ενίσχυση του εθνικού και πρωτίστως του θρησκευτικού μας φρονήματος, κυκλοφορεί (ενερυθριάστως προκλητικά, θα έλεγα) στα παγκάρια της εισόδου των εκκλησιών φυλλάδιο τιτλοφορούμενο «Προς τον Λαόν» με διθυραμβικούς ύμνους για την 9η Μαΐου, την ημέρα της Ευρώπης και τις πολιτικές του ευρωπαϊκού ολοκληρωτισμού. Λες και η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι στοιχείο του οργανογράμματος της Ε.Ε, κάτι σαν την Comission ένα πράγμα….. Και αυτό, την ώρα που οι πιέσεις από την …φίλα προσκείμενη και «χριστιανική» Ευρώπη προς τον λαό μας είναι αφόρητες σε εθνικό, θρησκευτικό, πολιτικό ,οικονομικό κλπ επίπεδο. Λιβάνισμα κανονικό δηλαδή με μοσχοθυμίαμα αρίστης ποιότητας. !!!

 Για την Ευρώπη ως «Λευκή Δαιμονία», που έλεγε ο Άγιος Νικόλαος Αχρίδος ούτε κουβέντα.
 Τί να πω πια!
Και τώρα, τώρα τι; Επέρχεται ως λαίλαπα εθνική καταστροφή και πάλι καταπίνετε την ιερή σας γλώσσα; Μακεδόνες Ιεράρχες πριν από εσάς μαρτύρησαν. Επίσκοποι σφαγιάσθηκαν, ρασοφόροι κρεμάστηκαν , ναοί βεβηλώθηκαν. 
Γιατί όλα αυτά; 
Για να παρακολουθούμε εμείς τώρα μαζί σας ως άβουλα ενεργούμενα, ένα τσούρμο ανιστόρητους άθεους να προσβάλλουν ιερά και όσια μη έχοντας τη νομιμοποίηση των Ελλήνων πολιτών;
Επιτέλους, αποσύρετε την οποιαδήποτε ευλογία που, ίσως, έχετε «χριστιανοπρεπώς» παραχωρήσει και τοποθετηθείτε μπροστάρηδες «υπέρ βωμών και εστιών». Έχετε και δύναμη και επιρροή και ξέρετε να βρίσκετε τις ισορροπίες, εάν θέλετε. Ας δουν τα μάτια μου, έστω εθιμοτυπικά με όλους τους σημαινόμενους 
συμβολισμούς, επίσκεψη του Αρχιεπισκόπου και των συν αυτώ στο γραφείο του Προέδρου της Δημοκρατίας . Να θέσει, έστω τυπικά και για το θεαθήναι, προ των Συνταγματικών επιταγών του ο Πρωθιεράρχης της Εκκλησίας τον Πρώτο πολίτη της χώρας. Ούτε αυτό;
Επιτέλους να πάρει θέσει η Ιεραρχία. 
Ας αφήσει τις έρευνες για το ποιοι ρασοφόροι συμμετέχουν σε συλλαλητήρια κατά της κατάπτυστης συμφωνίας των Πρεσπών. Να καταδικάσουν τώρα το ξεπούλημα της Μακεδονίας και να πάψουν να νταντεύουν και να ευλογούν τους έχοντες και κατέχοντες μη νομιμοποιημένη εξουσία να προδίδουν Χριστό και Ελλάδα.
Κρίμα! 
Ο λαός πάει μόνος του.
 Το ποτάμι της οργής και της αγανάκτησης για το ξεπούλημα 4000 χρόνων Ιστορίας απαιτεί ο κάθε κατεργάρης να πάει στον πάγκο του και από κατεργάρηδες έχουμε πολλούς … με ή χωρίς γραβάτα. Εύχομαι, η αδαής…. να μην έχουμε και κατεργάρηδες με ράσα.

Και όλα αυτά τα γράφω ακούγοντας να χτυπούν πανηγυρικά οι καμπάνες του Μητροπολιτικού ναού της Κορίνθου για τον Πολυαρχιερατικό Εσπερινό προς τιμήν του πολιούχου της Αποστόλου των Εθνών Παύλου. Ήταν η στιγμή που ο επίσημος προσκεκλημένος του Σεβασμιωτάτου Κορίνθου, Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πάσης Ελλάδος, Ιερώνυμος μετά πλείστων Ιεραρχών διάβαινε δόξη και τιμή, το κατώφλι του Ιερού ναού, γενόμενος δεκτός από πολιτικούς παράγοντες και παραγοντίσκους ,απαθανατιζόμενοι όλοι για τους δικούς τους λόγους από τα ΜΜΕ !!!! Ωωω!!! Ναι!!!
Στ΄ αυτιά μου ακόμα ηχεί η σιωπή τους…..