Από Πρωθυπουργός… Γέροντας

.

ΔΕΟΣ καταλαμβάνει όποιον διαβάσει μία επιστολή του Νεομάρτυρος της Ρωμηοσύνης Κυβερνήτου Ιωάννου Καποδίστρια, προς τον μόνιμο στρατιωτικό Ιερέα (Αρχιμ. Ιωακείμ Φυνδανάκη )

Αντικρύζεις εκεί έναν ολόκληρο Πρωθυπουργό να γίνεται παράλληλα και Γέρων-Στάρετς, της πίστεώς μας.  Η επιστολή αυτή, μπορεί να ήταν υπηρεσιακή, όμως αποπνέει την ζέουσα πίστη στην Ορθόδοξο Λατρευτική και Μυστηριακή ζωή του οσίου Κυβερνήτου.

Ο Ι. Καποδίστριας αν και κατακλυζόμενος από σωρεία προβλημάτων και δυσχερειών, αφιέρωσε χρόνο και σκέψη για να νουθετήσει, ως άλλος Πνευματικός, τα περί Αγιοπνευματικής ζωής των υποψηφίων αξιωματικών του Στρατού.

«Χρηματισμοί προς τον Ιερέα του τακτικού σώματος

Ναύπλιο, 28 Φεβρουαρίου 1829

Δια του συναπτομένου διατάγματος η κυβέρνησις σας εμπιστεύει την Ιερατείαν του τακτικού σώματος…αξιωματικιοί και υπαξιωματικοί και στρατιώται, οι νυν εν Ναυπλίω εφεδρεύοντες, θέλουσιν εκπληρώσει κατά την ενεστώσαν Τεσσαρακοστήν τα χρέη της ιεράς ημών πίστεως, τα της εξομολογήσεως, λέγω, και μεταλήψεως, εν οις και θέλετε τοις δώσει πάσαν την πνευματικήν υμών βοήθειαν και παράστασιν, συμπαραινούντες ως πατήρ εις την στρατιωτικήν νεολαίαν την προς την Πατρίδα πίστιν και το επιεικές της διαγωγής.

Πόσας ημέρας θέλουσι νηστεύσει, θέλετε το ορίσει μετά της γνώμης του Αρχιερέως.

Ημείς δε φρονούμεν ότι αρκεί να νηστεύωσι μόνον την πρώτην και τελευταίαν εβδομάδα της τεσσαρακοστής, έτι δε την εβδομάδα καθ’ ην κοινωνήσωσι, και τας τετράδας και παρασκευάς.

Να πληροφορηθήτε προσέτι αν συνηθίζωσι να κάμνωσι καθ’ εκάστην την προσευχήν των. Και αν όχι, να τους διδάξετε να την κάμνωσι.

Κατόπιν δε θέλομεν φροντίσει να εισάξωμεν βαθμιαίως την ανάγνωσιντων προσευχών εν Βιβλίοις τα οποία θέλομεν σας δώσει να διανείμετε εις τους στρατιώτας.»

Και μετά απορούμε ποιοί και γιατί τον δολοφόνησαν…!

 π. Διονύσιος Ταμπάκης -Ναύπλιον

Ιερέας «ισοπέδωσε» ΣΥΡΙΖαίο βουλευτή: «Να μετανοήσεις δημόσια για την προδοσία της Μακεδονίας» – Προκλητική απάντηση από Σέλτσα: «Είσαι τραμπούκος»

ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΑ ΚΑΤΟΧΥΡΩΜΕΝΗ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ

              

Καλύτερα να αποπειραθείτε να καλιγώσετε ψύλλους, παρά να ασχοληθείτε με την περιλάλητη συνταγματική αναθεώρηση

Mε τον όρο «συνταγματική αναθεώρηση» τα κατεστημένα κόμματα εξηγούν πόσα φρένα θα βάλουν στην ελληνική μηχανή και πόσο πολύ θα υπονομεύσουν τη λειτουργία της. Τίποτε άλλο δεν τους απασχολεί εκτός από την ανακάλυψη δικαιολογιών για όσα θετικά «δεν μπορούν να γίνουν» και για όσα εθνοδιαλυτικά «επιβάλλεται να γίνουν».

Οι εξουσιαστές θα καταλήξουν με το «νέο» Σύνταγμα να σας πουν το εξής απλό: Μόνο εκείνοι θα πρέπει να έχουν τη δυνατότητα να στέλνουν τα παιδιά τους σε καλά ιδιωτικά πανεπιστήμια και πως εσείς Α-ΠΑ-ΓΟ-ΡΕΥ-Ε-ΤΑΙ να αποκτήσετε πρόσβαση σε αυτά μέσω ελληνικών παραρτημάτων. Πρόφασή τους, όπως πάντα, θα είναι ο «ανθρωπισμός». Θα μωρολογούν με τα κάτωθι: «Να πληρώνει η φτωχολογιά δίδακτρα για τα πανεπιστήμια;» και κανείς δεν θα τους ρωτά αν η ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων συνοδεύεται από την κατάργηση των δημόσιων (κάτι 101% παρανοϊκό και άτοπο). 

Οι επόμενοι που θα κυβερνήσουν θα πουν ότι «πολύ θα ήθελαν να ιδρυθούν ιδιωτικά πανεπιστήμια», αλλά δεν θα το κάνουν επειδή «το περιορίζει το αναθεωρημένο Σύνταγμα» - λες και τον αγώνα υπάρξεως των εθνών τον ορίζουν και τον καθορίζουν τυπωμένες σελίδες με νομοθετημένες σκέψεις ανθρώπων που τίναξαν τα δημόσια ταμεία στον αέρα, μείωσαν τον πληθυσμό του λαού τους και εποικίζουν τις χώρες τους με αλλογενή και αλλόθρησκα στοιχεία.

Το ίδιο θα γίνει με τη θρησκεία. Οι μεν θα αποκολλήσουν μετά πάσης επισημότητος τον χριστιανισμό από το κράτος (βασικά, το κάνουν κυρίως για την πρωινή προσευχή και τον εκκλησιασμό στα σχολεία) επειδή «έτσι επιβάλλει η εποχή» και οι δε θα πουν ότι πολύ θα ήθελαν να επανασυνδέσουν τον χριστιανισμό με το κράτος, αλλά δεν μπορούν «επειδή υπάρχει συνταγματικός περιορισμός για κάτι τέτοιο». Γνωστά το κόλπο και η μέθοδος από την εποχή των ταυτοτήτων. Εκεί δεν χρειάστηκε να «βάλουν χέρι» στο Σύνταγμα.

Λες και ήταν συνταγματική πρόβλεψη να δοθεί η εξουσία στους πλούσιους ξένους που μας δανείζουν και στους φτωχούς που μας εποικίζουν.

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι μας πάνε στον γκρεμό εφευρίσκοντας διαρκώς νέες δικαιολογίες.

Παναγιώτης Λιάκος

dimokratianews

Η ΕΝΝΟΙΑ ΤΟΥ ΤΡΙΩΔΙΟΥ . (Δ.Παναγόπουλος )

ΣΤΑ ΧΝΑΡΙΑ ΤΟΥ ΜΕΛΑ (ΕΡΩΣ ΕΛΛΑΣ)

Ο θρυλικός πύργος στα Πατήσια βγαλμένος από παραμύθι.

Στον αριθμό 54 επί της οδού Θήρας, στην περιοχή της Πλατείας Αμερικής, πίσω από τον μαντρότοιχο με τα συρματοπλέγματα και τους πανύψηλους κάκτους της εισόδου υψώνονται εντυπωσιακές πολεμίστρες, ενώ διακριτά γίνονται και τα οικόσημα της οικογένειας που κατοίκησε εδώ.
Πρόκειται για τον Πύργο Τυπάλδου, έναν νεογοτθικής αρχιτεκτονικής πύργο «πνιγμένο» στην καρδιά του αστικού τοπίου της Αθήνας, με πελώριες πολυκατοικίες να υψώνονται επιβλητικές ολόγυρά του. Ο Πύργος Τυπάλδου αποτελεί το μοναδικό, αυθεντικό νεογοτθικής αρχιτεκτονικής κτίσμα σε ολόκληρη την πόλη που καταφέρνει έναν αιώνα μετά την δημιουργία του να στέκει ακόμη «όρθιο».
Παρά τις εμφανείς φθορές του χρόνου πάνω του, που μέρα με τη μέρα γίνονται πιο ορατές αλλά και επικίνδυνες και την επιδείνωση της εικόνας του να αποτελεί πια μια καθημερινή διαδικασία, ο πύργος επί της οδού Θήρας, μένει εκεί για να υπενθυμίζει στους περαστικούς τις άλλοτε ένδοξες και μεγαλοπρεπείς στιγμές που έζησε κατά το παρελθόν η συγκεκριμένη, υποβαθμισμένη πια, περιοχή στο κέντρο της πόλης.

Η ιστορία του Πύργου

Το επιβλητικό κτίσμα, που χαρακτηρίστηκε διατηρητέο το 2008, δημιουργήθηκε ως κατοικία το 1914, μετά από παραγγελία του εμπόρου και εισαγωγέα φαρμάκων, Τζώρτζη Αλφονσάτου Τυπάλδου – απόγονου της αρχοντικής οικογένειας των Τυπάλδων με ρίζες από τη Νάπολη της Ιταλίας, που σύμφωνα με τα γραπτά ντοκουμέντα υπάρχει από το 1400.
«Ο Κεφαλλονίτης κοσμοπολίτης, που είχε μανία με τον νεραϊλδισμό, την αναζήτηση της καταγωγής δηλαδή, είχε έντονες σχέσεις με τη Δύση, στις οποίες αποδίδεται και η συγκεκριμένη αρχιτεκτονική της οικογενειακής κατοικίας», μας αποκαλύπτει η σημερινή ιδιοκτήτρια του πύργου, που αποτελεί την τέταρτη γενιά ιδιοκτητών, κυρία Σίλια Καλλιμάνη.
Ο πύργος αποτέλεσε συνέχεια οικογενειακό σπίτι, ενώ κατοικήθηκε ασταμάτητα μέχρι το 1995. Τελευταία πυργοδέσποινα ήταν η υπέργηρη αδερφή της γιαγιάς της κυρίας Καλλιμάνη, η οποία εγκατέλειψε τον πύργο με τον γιο της, μετά από μια ληστεία, που τους ανάγκασε να φύγουν με πολύ άσχημο τρόπο. Έκτοτε δεν επέστρεψαν ποτέ και ο πύργος παρέμεινε κλειστός.

Η διαρρύθμιση των χώρων



Μπαίνοντας, στην είσοδο του σπιτιού ο χώρος υποδοχής. Δεξιά η τραπεζαρία, όπου σήμερα αντικρίζει κανείς μια στοίβα ρημαγμένων και ξεσκισμένων περιοδικών και βιβλίων, που κάνουν εντυπωσιακή αντίθεση με την κουρτίνα (με το χαρακτηριστικό fleur de lis) να παραμένει κρεμασμένη στη θέση της ακόμα, παρά την εμφανή φθορά και το πέρασμα του χρόνου από πάνω της. Εδώ, μάλιστα, τις καλές εποχές τους τοίχους κοσμούσαν εκπληκτικοί πίνακες του Ξυδιά, του, επίσης, Κεφαλλονίτη ζωγράφου, ο οποίος σχετιζόταν με την οικογένεια.
Πίσω ακριβώς η κουζίνα του σπιτιού, ένας χώρος αποκλειστικά για την παρασκευή φαγητού, με κάποια αντικείμενα από τους τελευταίους κατοίκους του να παραμένουν σκονισμένα στη θέση τους. Ένα πιάτo στην ξύλινη πιατοθήκη, δύο- τρία άπλυτα σκεύη στο νεροχύτη, ένα κρεμασμένο σουρωτήρι πάνω από το σημείο που ήταν η κουζίνα, μια κλειστή συσκευασία από ελιές, ένα ξεχασμένο μπουκάλι από λικέρ πικραμύγδαλο. Αριστερά της εισόδου το άλλοτε καθιστικό, με το ραδιόφωνο να παραμένει στη θέση του –χωρίς τις μελωδίες του να δίνουν ζωή στο χώρο– σκουριασμένο και αρκετά ταλαιπωρημένο από το πέρασμα του χρόνου.
Απέναντι από την είσοδο μια άκρως θεατρική πόρτα με τα οικόσημα της οικογένειας ακριβώς από πάνω, η οποία απομονώνει τους χώρους υποδοχής από τους υπόλοιπους. Πίσω της μια ξύλινη σκάλα οδηγεί στο υπόγειο –σε προηγούμενη διάρρηξη είχε κλειστεί με τούβλα για να μην μπούνε οι επόμενοι– και τους προσωπικούς χώρους της οικίας.



Στο μεσοπάτωμα ένας χαμηλός και μικρός χώρος λειτουργούσε ως το γραφείο του προηγούμενη ιδιοκτήτη, με τα καλύτερα σωζόμενα βιβλία –κάποια από τα οποία έχουν καταστραφεί από τις καθημερινές εισβολές στο κτήριο. Στον όροφο δύο υπνοδωμάτια, το ένα μάστερ με δικό του λουτρό –ο απίθανος μαντεμένιος νεροχύτης που άλλοτε κοσμούσε το χώρο εκλάπη από εισβολείς– και γκαρνταρόμπα.
Από εδώ μια ακόμη μικρότερη ξύλινη σκάλα, οδηγεί στην ταράτσα και τις πολεμίστρες, απ’ όπου η θέα στη γειτονιά είναι πανοραμική. Ενώ εντύπωση προκαλούν τα βυζαντινά κεραμίδια, πάνω από το λουτρό του ορόφου.
«Μερακλίδικο σπίτι με έμφαση στην παραμικρή λεπτομέρεια, όπως οι σκαλιστές σαπουνοθήκες στο νιπτήρα του μπάνιου σε σχήμα κοχυλιού. Αρκετά λειτουργικό και όχι ιδιαιτέρως μεγάλο ή αχανές, αν αναλογιστεί κανείς την εικόνα που δημιουργεί το άκουσμα της λέξης πύργος», συμπληρώνει η κυρία Καλλιμάνη.


Βανδαλισμοί, φθορές και μια εικόνα απελπισίας
Η σημερινή εικόνα του πύργου σε καμία περίπτωση δεν θυμίζει τις μεγαλοπρεπείς στιγμές που έζησε κατά τις «χρυσές» εποχές του. Όπως μας αποκαλύπτει η κυρία Καλλιμάνη «κάθε φορά που έρχομαι εδώ, βρίσκω τα πράγματα όλο και χειρότερα. Σπασμένα παράθυρα με αποτέλεσμα τα νερά των βροχών να βάλουν το «λιθαράκι» τους στις ήδη επιβαρυμένες ζημιές, ρημαγμένες τηλεοράσεις, κατεστραμμένες λεκάνες μπάνιου ακόμη και σύνεργα χρήσης ναρκωτικών ουσιών έχω δει. Είναι πραγματικά ένα μαγικό κτήριο που καίγεται η ψυχή σου που δεν μπορείς να κάνεις κάτι». Στο παιδικό μυαλό της, ωστόσο, έχει παραμείνει η μνήμη του καλαθιού που μετέφερε διάφορα αντικείμενα από το ισόγειο στους ορόφους.
Τα όνειρα της κυρίας Καλλιμάνη για το μέλλον
Το ιδανικότερο σενάριο για την ίδια θα ήταν ο Πύργος Τυπάλδου να συνδεθεί με το Πανεπιστήμιο «γιατί εδώ υπάρχει πολύ αντικείμενο μελέτης για τους σπουδαστές διαφόρων αντικειμένων», αλλά και να συσχετίσει την λειτουργία του με τις μαθησιακές και πολιτιστικές δράσεις.
Μάλιστα, όπως μας αποκαλύπτει «υπάρχουν ήδη σχέδια στο υπόγειο να γίνει εργαστήρι βιβλιοδεσίας (ο πύργος ήταν γεμάτος με αμέτρητα βιβλία –κάποια από τα οποία παραμένουν ακόμη σκονισμένα στις βιβλιοθήκες του), στις αίθουσες υποδοχής του ισογείου να δημιουργηθούν χώροι για διάφορες πολιτιστικές εκδηλώσεις και στον όροφο βιβλιοθήκη».



Αν και οι προσπάθειές της όλα αυτά τα χρόνια να βρεθούν τα κονδύλια για την αποκατάσταση και συντήρηση του πύργου έχουν αποβεί άκαρπες –λίγο οι οικονομικές συγκυρίες, λίγο οι ιθύνοντες νευραλγικών θέσεων χωρίς όραμα, λίγο το ότι κουράστηκε να παρακαλάει νιώθοντας γραφική– έχει καταφέρει να δημιουργήσει έναν χώρο πολιτισμού με αποσπασματικές εκδηλώσεις, σχεδόν μία φορά το χρόνο, κερδίζοντας τις εντυπώσεις και το ενδιαφέρον του κοινού.
Με αυτόν τον τρόπο δίνει την ευκαιρία σε περαστικούς και μη, ανήλικους και ενήλικες, ρομαντικούς και όχι να σταματήσουν να πλάθουν σενάρια για τον «μυστηριώδη γείτονα», όπως ήταν το θέμα μιας έκθεσης των μαθητών του απέναντι σχολείου, και να γνωρίσουν την πραγματική ιστορία αυτού του μαγικού πύργου.


«Στη διαθήκη ο θείος το άφησε με την ευχή να γίνει κάτι για την Αθήνα. Ήλπιζα στην κρίση εδώ πέρα να υπάρχει ένας “φάρος”, να λέμε ότι κάτι υπάρχει που μας κρατάει ακόμα. Άλλωστε, ο πύργος επιβίωσε από δύο παγκόσμιους πολέμους, εμφυλίους κ.α. Κάποιος λόγος θα υπάρχει γι αυτό. Ας είναι λοιπόν αυτός. Να γίνει ένας “φάρος” πολιτισμού ανοιχτός για όλους», κλείνει με το πιο ελπιδοφόρο, ίσως, μήνυμα για την πύργο.
Σίγουρα ο δρόμος ακόμη για το μέλλον του Πύργου Τυπάλδου είναι μακρύς. Και ο αγώνας της κυρίας Καλλιμάνη μακρύτερος. Η ελπίδα όμως πεθαίνει τελευταία και ένας άνθρωπος με όραμα και φρέσκες ιδέες, όπως είναι η ίδια, σίγουρα θα βρει την άκρη.

newsbeast.gr

«Καλόν εστίν τα οικεία κοσμείν και σώζειν»

 Δημήτρης Νατσιός, δάσκαλος-Κιλκίς

Στην Θεσσαλονίκη, στο ιστορικό κοιμητήριο της Ευαγγελίστριας, σε κεντρικό σημείο του, δεσπόζει μια μαρμάρινη στήλη που ύψωσε η Μακεδονική Φιλεκπαιδευτική Αδελφότης προς τιμήν των ηρώων  του Μακεδονικού Αγώνα.  Στην στήλη αυτή διαβάζουμε και τα εξής ονόματα: Λίλη Βλάχου, Αικατερίνη Χατζηγεωργίου, Βελίκα Τράικου, Αγγελική Φιλιππίδου.  Ανήκουν σε τέσσερις δασκάλες, σε τέσσερις «δασκαλίτσες» του Αγώνα για την απελευθέρωση της Μακεδονίας.  Και ο υποκορισμός «δασκαλίτσες» δεν είναι υποτιμητικός. Το αντίθετο.  Διατρανώνει την λεβεντιά  τους και υποδηλώνει το νεαρόν της ηλικίας τους, τα δεκαοκτάχρονα νιάτα τους. Δεν είναι μόνο αυτές. Κι άλλες πολλές ηρωίδες δασκάλες κοσμούν το Εικονοστάσι του Γένους.

Ποιος τις ξέρει; Ποιος γνωρίζει την ατίμητη προσφορά τους; Μήπως ενδιαφέρθηκε ποτέ το υπουργείο νεοταξικής Εκπαίδευσης  να αναδείξει τον αγώνα τους; Αστεία πράγματα!! Αναζητώ μια ελάχιστη νύξη και αναφορά στο βιβλίο Ιστορίας της Στ΄Δημοτικού, στο οικείο κεφάλαιο. Εις μάτην. Αγνοούνται πλήρως οι ηρωίδες της Παιδείας.

Έχω ενώπιόν μου το Νέο Πρόγραμμα Σπουδών για το μάθημα της Ιστορίας στην υποχρεωτική εκπαίδευση. Επέλαση του εθνομηδενισμού και ξεπουλήματος των τιμαλφών μας. «Συνωστίζονται» όλα τα οστεοφυλάκια της αφιλοπατρίας, για να απαλλάξουν την Ιστορία «από την μισαλλοδοξία και την ξενοφοβία», όπως γράφουν. Οι προσεγγίσεις πλέον θα είναι πολυπολιτισμικές και διαπολιτισμικές, διότι «μπορούν να συμβάλουν ουσιαστικά στην κατανόηση και αποδοχή της ετερότητας και στην άρση των πολιτισμικών και φυλετικών στερεοτύπων...», διαβάζουμε στην σελ. 10. Πίσω από αυτές τις λέξεις-στερεότυπα, ετερότητα, πολυπολιτισμός-κρύβονται εθνοδολοφονικές αναθυμιάσεις,  οι οποίες θα μαγαρίσουν όσια και ιερά της ιστορίας μας.

Να υπενθυμίσω και το εξής για τα σχολικά βιβλία, τα οποία αντικατοπτρίζουν τον συνεχή κατήφορό μας στου «κακού τη σκάλα».  Στον Ανθολόγιο της  Στ΄ Δημοτικού, προ του 2006, φιλοξενούνταν δύο κείμενα εμβληματικά του Μακεδονικού Αγώνα. Το πρώτο με τίτλο «Ο Παύλος Μελάς», από την βιογραφία της γυναίκας του ήρωα, Ναταλίας Μελά. Αναφερόταν στην στιγμή του θανάτου του αντρειωμένου. Το δεύτερο ήταν απόσπασμα από τα «Μυστικά του Βάλτου» της Πηνελόπης Δέλτα, της «εθνικίστριας», όπως την χαρακτήρισε ένα μέλος της επιτροπής - του… εκτελεστικού αποσπάσματος καλύτερα -  για τα νέα προγράμματα της Ιστορίας.

Τα δύο αυτά κείμενα, άνθη μυρίπνοα του αγώνα για την Μακεδονία, τα πέταξαν έξω «οι καντιποτένιοι» (Μακρυγιάννης), για να μπει κείμενο, για παράδειγμα, με τίτλο «Η καρδιά ενός ποντικού», όπου διαβάζουμε φράσεις κρανιοκενείς του τύπου: «Ένα βράδυ η γιαγιά μου κάπνιζε το μαύρο της πούρο, ενώ εγώ μισοκοιμόμουν μακάρια στη ζεστή αγκαλιά της». Όσοι δάσκαλοι, όσοι αγωνιστές, βγάζουν φωτοτυπία τα σπουδαία κείμενα και τα δίνουν στους μαθητές τους για να αρωματιστούν. Τα «μαύρα πούρα» της γιαγιάς και λοιπά... φούμαρα, ας τα καπνίσουν οι συγγραφείς τους. Τω καιρώ ετούτω, οι δάσκαλοι αναγκάζονται να διδάξουν τον Μέγα Αλέξανδρο να ανταγωνίζεται σε ηρωισμό την... Κοκκινοσκουφίτσα (σελ. 39, τετρ. Εργασιών β΄, Στ΄Δημοτικού). Τω καιρώ εκείνω, στέκονταν όρθιες οι δασκάλες, και μάθαιναν στα ελληνάκια ότι «μια φορά κι έναν καιρό σε τούτα τα δοξασμένα χώματα ζούσε ο βασιλιάς Αλέξανδρος, που σκόρπισε το φώς και τον ελληνικό πολιτισμό στα πέρατα του κόσμου. Μια φορά και έναν καιρό από τούτα τα άγια χώματα διάβηκε ο Απόστολος Παύλος, σαν ήρθε να φέρει το φώς του Χριστού στην ήπειρό μας...». Δίδασκαν και πολεμούσαν. Στο ένα χέρι την κιμωλία, στο άλλο το καριοφίλι. Γράμματα κι άρματα, έτσι επιβίωσε το Γένος μας. «Γράμματα που διαβάζουνε/οι αγράμματοι και αγιάζουνε» (Ελύτης), και άρματα αντρειωμένων που «δεν πρέπει να πουλιώνται/μον΄ πρέπει τους στην εκκλησιά/εκεί να λειτουργιώνται».

Μια από τις τέσσερις ηρωίδες δασκάλες είναι και η Αικατερίνη Χατζηγεωργίου. Έμαθαν την δράση της οι Κομιτατζήδες και αποφάσισαν την εξόντωσή της, έναντι μεγάλης αμοιβής. Το Ελληνικό Κομιτάτο την κρύβει σε χωριό της Γευγελής. Όμως στις 14 Οκτωβρίου του 1904 την ανακαλύπτουν στο σπίτι που κρύβεται. Αρνείται να παραδοθεί και για τέσσερις ώρες πολεμά μόνη της το κομιτατζίδικο σκυλολόι. Βλέποντας ότι ματαιοπονούν βάζουν φωτιά στο σπίτι. Όλοι οι υπόλοιποι ένοικοι βγαίνουν έξω και δολοφονούνται. Η Αικατερίνη, μεγαλομάρτυς του Γένους, δεν παραδίδεται. Γίνεται λαμπάδα φωτεινή, αναστάσιμη...

Τέτοιες γυναίκες, που μας μιλούν μες από το μνήμα, αποθαύμαζε και ο μεγάλος μας ποιητής,  που  χάραξε με την άφθαστη πένα του, για πάντα την παρουσία τους:

«Ιδού αυτές οι γυναίκες φέρονται θαυμαστά, αυτές είναι μεταλλόψυχες και λένε ότι μαθαίνουν από μας, δεν δειλιάζουν, μολονότι τους επάρθηκε η ελπίδα που είχαν να γεννήσουν τέκνα για τη δόξα και την ευτυχία. Εμείς λοιπόν μπορούμε να μάθουμε από αυτές και να τις λατρεύουμε έως την ύστερην ώρα». (Δ. Σολωμός, «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι», σχεδιάσμα Β΄).

Η θυσία της Αικατερίνης συγκλόνισε τον λαό. Ο ποιητής Γ. Στρατήγης, της έγραψε ποίημα. Δεν προλάβαιναν τότε οι σπουδαίοι ποιητές να γράφουν επαίνους ποιητικούς για κατορθώματα και θυσίες. «Στέφανος και για τον Δράμας/τον παπά τον ήρωά μας», ο Σουρής, για τον εθνοϊερομάρτυρα Χρυσόστομο. «Σε κλαίει λαός/πάντα χλωρό να σειέται το χαρτάρι», ο Παλαμάς για τον Παύλο Μελά. «-Παιδιά μου γιατί χύνετε δάκρυα με τόση λαύρα/κι όλο φοράτε μαύρα στο έρμο αυτό σχολειό/-Έκαψαν την δασκάλα μας Βούλγαροι δολοφόνοι/κι έχουμε μείνει μόνοι...», ο Στρατήγης για την Αικατερίνη Χατζηγεωργίου. Από τον Όμηρο ακόμη η παλληκαριά υμνείται. Την περίοδο της Τουρκοκρατίας, όταν η μάνα γεννούσε αγόρι, εύχονταν στους γονιούς: «Να σας ζήσει, να γίνει καπετάνιος, να του γράψουν και τραγούδι». Τώρα οι διανοούμενες... λόξες, μπουκωμένες από επιδοτήσεις, κατάντησαν ξεσκονίστρες της εξουσίας.

Τα οστά, τα ιερά, της δασκάλας μεταφέρθηκαν από την σκλαβωμένη στους Σκοπιανούς, Γευγελή, την δεκαετία του ΄40, από πατριώτη δάσκαλο, στο γνωστό χωριό Ειδομένη του ν. Κιλκίς, όπου ανηγέρθη και περικαλλές μνημείο-ηρώον.  Σήμερα  είναι δε οικτρή κατάσταση, ιδίως μετά τα περιβόητα γεγονότα στην Ειδομένη.

Παρακάτω φαίνεται το ίδιο μνημείο.Στην αριστερή φωτογραφία σήμερα και στη δεξιά πριν από πενήντα χρόνια.  Η τότε Ελλάδα, με την έντιμον πενίαν της, την αρχοντιά, την φιλοκαλία και το φιλότιμο του λαού. Και δίπλα, το σημερινό δανειοσυντήρητο και υποτελές κρατίδιο, των πλουτοκρατών και της δουλοπαροικίας, ένας βορβορότοπος πολιτικών σαλταδόρων. 

Eρώτηση:  Yπάρχουν σχολεία, σύλλογοι εκπαιδευτικών, ανά την χώρα, που φέρουν κάποιο όνομα συνήθως επιφανούς Έλληνα. Δεν γνωρίζω να υπάρχει κάποιο σχολείο ή σύλλογος που να επέλεξε το όνομα μιας δασκάλας ηρωίδας του Μακεδονικού Αγώνα. Προφανώς κάποιοι θα μειδιάσουν. Τι σχολείο να ονομαστεί; Εδώ ξεπουλήθηκε το όνομα..