Εχθρός τους, η Ελλάδα

Κώστας Ζουράρις, επίσημα σε συνέντευξη Τύπου για τις αλλαγές στην εκπαίδευση:

«Νομίζετε ίσως ότι δεν απειλούμαστε τώρα ως χώρα, μόνο κάποια νησιά μας ζητάει ο Ερντογάν. Και να χάσουμε μερικά νησιά δεν πειράζει. Τα νησιά θα τα ξαναπαίρνουμε πάντοτε. Τη γλώσσα έχει σημασία να μη μας πάρουν» δήλωσε ο κ. Ζουράρις.

«Η ελληνική γλώσσα απειλείται από γενικευμένη παρακμή και υπονόμευση», συνέχισε, για να συμπληρώσει «η ελληνική γλώσσα τελεί υπό απειλήν».

Μετά το σάλο που προκάλεσαν οι δηλώσεις, ο υπουργός Παιδείας κ. Γαβρόγλου σχολίασε το θέμα, προχωρώντας σε διευκρινιστικές δηλώσεις.

«Αυτό που είπε ο υφυπουργός δεν αφορούσε τα ελληνικά νησιά, αλλά τα ελληνικά πράγματα γενικά» είπε ο κ. Γαβρόγλου.

Δεν περιμένουμε κάτι από την κυβέρνηση. Να τον αποπέμψει, να τον στείλει στον αγύριστο, να τον στείλει να κάνει παρέα στον Σουλτάνο. Περιμένουμε μια συγγνώμη, περιμένουμε να πουν κάτι για τις ανθελληνικές δηλώσεις που έρχονται σε συνέχεια αυτών για τη σημαία της Ελλάδας. Ένας υπουργός της κυβέρνησης λέει ότι δεν τρέχει και τίποτε να χάσει η Ελλάδα κάποια από τα νησιά αρκεί να μη χαθεί η γλώσσα. Βάζει στην ίδια ζυγαριά την επίσης σημαντική υπόθεση της ελληνικής γλώσσας με την παραχώρηση ελληνικής γης. Τι άλλο να πούμε εμείς; Επιλογή του Τσίπρα είναι και ο Ζουράρις, ο οποίος μάλλον έχει ξεφύγει, και ο Παρασκευόπουλος και όποιος άλλος αναφέρεται τόσο απαξιωτικά για την Ελλάδα, για τα νησιά, για την εθνική κυριαρχία. Κανονικά θα έπρεπε να έχει παραιτηθεί ο πρωθυπουργός, αλλά που τσίπα.

.antinews

ΣΧΟΛΙΟ: Χάσαμε πρώτα τήν γλώσσα μας-ο Ζουράρις είναι βραδυφλεγής- καί χάνουμε καί τόν τόπο μας μέ τόν ίδιο τρόπο. Χάσαμε αδιαφορώντας μερικούς τόνους καί αδιαφορούμε στό προγραμματισμένο χάσιμο μερικών νησιών. Πάλι μέ χρόνια μέ καιρούς...πάλι δικά μας θάναι. Καί η ορθή πίστη καί τό μάθημα τών θρησκευτικών καί η ελευθερία καί οι επιστήμονές μας πού βουλώνουν τά κενά τών συστημάτων υγείας καί βάλε, τής γηραιάς ευρώπης πού πνίγει τούς νέους της στό αλκοόλ καί η αξιοπρέπειά μας...

Αμέθυστος

Δημήτρης Nατσιός, Γιατί είναι η πατρίδα "αχούρι κοπρισμένο"...

Γιατί είναι η πατρίδα "αχούρι κοπρισμένο"...

Nατσιός Δημήτρης, δάσκαλος-Κιλκίς

Ακούγοντας, βλέποντας και διαβάζοντας κανείς τις σάπιες τούτες ημέρες, έχει την αίσθηση ότι επίκειται το τέλος του νεοελληνικού κράτους. Μέχρις εδώ ήταν, «εάλω η Πόλις».

Παρόμοια αισθήματα βίωναν και οι δυστυχείς Ρωμηοί, λίγο προ της αλώσεως της Βασιλεύουσας. Το Γένος ανέβαινε στον αιμάτινο δρόμο του Γολγοθά του, στην μακραίωνη σκλαβιά στους αντίχριστους Αγαρηνούς εξαιτίας κυρίως της ηθικής κρίσης. Το διαπιστώνουμε σε κείμενα της εποχής: «Οι άρχοντες συμμετέχουν στις παρανομίες, οι διαχειριζόμενοι τα κοινά είναι κλέφτες, οι δικαστές δωρολήπτες με αποτέλεσμα να επικρατούν οι εγωιστές, οι αλαζόνες, οι αχάριστοι, οι συκοφάντες…
Δεν υπάρχει αγάπη, αδελφών ομόνοια «ουδαμού σπλάχνον χριστιανικόν, ουδαμού δάκρυον συμπαθές», θρηνεί ο μοναχός (και άγιος νομίζω της Εκκλησίας μας) Ιωσήφ Βρυέννιος. (Απ. Βακαλόπουλος, «Ο χαρακτήρας των Ελλήνων», σελ. 81).

Στο ίδιο βιβλίο, ο αείμνηστος καθηγητής, σημειώνει ότι «οι πλούσιοι την εποχή εκείνη, ενώ κατέρρεαν τα τελευταία υπολείμματα της βυζαντινής αυτοκρατορίας, ξένοι τελείως προς το πνεύμα του Χριστιανισμού, ήταν σκληρότεροι απέναντι στους φτωχούς και ταπεινούς της ζωής». Είμαστε και σήμερα ενώπιον μιας νέας άλωσης, περιμένουμε των εχθρών τα φουσάτα…

Γιατί είναι η πατρίδα «αχούρι κοπρισμένο/ από τ’ αλόγατα του οχτρού. Καπίστρια τα φελόνια /και οι κολυμπήθρες γούρνες. Να! Διαγουμιστές όλοι/ των όλων. Τίμιων, ιερών μαγαριστές και σφάχτες». (Παλαμάς, «Η φλογέρα του βασιλιά»). Κόπρισε, διαγούμισε, μαγάρισε τόσα χρόνια το πολιτικό χτικιό, άχρηστοι και ανίκανοι λεβαντίνοι, οι συμμορίες του κομματισμού και μας παραδίδουν αμαχητί στους Φραγκογερμανούς, στους «Βενετούς», στους εμπόρους των εθνών- τοκογλύφους. Γιατί δεν ξεσηκωνόμαστε, γιατί δεν επαναστατούν οι νέοι; Αναρωτιέται η μεσόκοπη άνοια και ανία, η συφοριασμένη «γενιά του Πολυτεχνείου»;

Επανάσταση; Τι είναι αυτό τρώγεται; Μια διαδήλωση, μια πορεία διαμαρτυρίας για την θεϊκή ομάδα μας, ναι! «Προοδευτικές» συμπλοκές με την αστυνομία και βεβήλωση της ασυλαίας ανοησίας, όλα αυτά που ξεσηκώνουν ενίοτε τη νερουλή νεολαία μας – εικόνα και ομοίωση μας- γίνονται, έτσι περνάει η ώρα, ξεθυμαίνει, απελευθερώνεται και η σωρευμένη ενέργεια.

Η Επανάσταση όμως «θέλει δουλειά πολύ», πριν, όχι τώρα. Πού να ξέρουν οι νέοι από επαναστάτες, ποιος τους δίδαξε; Με ολίγον Τσε Γκεβάραή Φιντέλ ως καρδιοκατακτητές κυρίως και ατίθασα πλουσιόπαιδα, επαναστάτες δεν φτιάχνεις. «Ο γύφτος και φθισικός» Καραϊσκάκης δεν μας κάνει, του λείπει η πολυπολιτισμική διάσταση, έκοβε και έχτιζε
λοφίσκους με τούρκικα κεφάλια, ρατσισμός ασυγχώρητος. Εσυνηθίσαμε, ως θα έλεγε ο γερο – Κολοκοτρώνης, να μας καταφρονούν οι ξένοι, δυο αιώνες, υποτέλειας και ξενοδουλείας, βιώσαμε. Τώρα, στις γενιές μας ξεβράζεται το κακό. Οι κοπριές, οι κοπρώνυμοι, που κυβέρνησαν ιδίως κατά την λαμπρή τους περίοδο – την ευρωπαϊκή της μακαρίτισσας ΕΟΚ – άφησαν την πατρίδα χωρίς παιδεία εθνική, χωρίς χρηστή δημόσια διοίκηση και μας παραδίδουν στα αρπακτικά της Τρόϊκας. Γιατί δεν επαναστατούν
οι Έλληνες; ιδού η απορία...

Ο χρόνιος εθισμός στην δουλοπρέπεια, η καθημερινή εισπνοή τηλεοπτικών αναθυμιάσεων, μεταμόρφωσαν τον πάλαι ποτέ ατίθασο, αγωνιστή, επαναστάτη και πολεμιστή Ρωμηό, σε ασπόνδυλο καλοπερασάκια, σε ήρεμο «τίποτε». Διασώζει ο Φωτάκος στα «Απομνημονεύματα περί την Ελληνικήν Επανάστασιν», ένα περιστατικό.

Συμβαίνει κατά το πρώτο έτος της Εθνεγερσίας. Οι πολιορκημένοι Τούρκοι του Νεόκαστρου αποφάσισαν να συνθηκολογήσουν και πρότειναν διαπραγματεύσεις. Συμφωνήθηκε συνάντηση των δυο αντιπροσωπειών έξω από το φρούριο. Αλλά οι συνομιλίες δυσκολεύονταν και αργούσαν, επειδή εκατοντάδες αγωνιστές, περίεργοι, χασομέρηδες, και λοιποί «άτακτοι» είχαν συγκεντρωθεί γύρω και θορυβούσαν αδιαφορώντας για τις διαταγές των αρχηγών τους. Αφηγείται ο Φωτάκος: «Αφού δεν πλέον είδαν οι Τούρκοι ότι οι Έλληνες δεν ακούουν τους καπεταναίους των μια ημέραν ο Τσιντάραγας, κλειδούχος του Φρουρίου, έχασε την υπομονήν κι στραφείς προς τους στρατιώτας εφώναξεν ούτως: σουτ βρε Ρωμηοί! Η φωνή αυτή αμέσως έφερε σιωπήν. Εδώ δε εφαρμόζεται το ρητόν: «Είδε ο δούλος τον δεσπότην και εφοβήθη». Κατ’ ουδένα τρόπον εδύναντο οι καπεταναίοι να απομακρύνουν τους στρατιώτας διά να σταθούν οι Τούρκοι εις ομιλίαν, η δε φωνή του Αγά μόνη τους ησύχασεν». Και παρατηρεί συγκαταβατικά ο αγωνιστής: «Πόσον ο φόβος είναι δυνατός και ανεξάλειπτος, όταν είναι
παιδιόθεν ριζωμένος εις τα ψυχάς των ανθρώπων». Έτσι ακριβώς. Μόνο που στην τωρινή περίπτωση δεν πρόκειται περί ριζωμένου φόβου, αλλά για ριζωμένη έως μιθιδρατισμού αφασία και παχυδερμία.

Κατ’ αρχάς και η λέξη Επανάσταση έχει ποινικοποιηθεί. Παραπέμπει στις επταετείς καρικατούρες, που ίσως το μεγαλύτερο έγκλημα τους ήταν ότι με τις γελοίες τους πατριδοκαπηλίες και θρησκοληψίες, έδωσαν μια ουρανόπεμπτη δικαιολογία στους μεταπολιτευτικούς νάνους και αρλεκίνους της «προόδου», να ποδοπατήσουν, να στρεβλώσουν αξίες αειθαλείς, ελληνοσώτειρες, «πίστιν και πατρίδα», που, όταν προσβάλλονται και αλυσοδένονται, ξεσηκώνουν λαούς. Παιδιόθεν, ρίζωσε «εις τα ψυχάς» των σημερινών Νεοελλήνων αυτή η αποστροφή, η καχυποψία, η απάρνηση στα τιμαλφή του Γένους μας, ο φόβος του ραγιά. Του ραγιά, του κατακυριευμένου στα βορβορώδη πάθη του. Διότι ψυχή χωρίς θρεμμένη με την Ορθόδοξη πίστη και με την φιλοπατρία, καταντά παλιόψαθα, φανταχτερή ασημαντότητα κι ας νομίζει ότι έχει αξία. Οι επαναστάσεις δεν γίνονται με μπουκωμένα στόματα και άδειες, νεκρές ψυχές. «Σηκώθηκα και πήγα εις τις εικόνες και κάνω την προσευχή μου και λέγω∙ Κύριε
βλέπεις σε τι κατάστασιν έφτασα. Ο μόνος σωτήρας είναι η παντοδυναμία σου και η ευσπλαχνία σου σε μας οπού κιντυνεύομεν και εις την ματοκυλισμένη μας πατρίδα. Πιάνω και φκιάνω μιαν σημαία και γράφω Εθνική Συνέλευση, Σύνταμα. Λέγω. Εις το όνομα του Θεού και της βασιλείας του σηκώνεται η σημαία της πατρίδος». Και επαναστάτησε ο ματοκυλισμένος στρατηγός τον Σεπτέμβριο του 1843 κατά των Μπαυαρέζων και κέρδισε ο βασανισμένος αγωνιστής, μαζί με τον λαό που τον ακολούθησε, αναίμακτα το "Σύνταμα". Η επανάσταση δεν θα ξεκινήσει από τους... κουκουλοφλώρους, μοσχοαναθρεμμένους μοναχογιούς των βορείων προαστίων. Επανάσταση, αν γίνει και πρέπει να γίνει, θα έλθει από αυτούς που αγαπούν την πατρίδα με τον τρόπο του Μακρυγιάννη.

Άνθρωποι «ων ο Θεός κοιλία, οι εχθροί του σταυρού», ο ψευτοεπαναστάτες της σήμερον, στηρίζουν ύπουλα τους κατοχικούς, τους προδότες της πατρίδας...

ΑΚΤΙΝΕΣ

Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος: "Ο Φθαρμένος Άνθρωπος της Νέας Τάξης"

Αυτά μόνο στην Ελλάδα συμβαίνουν.

Διπλωματικός σύμβουλος του Τσίπρα, συζεί με Τουρκάλα διπλωμάτη - Τον ακολούθησε από την Άγκυρα στην Αθήνα!

Έλληνας διπλωμάτης, όσο υπηρετούσε στην Άγκυρα, έκανε σχέση με Τουρκάλα διπλωμάτη που υπηρετούσε στο τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών
Όταν πήρε μετάθεση στην Αθήνα, ο Έλληνας διπλωμάτης, και τοποθετήθηκε στο Γραφείο του κ. Τσίπρα, τον ακολούθησε και η κυρία διπλωμάτης.
Το ζήτημα αυτό το αποκάλυψε το Πρώτο Θέμα, την Κυριακή, έκανε σχετική ερώτηση ο Ανδρέας Λοβέρδος και το επιβεβαίωσε σήμερα ο κυβερνητικός εκπρόσωπος.
Ένα ερώτημα πρέπει να απαντηθεί:
Πώς η Τουρκάλα διπλωμάτης έπεισε την υπηρεσία της, η οποία γνώριζε για τη σχέση της με τον Έλληνα διπλωμάτη, να μετατεθεί στην Αθήνα.
Γιατί συναίνεσε το τουρκικό ΥΠΕΞ να τη στείλει στην Αθήνα, δίπλα στο σύντροφό της, που είναι και σύμβουλος του Έλληνα πρωθυπουργού;
Για λόγους κοινωνικής ευαισθησίας;

Όποιος δώσει μια λογική εξήγηση στην ερώτηση αυτή, κερδίζει μια θέση δίπλα στον Τσίπρα, στο Μέγαρο Μαξίμου!

Η συνέχεια εδώ 

Κομποσχοίνι: Φετίχ ή εργαλείο προσευχής;-Γιατί έγινε «μόδα»

 
Εργόχειρο για κάποιους, φυλαχτό για άλλους. Από μέσο αρίθμησης προσευχών έγινε αντικαταστάτης τους. Για εξυπηρέτηση το πλέκουν λίγοι, λόγω μόδας το έχουν πολλοί. Αντιφάσεις που ακουμπούν την πλάνη και απέχουν από τον σκοπό ύπαρξής του.

 Πρόκειται πράγματι για εργαλείο προσευχής ή φετίχ μόδας;

«Η κατασκευή του,το ‘πλέξιμο’ δηλαδή, ήταν και είναι διακόνημα για τους μοναχούς. Άρα ώρα και καρπός προσευχής. Στις ημέρες μας βιομηχανοποιήθηκε, έγινε προϊόν ακόμα και εισαγωγής. Η ζήτηση έφερε τις λύσεις ανάγκης, όχι πάντως πατροπαράδοτες και ορθόδοξες.
Φαινόμενο των καιρών μας είναι ότι, το βλέπουμε ως στοιχείο διακοσμητικό σε αρχιερατικές ράβδους, χρωματιστό και ανάλογο των αμφίων,στολισμένο με χάντρες πολύχρωμες. Αντί για ευκολία σε ώρα προσευχής,έγινε ευκαιρία επίδειξης δήθεν πνευματικότητας.
Οι (τυχαίες;) φωτογραφίες προσευχομένων επιφανών κληρικών με μεγάλο κομποσχοίνι φιλοξενούνται συχνά στις σελίδες εκκλησιαστικών εντύπων. Το έχουν μερικοί φαίνεται ανάγκη για να δείξουν το αυτονόητο,ότι προσεύχονται. Αφορμή για να διαφημίσουν τον γεροντισμό τους και να γεμίσουν τον κούφιο εσωτερικό τους κόσμο με στοιχεία στην ουσία απλά.
Για τους σωστά προσευχόμενους είναι ένα τυπικό μέσο προσευχής. Έγινε όμως θέατρο για να βοηθήσει την αποδοχή τους απο τον περίγυρό ως πνευματικών προσώπων.Τα πάντα αλλάζουν εμπρός στον φακό φωτογραφικής μηχανής ή κάμερας.
Ηδονίζονται όλοι στην θέα αυτή και ας είναι προσποιητή και ψεύτικη.Αποδείξεις όλα, αφ΄ενος μεν της εκμετάλλευσης της πίστης και αφ΄ ετέρου της φαιδρότητάς τους.
Παρανοήθηκε εκούσια ή ακούσια ο σκοπος του κομποσχοινιού. Πρώτη φορά γίνεται άλλωστε στα εκκλησιαστικά πράγματα τέτοια παρεξήγηση; Είναι υπερβολή όπου και όποτε βλέπουμε να ζητούν οι χριστιανοί ένα κομποσχοίνι,να είναι «διαβασμένο» σαν ευλογία.
Είναι ευχάριστο και εύοιωνο που υπάρχουν πνευματικές αναζητήσεις από τους ανθρώπους ,ιδίως στους καιρούς μας τους τόσο υλιστικούς και ξερούς. Δεν πρέπει όμως να χαϊδεύουμε αυτιά και συνειδήσεις. Μόνο και μόνο επειδή το αγόρασαν και το ακούμπησαν σε εικόνα ή λείψανο αγίου,δεν σημαίνει ότι έχει και χάρη διαφορετικη. Μόνο φετιχιστική είναι η σχέση αυτή που έχουν με τα θέματα της πίστης μας.
Ρασοφόροι υποκινούν τέτοιες πρακτικές και αποπροσανατολίζουν,χωρίς να διδάσκουν την χρησιμότητά του. Θέλουν μόνο να το επιδεικνύουν.
Έγκαιρα και έγκυρα πρέπει διευκρινίζουμε ,όχι το πού και πώς αποκτήσαμε το κομποσχοίνι,αλλά το γιατί. Να εξηγήσουμε σ΄όλους ότι το χρειαζόμαστε στην νοερές προσευχές μας, μ΄εκείνο τις μετράμε βάσει των οδηγιών που έχουμε από τον πνευματικό μας.
Δεν είναι ποτέ διακοσμητικό,ούτε φέρει μαγικές δυνάμεις,η ευλογία Θεού ξεχωριστή. Είναι ένα αριθμητήρι στο χέρι του προσευχόμενου. Δεν έχει λόγο ύπαρξης μάλιστα σε ώρα κοινής Λατρείας,όπως στην Θ.Λειτουργία ή τις ακολουθίες,εκεί μιλά το αναλόγιο και ο λειτουργός Ιερέας. Είναι σκληρή η πραγματικότητα για όσους έχουν επενδύσει σ’ αντίθετες ερμηνείες, για εξωραϊσμό της εξωτερικής εικόνας τους ως χριστιανοί -κληρικοί και λαϊκοί- και για άγρα οπαδών.
Πρέπει να επαναπροσδιορίσουμε (και μέσα από τα κηρύγματά μας) τον λόγο ύπαρξης και τον τρόπο χρήσης του κομποσχοινιού.Οι παρανοήσεις είναι επιζήμιες παντού και πάντα. Θα είμαστε αναπολόγητοι αν δεν το κάνουμε. Μην αφήνουμε τον λαό έρμαιο προσωπολατρικών επιλογών, εξαιτίας αντικειμένων,που οδηγούν ακόμα και σε δυσειδαιμονικές αντιλήψεις».
Πρέπει να μιμηθούμε όλους αυτούς που έχουν και ξέρουν για το κομποσχοίνι και που σωστά το χρησιμοποιούν, υπάρχουν ως μεγάλη εξαίρεση στα προαναφερθέντα.Να το έχουμε λοιπόν ως εργαλείο στην προσευχή μας και όχι ως φετίχ.
Έχει την αξία του στην ώρα του και μόνο.Να είναι μαύρου χρώματος και απλό στην εμφάνιση. Δεν είναι στολίδι χεριών ή συνεισφορά στον εγωισμό μας. Εκτός αν αυτό επιδιώκουμε».

π. Χρυσόστομος Χρυσόπουλος

ΧΡΙΣΤΟΣ ΓΕΝΝΑΤΑΙ Ευγένιος Χαρδαβέλλας

ΛΑΜΠΡΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗ ΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ

Με συναισθήματα ιδιαίτερης χαράς και περηφάνειας διαβάσαμε μετριοπαθές και εμπεριστατωμένο άρθρο του Σεβασμιότατου Μητροπολίτη Γόρτυνος και Μεγαλουπόλεως Ιερεμία με το οποίο ευθαρσώς διακηρύττει ότι η Σύνοδος της Κρήτης είναι μια οικουμενιστική Σύνοδος η οποία αφίσταται από την ορθόδοξη πίστη.

Το άρθρο του Σεβ. Γόρτυνος έρχεται σε μία στιγμή που επικρατεί μούδιασμα μεταξύ των ιεραρχών της Εκκλησίας της Ελλάδος εξαιτίας της απειλητικής επιστολής του Πατριάρχη Βαρθολομαίου προς τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο με την οποία απειλεί με το επιτίμιο της ακοινωνησίας τους αρχιερείς της Εκκλησίας της Ελλάδος που θα συνεχίσουν να διαμφισβητούν τις αποφάσεις της Συνόδου της Κρήτης.

Τα θερμά μας υικά συγχαρητήρια, Σεβασμιότατε, επειδή με θάρρος ομολογήσατε την αλήθεια χωρίς να φοβάστε τις συνέπειες την ώρα που κρέμονται πάνω από το κεφάλι σας οι απειλές του Πατριάρχη. Οι πιστοί τείνουν ευήκοο ούς στη φωνή σας επειδή γνωρίζουν την αγνότητα των ελατηρίων σας, τη λιπαρή θεολογική σας παιδεία και το παραδοσιακό ομολογιακό σας φρόνημα.

Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουν οι πάντες ότι όσοι για λόγους συνειδήσεως αρνούνται την εγκυρότητα των αποφάσεων της Συνόδου της Κρήτης δεν πτοούνται από απειλές και διωγμούς. Γνωρίζουν ότι αν αποδεχτούν τις αποφάσεις της οικουμενιστικής Συνόδου της Κρήτης θα δώσουν λόγο στον Χριστό εν Ημέρα Κρίσεως. Γι’ αυτό η απόφασή τους να σταθούν εδραίοι και αμετακίνητοι στο βράχο της ομολογίας της πίστεως είναι αμετάκλητη. Ως εκ τούτου η ομολογιακή παρέμβαση του Σεβ. Γόρτυνος μας ανέπαυσε και αναπτέρωσε τις ελπίδες μας ότι οι ομολογητές ιεράρχες, πρσβύτεροι, μοναχοί και λαικοί της Εκκλησίας της Ελλάδος δεν θα υποστείλουν τη σημαία του αγώνα εναντίον των κακόδοξων αποφάσεων της Συνόδου της Κρήτης.

Ευχαριστούμε από τα μύχια της ψυχής μας .

πηγή