Χήρος Αντιπτέραρχος (ε.α.) 87 ετών, πυροβόλησε την 50άρα ΒΟΥΛΓΑΡΑ (ή κατ' άλλες πληροφορίες ΡΩΣΙΔΑ) σύντροφό του και εν συνεχεία αυτοπυροβολήθηκε. Η νεκρή, φρόντιζε κάποτε την εκλιπούσα σύζυγο τού γέρου. Μάλιστα... μάλιστα... ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ ΤΩΡΑ ΤΟ Γ Ι Α Τ Ι ΔΙΑΛΥΘΗΚΕ Η ΧΩΡΑ ΜΑΣ ΚΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΙ;

Περισσότερα, εδώ Κ Α Ι εδώ Κ Α Ι εδώ.
Τι να πρωτοσχολιάση κανείς... Για τον Αντιπτέραρχο;
Για την περιουσία τού γέρου και την σύνταξη που θα έπαιρνε η 50άρα, επί δεκαετίες, όταν θα πέθαινε ο γέρος;
Ξέρετε όμως, ποιο είναι το συγκλονιστικότερο γεγονός όλων; Το ότι ο ταξιτζής, πέταξε έξω την χτυπημένη στον δρόμο [«κλικ» εδώ], αντί να πατήση γκάζι με 200 χιλιόμετρα την ώρα και να την πάη στα Επείγοντα κάποιου νοσοκομείου. Αλήθεια, το Ασκληπιείο Βούλας, κοντά στον τόπο τού φονικού δεν είναι;
Τι καφρίλα και σάπια παρακμή είναι αυτή πια;
Προχθές, μια μητέρα, έριξε την 4χρονη κορούλα της από τον 5ο όροφο πολυκατοικίας κι αμέσως μετά, πήδηξε κι εκείνη...

Αναρτήθηκε από Διηνέκη

"Μη ξεχνάς και μη λυγίζεις" - Δραμουντάνης & π. Κεφαλογιάννης

ΔΗΜΗΤΡΑΚΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗΣ - Ο ΜΙΚΡΟΤΕΡΟΣ ΗΡΩΑΣ ΣΤΟ ΠΑΝΘΕΟΝ ΤΩΝ ΑΔΕΛΦΩΝ ΚΥΠΡΙΩΝ..

ΕΛΛΗΝΩΝ ΠΑΙΔΕΙΑ

Ο «μικρός ήρωας» Δημητράκης Δημητριάδης... το 7χρονο μαθητούδι που στάθηκε σαν άντρας απέναντι στους Εγγλέζους για την «ΕΝΩΣΗ» κι αυτοί τον εκτέλεσαν ακαριαία!

14 Μαρτίου 1956, Λάρνακα. Οι μαθητές του Εμπορικού Λυκείου κατεβαίνουν σε μία μαχητική διαδήλωση εναντίον των Άγγλων.Τους ακολουθούν οι μαθητές της Αστικής Σχολής Καλογερά. Ανάμεσα τους και ο μικρός Δημητράκης Δημητριάδης, μαθητής της β' δημοτικού. Ο Δημητράκης ήταν παιδί χωρισμένων γονιών. Η μητέρα του είχε φύγει στην Αγγλία προσπαθώντας να προσφέρει ο, τι καλύτερο μπορούσε στα παιδιά της. Ο Δημητράκης ζούσε με τη γιαγιά του και τα τρία του αδέλφια. Όταν δεν είχε σχολείο πουλούσε στους δρόμους λουλούδια για να τους βοηθήσει.
Τα παιδιά έχουν καταφύγει στην εκκλησία του αγίου Λάζαρου. Χτυπούν καμπάνες, στήνουν οδοφράγματα, ανεμίζουν ελληνικές σημαίες. Οι Άγγλοι στέλνουν αυτοκίνητα γεμάτα με πάνοπλους στρατιώτες για να αντιμετωπίσουν την απειλή: τους μικρούς μαθητές που κρατούν πέτρες στα χέρια. Η εκκλησία περικυκλώνεται, σύντομα πέφτουν και τα πρώτα δακρυγόνα.
Μία ομάδα παιδιών ξεφεύγει και καταφεύγει στην οδό Λέοντος Σοφού. Οι στρατιώτες τα ακολουθούν. Τα παιδιά παρατούν τις πέτρες και σκορπίζουν. Όλα έκτος από ένα. Τον μικρό Δημητράκη . Εκείνος μένει, συνεχίζει να πέτα πέτρες στους στρατιώτες και να φωνάζει με όση δύναμη έχει «Ένωση! Ένωση!». Άραγε καταλαβαίνει τι σημαίνει η λέξη, καταλαβαίνει αν κάνει αντίσταση και γιατί, ποιους έχει απέναντι του; Ο Άγγλος στρατιώτης θέλει να τιμωρήσει τον ατίθασο μικρό που του πετάει πέτρες. Σηκώνει το όπλο. Πυροβολεί. Η σφαίρα πετυχαίνει το παιδί λίγο πιο πάνω από το δεξί μάτι. Ο Δημητράκης πέφτει νεκρός.
Ήταν μόλις 7 χρονών.
Στην κηδεία του τα κορίτσια χόρευαν το χορό του Ζάλογγου και τραγουδούσαν το τραγούδι που έλεγαν οι Σουλιώτισσες . Λέγεται πως μία αγγλίδα που κάθε μέρα αγόραζε λουλούδια από τον μικρο Δημητράκη , όταν έμαθε για το θάνατο του ξέσπασε σε λυγμούς. Κι ο Ευαγόρας Παλληκαριδης, ο άλλος σπουδαίος ήρωας της Κύπρου, τον οποίον ανήμερα του ετήσιου μνημοσύνου του μικρού ηρώα οι Άγγλοι οδηγούσαν στην αγχόνη, αφιέρωσε στον μικρό , τον πιο μικρό ηρώα , λίγους στίχους...
«Τα παιδιά στον αγώνα»
Και συ σκλαβόπουλο,
γιατί θλιμμένο στέκεις και θωρείς;
Μήπως να πολεμήσεις δεν μπορείς;
Όπλο δεν έχω, Καπετάνιο.
Να, τις κοτρώνες. Αρκετές για σένα, τον μικρούλη.
Και αρπάζει ο ήρωας ο μικρός,
ο πιο μικρότερος απ’ όλους, κοτρώνες.
Για να φέρει Λευτεριά.
__________________
https://www.bigcyprus.com.cy/…/dimitrakis-dimitriadis-o-mik…

Πατρίδες τέλος, θρησκείες τέλος, οικογένειες τέλος, δικαίωμα ιδιοκτησίας τέλος!

Το "Πατρίδες τέλος" πάει στην καλπάζουσα ομοσπονδοποίηση της Ευρώπης, υπό την ηγεσία του Γαλλογερμανικού Άξονα. 



Το "θρησκείες τέλος" το βλέπουμε στις πολιτικές επιβολής της "ανοχής στη διαφορετικότητα" του ισλαμισμού, σύντομα οι Βρυξέλλες θα είναι η πρώτη μουσουλμανική πρωτεύουσα της Ευρώπης. 

Σταυροί και εικόνες "ενοχλούν", ο Σύριζα μάλιστα τα κατάφερε ν' ανακαλύψει πολεοδομικές παραβάσεις στο ξαναστήσιμο γκρεμισμένου σταυρού. Αλλά είναι τα τζαμιά ακριβώς ο τόπος όπου καλλιεργείται ο τζιχαντισμός κι όχι η ειρηνική συνύπαρξη των λαών. 



Το "θρησκείες τέλος" το βλέπουμε στις πολιτικές επιβολής της "ανοχής στη διαφορετικότητα" του ισλαμισμού, σύντομα οι Βρυξέλλες θα είναι η πρώτη μουσουλμανική πρωτεύουσα της Ευρώπης. 

ΟΛΑ ΤΑ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΚΑΙ Η ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΤΩΝ ΕΞΩΚΟΙΝΟΒΟΥΛΕΥΤΙΚΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ ΚΑΙ ΚΟΜΜΑΤΙΔΙΩΝ, ΕΙΝΑΙ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΠΑΡΑΜΟΝΗΣ ΜΑΣ ΣΤΗΝ ΕΒΡΑΙΟΣΙΩΝΙΣΤΙΚΗ ΕΥΡΩΠΗ.

ΚΑΙΡΟΣ ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ, ΝΑ ΓΥΡΙΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΛΑΤΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ ΚΑΙ ΣΤΑ ΕΥΡΩΛΙΓΟΥΡΙΚΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ.... ΑΝ ΘΕΛΟΥΜΕ ΝΑ ΣΩΘΟΥΜΕ!

Καλλιόπη Σουφλή

Αν σας έλεγε κανείς "Πατρίδες τέλος, θρησκείες τέλος, οικογένειες τέλος, δικαίωμα ιδιοκτησίας τέλος!", 

το μυαλό κάποιων -μεγαλύτερων σε ηλικία- ίσως θα πήγαινε στην ένδοξη Σταλινική εποχή της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών (και καλό είναι τα "ορφανά του Στάλιν" να μη σπεύσουν να "τσιμπήσουν"). 

Κάποιοι που γεννήθηκαν μεταγενέστερα και δεν γνώρισαν τα χρόνια της  ΕΣΣΔ, μπορεί να μην καταλαβαίνουν καν τι σημαίνουν τα πιο πάνω, καθώς τα ιδεώδη των Δυτικών Δημοκρατιών βασίζονταν για χρόνια στις ιδέες του Διαφωτισμού και της Γαλλικής Επανάστασης. 

Ή τουλάχιστον έτσι μας παραμύθιαζαν κι εξακολουθούν να μας παραμυθιάζουν.

Κι όμως, το πιο πάνω μέσα σε εισαγωγικά τμήμα αποτυπώνει με τον καλύτερο τρόπο τις πολιτικές που προωθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση και τώρα που έρχονται εκλογές καλά θα κάνουμε να προβληματιστούμε πάνω σ' αυτό, καθώς τα πρώτα μπορεί κάποιους να μη τους συγκινούν, ωστόσο η κατάργηση ή απαλλοτρίωση του δικαιώματος ιδιοκτησίας θίγει τους πάντες!

Το "Πατρίδες τέλος" πάει στην καλπάζουσα ομοσπονδοποίηση της Ευρώπης, υπό την ηγεσία του Γαλλογερμανικού Άξονα. 

Μια εντελώς μη δημοκρατικά νομιμοποιημένη νομενκλατούρα στις Βρυξέλλες εμφανίζεται ως βιτρίνα να παίρνει αποφάσεις ερήμην των λαών και τα τοπικά κοινοβούλια καλούνται να ενσωματώσουν στις εθνικές νομοθεσίες το "κοινοτικό δίκαιο". 

Ένα "δίκαιο", στο οποίο οι πολίτες είναι παράπλευρη απώλεια στο βωμό της εξυπηρέτησης των μονοπωλίων, π.χ. η Μίζενς να εξάγει ανεμογεννήτριες κι οι ...
υπόλοιποι να πάνε να κόψουν το λαιμό τους. 

Στο ίδιο πλαίσιο ο αναλώσιμος Τσίπρας αναγνώρισε τη "Μακεδονία" των Σκοπιανών, τι τις θέλουμε άλλωστε τις εθνικές διαφοροποιήσεις σε μια ενοποιημένη ΕΕ;

Το "θρησκείες τέλος" το βλέπουμε στις πολιτικές επιβολής της "ανοχής στη διαφορετικότητα" του ισλαμισμού, σύντομα οι Βρυξέλλες θα είναι η πρώτη μουσουλμανική πρωτεύουσα της Ευρώπης. 

Σταυροί και εικόνες "ενοχλούν", ο Σύριζα μάλιστα τα κατάφερε ν' ανακαλύψει πολεοδομικές παραβάσεις στο ξαναστήσιμο γκρεμισμένου σταυρού. Αλλά είναι τα τζαμιά ακριβώς ο τόπος όπου καλλιεργείται ο τζιχαντισμός κι όχι η ειρηνική συνύπαρξη των λαών. 

Οι ιμπεριαλιστικές επιθέσεις των Δυτικών για τον έλεγχο των ενεργειακών και λοιπών πλουτοπαραγωγικών πηγών του πλανήτη γεννούν κύματα προσφύγων, με συνέπεια την πληθυσμιακή και θρησκευτική αλλοίωση της Ευρώπης. 

Μπορεί η Βιέννη ν' ανέκοψε το 1529 και το 1683 την κατακτητική προέλαση των Τούρκων και του Ισλαμισμού στη Δυτική Ευρώπη, αλλά είναι ακριβώς οι Βρυξέλλες που πέντε αιώνες αργότερα άνοιξαν διάπλατα την κερκόπορτα της νέας εισβολής. 

Κι ακριβώς χάρη στις πολιτικές των Βρυξελλών και τις πολιτισμικές καταβολές των Αυστριακών τους προέκυψε ο Κουρτς.

Το "οικογένειες τέλος" μας ήρθε με τη νομιμοποίηση των ομοφυλοφιλικών γάμων, την ομοφυλοφιλική υιοθεσία και, πλέον, την κατάργηση της έννοιας του πατέρα και της μητέρας: στη Γαλλία ο Μακρόν, αφού πρώτα προκάλεσε τον ξεσηκωμό των κίτρινων γιλέκων, εφαρμόζει πλέον αναγραφή "Γονέας 1 - Γονέας 2", προχωρώντας ένα βήμα παραπέρα την κατάργηση των οικογενειακών δεσμών. 


Θέμα χρόνου η Γαλλική πρωτοβουλία να επεκταθεί παντού, αλλά επίσης θέμα χρόνου να καταφέρει ο Μακρόν να εξαγριώσει τους Γάλλους τόσο ώστε να ανεβάσει στην Προεδρία τη Λεπέν. 

Το "δικαίωμα ιδιοκτησίας τέλος" μας ήρθε βεβαίως απ' τη Γερμανία, με την πρωτοφανή άποψη να μην αποζημιωθούν οι εκεί επιχειρήσεις για το υποχρεωτικό κλείσιμο μέχρι το 2038 των ανθρακικών εργοστασίων ηλεκτροπαραγωγής. Φυσικά, το δικαίωμα ιδιοκτησίας δεν καταργείται για όλους, αλλά μόνο για όσους έτσι αποφασίζει η ΕΕ. 

Στη Γερμανία μπορεί να υπάρχουν εργοστάσια-σαπάκια, που ενδεχομένως έπρεπε να είχαν ήδη κλείσει, αλλά υπάρχουν κι εργοστάσια υπερσύγχρονα, που μπήκαν σε λειτουργία τις δυο τελευταίες δεκαετίες, με τις πλέον σύγχρονες τεχνολογίες μείωσης εκπομπών ρύπων και το 2038 θα έχουν μπροστά τους ακόμα ικανή παραγωγική ζωή, μέχρι το 2055-60. 

Επιπλέον, το υποχρεωτικό κλείσιμο καθιστά πλέον ουσιαστικά "εκτός νόμου" την τεχνολογία CCS (Carbon Capture & Storage, κατακράτησης και αποθήκευσης του CO2), τεχνολογία με την οποία τα ανθρακικά εργοστάσια μπορούν να συνεχίσουν να λειτουργούν, με μεγαλύτερο κόστος βεβαίως, αλλά παρέχοντας ασφάλεια ηλεκτροδότησης.

Οι ενεργειακές ανοησίες της ΕΕ, με τις οποίες το ρεύμα συνεχώς ακριβαίνει, οδεύουν ολοταχώς να καταστήσουν φθηνότερη λύση για τους πολίτες του Νότου την τοποθέτηση φωτοβολταϊκών με οικιακές μπαταρίες, σε συνδυασμό με ντιζελογεννήτριες για το χειμώνα. 

Μέσα στον προηγούμενο μήνα η Μίζενς παρουσίασε το δικό της μοντέλο μπαταρίας, θα χρειαστεί χρηματοδότηση για να κάνει απόσβεση της επένδυσης, οπότε σύντομα θα πρέπει να περιμένουμε απ' το Σύριζα, μετά το δωράκι στη Ντόιτσε Τέλεκομ, να δώσει επιδότηση και σ' όσους βάλουν μπαταρίες, κατά προτίμηση της Μίζενς. 

Κι αν δεν το δώσει κυβέρνηση Σύριζα, επειδή δεν θα προκάνει, θα το δώσει κυβέρνηση φίλων του Χριστοφοράκου. 

Το δωράκι πάντως θα δοθεί κι απ' τις τσέπες μας θα βγει!

Και θα ξεκοιλιάζουμε τον πλανήτη με ολοένα και πιο έντονους ρυθμούς προκειμένου να βρούμε τα υλικά για τα Φ/Β, τις μπαταρίες και τα καλώδια που θα χρειαζόμαστε, πάντα στο όνομα της αειφορίας. 

Επειδή οι περιεκτικότητες των μεταλλευμάτων συνεχώς μειώνονται, θα χρειαζόμαστε όλο και περισσότερα φράγματα τελμάτων. 

Κάπου-κάπου θα σκάει κι από κανένα φράγμα τελμάτων, θα παρασέρνει τους άτυχους που βρέθηκαν στα κατάντη, όπως πρόσφατα στη Βραζιλία, αλλά αφού δεν σκάει στο Παρίσι, στο Βερολίνο ή στην Αθήνα δεν έχει σημασία, οι υπόλοιποι είμαστε αναλώσιμοι.

Πηγή:greeklignite.blogspot.gr

Πηγή

Θὰ παύση ἡ (σιωπηλὴ) γενοκτονία μας ὅταν …κατεδαφισθῇ τὸ «εὐρωπαϊκὸ κεκτημένο»

500.000 νέοι Ἕλληνες, κατὰ τεκμήριον οἱ πλέον ταλαντοῦχοι καὶ οἱ πλέον ἀποφασιστικοί, ἔχουν μεταναστεύση τὰ χρόνια τῶν μνημονίων. Αὐτὸ εἶναι περίπου τὸ 5% τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ ἴσως τὸ 15% τοῦ ἐνεργοῦ πληθυσμοῦ.
Μὲ ματσολιές, παπαριὲς καὶ ἀριθμούς, νούμερα καὶ κόντρα στατιστικὲς τὸ ἑλληνικὸ πολιτικὸ προσωπικὸ ἐξακολουθεῖ νὰ ἐπιμένῃ στὸ παραμύθι τῆς Ἡνωμένης Εὐρώπης καὶ τῆς μεγάλης οἰκογένείας ποὺ μᾶς διαφυλάσσει ἐδῶ στὴν νοτιοανατολικὴ γωνιὰ τῆς Εὐρώπης.
Τὴν γενοκτονία αὐτὴν στὴν δευτέρα δεκαετία τοῦ 21ου αἰῶνος, πολιτισμικὴ καὶ οἰκονομικὴ γενοκτονία ταὐτοχρόνως, οἱ ἑλληνικὲς πολιτικὲς δυνάμεις προσπαθοῦν νὰ τὴν ἐμφανίσουν σὰν κάτι ἀπολύτως φυσιολογικό.
Οἱ νέοι ὑποψήφιοι εὐρωβουλευτὲς διατείνονται, ὅτι θὰ πᾶν στὶς Βρυξέλλες νὰ βαθύνουν τὴν εὐρωπαϊκὴ ὁμοσπονδία, ὅταν τὸ μοναδικὸ ποὺ θὰ ἔπρεπε νὰ ἰσχυρίζονται εἶναι ὅτι θὰ πᾶν στὶς Βρυξέλλες νὰ κατεδαφίσουν ὅ,τι στέκῃ ἀκόμη ὄρθιο.
Ἕνας

Σαν σήμερα οι Άγγλοι κρέμασαν τον 19χρονο ήρωα της ΕΟΚΑ Ευαγόρα Παλληκαρίδη. Αν είχαμε ελληνική παιδεία, θάταν γιορτή νεολαίας

τρελογιάννης

Σαν σήμερα το 1957 οι Άγγλοι απαγχόνισαν τον Κύπριο αγωνιστή Ευαγόρα Παλληκαρίδη

Μια φορά κανείς πεθαίνει. Θα βαδίσω χαρούμενος στην τελευταία μου κατοικία. Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα.

από Ρωμηός πριν περίπου μία ώρα

Ο Ευαγόρας Παλληκαρίδης (26 Φεβρουαρίου 1938 – 14 Μαρτίου 1957) γεννήθηκε στην Τσάδα της Πάφου, το τέταρτο παιδί της οικογένειας του Μιλτιάδη Παλληκαρίδη. Πέρασε τις έξι τάξεις του Δημοτικού Σχολείου με άριστα. Την 1η Απριλίου 1953 πρωταγωνίστησε σε διάφορες διαδηλώσεις κατά των Άγγλων. Στις 2 Ιουνίου θα γινόταν η στέψη της βασίλισσας Ελισάβετ, και τόσο στην Αγγλία όσο και σε όλες τις αποικίες γίνονταν προετοιμασίες για το μεγάλο γεγονός. Στην Πάφο, στο «Ιακώβειο Γυμναστήριο» αναρτήθηκε η αγγλική σημαία, κάτι που εξόργισε τους μαθητές. Παραμονή της στέψης, οι μαθητές της Πάφου και οι φοιτητές του Λιασίδειου Κολεγίου οργάνωσαν διαδήλωση με αίτημα να υποσταλεί η αγγλική σημαία και να εκκενωθεί το γήπεδό τους από στρατιώτες και αστυνομικούς.

Ο 15χρονος τότε Ευαγόρας αναρριχήθηκε στον ιστό, κατέβασε και έσκισε την αγγλική σημαία. Το γεγονός αυτό έδωσε το έναυσμα για επέκταση των διαδηλώσεων.

Οι μαθητές και το πλήθος συγκρούστηκαν με την αστυνομία, η οποία ενισχύθηκε από Τούρκους. Ο διοικητής έστειλε διαταγή να αποσυρθούν οι αστυνομικοί, γιατί δεν έπρεπε η στέψη της βασίλισσας να αμαυρωθεί με αίμα. Έτσι οι μαθητές παρέσυραν ό,τι είχε σχέση με τους εορτασμούς, και η Πάφος έγινε το μόνο μέρος όπου δεν γιορτάστηκε η στέψη. Ο Ευαγόρας συνελήφθη, αλλά αφέθηκε ελεύθερος λόγω του νεαρού της ηλικίας του.

 
Βρετανοί στρατιώτες πραγματοποιούν έλεγχο σε πολίτες

 Σε ηλικία 17 χρόνων εγκατέλειψε το σχολείο και εντάχθηκε στις αντάρτικες ομάδες της ΕΟΚΑ. Στις 17 Νοεμβρίου 1955 οι μαθητές του Γυμνασίου συγκεντρώθηκαν και προετοίμαζαν μια διαδήλωση από τις γνωστές που οργάνωνε η ΑΝΕ (Άλκιμος Νεολαία ΕΟΚΑ) ως αντιπερισπασμό. Οι στρατιώτες είχαν διαταγή να πυροβολήσουν αδιάκριτα τους διαδηλωτές. Ο Ευαγόρας συλλαμβάνεται και οδηγείται στο δικαστήριο με την κατηγορία ότι συμμετείχε παράνομα σε οχλαγωγίες. Δεν παραδέχτηκε την κατηγορία, και η δίκη αναβλήθηκε για τις 6 Δεκεμβρίου. Ήταν η αρχή του τέλους. Μια μέρα πριν από τη δίκη, μπαίνει κρυφά στο σχολείο και αφήνει στην έδρα ένα σημείωμα:Παλιοί συμμαθηταί,Αυτή την ώρα κάποιος λείπει ανάμεσά σας, κάποιος που φεύγει αναζητώντας λίγο ελεύθερο αέρα, κάποιος που μπορεί να μη τον ξαναδείτε παρά μόνο νεκρό. Μην κλάψετε στον τάφο του, δεν κάνει να τον κλαίτε. Λίγα λουλούδια του Μαγιού σκορπάτε του στον τάφο. Του φτάνει αυτό ΜΟΝΑΧΑ.

Θα πάρω μιαν ανηφοριά,
θα πάρω μονοπάτια,
να βρω τα σκαλοπάτια
που παν στη Λευτεριά. 

Θ’ αφήσω αδέλφια, συγγενείς,

τη μάνα, τον πατέρα,
μες στα λαγκάδια πέρα
και στις βουνοπλαγιές.

Ψάχνοντας για τη Λευτεριά
θα ’χω παρέα μόνη
κατάλευκο το χιόνι,
βουνά και ρεματιές.

Τώρα κι αν είναι χειμωνιά
θα ’ρθει το καλοκαίρι,
τη Λευτεριά να φέρει

 σε πόλεις και χωριά

Θα πάρω μιαν ανηφοριά,
θα πάρω μονοπάτια,
να βρω τα σκαλοπάτια
που παν στη Λευτεριά.

Τα σκαλοπάτια θ’ ανεβώ,
θα μπω σ’ ένα παλάτι,
το ξέρω θα ’ν’ απάτη,
δεν θα ’ν’ αληθινό.

Μες στο παλάτι θα γυρνώ
ώσπου να βρω το θρόνο,
βασίλισσα μια μόνο
να κάθεται σ’ αυτό. 

«Κόρη πανώρια», θα της πω,
«άνοιξε τα φτερά σου
και πάρε με κοντά σου,

Γειά σας παλιοί συμμαθηταί. Τα τελευταία λόγια τα γράφω σήμερα για σας. Κι όποιος θελήσει για να βρει ένα χαμένο αδελφό, έναν παλιό του φίλο, ας πάρει μιαν ανηφοριά, ας πάρει μονοπάτια, να βρει τα σκαλοπάτια που παν στη Λευτεριά. Με την ελευθερία μαζί, μπορεί να βρει και μένα. Αν ζω, θα με βρει εκεί. 

Ευαγόρας Παλληκαρίδης 

Στις 18 Δεκεμβρίου 1956 μαζί με άλλους δύο συναγωνιστές του μετέφεραν όπλα και τρόφιμα από τη Λυσό. Ξαφνικά βρέθηκαν αντιμέτωποι με αγγλική περίπολο. Οι δύο κατάφεραν να διαφύγουν, αλλά ο Ευαγόρας συνελήφθη. Στην κατοχή του είχε ένα οπλοπολυβόλο Bren γρασαρισμένο –συνεπώς ανέτοιμο για να χρησιμοποιηθεί–και τρεις γεμάτοι γεμιστήρες. Κατηγορήθηκε για κατοχή και διακίνηση οπλισμού και μεταφέρθηκε στη Λευκωσία, και η δικάσιμος ορίστηκε για τις 25 Φεβρουαρίου. Στη δίκη του ο Παλληκαρίδης δεν άφησε περιθώρια στους δικηγόρους του να τον υπερασπιστούν, αφού παρά τις αντιρρήσεις τους παραδέχθηκε την ενοχή του: 

Γνωρίζω ότι θα με κρεμάσετε. Ό,τι έκαμα το έκαμα ως Έλλην Κύπριος όστις ζητεί την Ελευθερίαν του. Τίποτε άλλο. 

Την επομένη της καταδίκης του οι μαθητές του Γυμνασίου Πάφου απείχαν από τα μαθήματα σε ένδειξη διαμαρτυρίας, και έστειλαν τηλεγράφημα στον Χάρντινγκ με το οποίο του ζητούσαν να απονεμηθεί χάρη στον Ευαγόρα. Όλος ο κόσμος άρχισε μια προσπάθεια να σώσει τον νεαρό μαθητή: Η ελληνική κυβέρνηση προσπάθησε να αποτρέψει την εκτέλεσή του· η Κυπριακή Αδελφότητα Αθηνών ζήτησε προσωπική παρέμβαση του βασιλιά Παύλου· η Βουλή των Ελλήνων έστειλε τηλεγραφήματα προς τη Βουλή των Κοινοτήτων και τα Ηνωμένα Έθνη· ο Αρχιεπίσκοπος Δωρόθεος, ο Χωρεπίσκοπος Σαλαμίνος Γεννάδιος, ο δήμαρχος Λευκωσίας Θεμιστοκλής Δέρβης, 40 Εργατικοί Άγγλοι βουλευτές, συντεχνίες, ο Αρχιεπίσκοπος Νοτίου Αφρικής Νικόδημος, ο Αμερικανός Γερουσιαστής Fulton, απλοί πολίτες προσπάθησαν να ματαιώσουν την εκτέλεση. Ο Χάρντινγκ όμως και η αγγλική διπλωματία απέρριψαν την απονομή χάριτος.

 

Ο Ευαγόρας έγραφε στο τελευταίο γράμμα του:
Θ’ ακολουθήσω με θάρρος τη μοίρα μου. Ίσως αυτό να ’ναι το τελευταίο μου γράμμα. Μα πάλι δεν πειράζει. Δεν λυπάμαι για τίποτα. Ας χάσω το κάθε τι. Μια φορά κανείς πεθαίνει. Θα βαδίσω χαρούμενος στην τελευταία μου κατοικία. Τι σήμερα τι αύριο; Όλοι πεθαίνουν μια μέρα. Είναι καλό πράγμα να πεθαίνει κανείς για την Ελλάδα. Ώρα 7:30. Η πιο όμορφη μέρα της ζωής μου. Η πιο όμορφη ώρα. Μη ρωτάτε γιατί.
Απαγχονίστηκε στις 14 Μαρτίου 1957, σε ηλικία μόλις 19 ετών. Ήταν ο νεαρότερος αλλά και ο τελευταίος αγωνιστής που απαγχονίστηκε από τους Άγγλους. Ο τάφος του βρίσκεται στη Λευκωσία, στα Φυλακισμένα Μνήματα.